PG 45, col. 267
ad illustrem famam emerserunt: excepto quod
discrimen sit in sceleris magnitudine. Non enim
inanimatis aadificiis, sed viventi Ecclesiae aedificio
exitium pariunt, immissa quasi flamma dogmatis
impietate. Verum orationem de doctrina in pro-
prium reservabo locum.
Jam vero videamus, quam vere conqueratur iste
in prooemio se ab infidelibus pr0pter verilatem odio
(haberifFortassis enim non abs re fuerit, etiam ex
iis, quae ad doctrinam non pertinent, discere tan-
quam ex signo, qua fide versetur circa illa, quze
proprie ad dogma-ta spei-tant. Nam qui fidelis est in
minimo, .ait Dominus, etiam in magno fidelis erit ⁷.
Apologiam enim pro apologia scripturus, ait se
hujus novm, insueta: et paradoxa: inscriptionis et
dissertationis occasionem non aliunde, quam ab
illo, qui primam orationem refutaverat, desump-
sissc; primae enim orationi apologiaa appellationem
indiderat: cum magister noster (α) objiceret apolo-
gis: titulum illis solis convenire, qui aliquorum cri-
minum accusati essent : si quis vero spontesua
aliquid scriberet, aliud quiddam quam apologiam,
scriptum illud esse: hic quidem haud negat, non
Oportere, nisi accusatione przeeunte, apologiam
instituere, manifesta absurditate convictus; sed
ait se maximorum scelerum insimulatum, apud
iudices, ad apologiqm suique defensionem descen-
disse. At quam mendaciter hoc aflirmet, planum
fore arbitror, ex illis ipsis quae jam dicemus. Con-
queritur multa et intoleranda mala sibi illata ab
illis, a quibus, tanquam judicibus, condemnatus
sit, et hoc quemvis ex libris a se editis cogno-
scere posse.
Quomodo tam atrocia pertulit, si crimina ob-
jecta per apologiam diluit? si enim apologiam ad-
hibuit ad hoc, ut effugeret ea, quorum vere argue-
batur : falsa omnino et tragica, et frustra conficta
illa apologia fuit; si vero perpessus est qua: narrat,
utpote ea perpessus est nulla adhibita apologis:
nam omnis apologiaa finis est impedire ne judices,
et qui jus suffragii ferendi habent, a recto pel
fraudem avertantur; nisi fortassis dicat, se quia
dem apologia usum esse, non tamen in suam scn—
tentiam judices addu’cere potuisse; ut qui minus
posset et valeret quam ipsius adversarii. Sed nihil
ejusmodi de judicio dicit, neque potuit. Qui enim
potuisset, cum publico libro testetur, se infensorum
et sibi infestorum judicum sententiam detrectasse?
Fatemur, inquit, nos silenter damnatos esse, cum
in judicum subsellia malefici et improbiquidam υἱο-
lenterinsiluissent. Ubi valde oscitans, seu indignans,
ut arbitror, et animo aliud agens, solmcismum
'Luc. xw, l0.
(α) Basilius, lib. ι, conlra Eunomium. τ
discrimen sit in sceleris magnitudine. Non enim
inanimatis aadificiis, sed viventi Ecclesiae aedificio
exitium pariunt, immissa quasi flamma dogmatis
impietate. Verum orationem de doctrina in pro-
prium reservabo locum.
Jam vero videamus, quam vere conqueratur iste
in prooemio se ab infidelibus pr0pter verilatem odio
(haberifFortassis enim non abs re fuerit, etiam ex
iis, quae ad doctrinam non pertinent, discere tan-
quam ex signo, qua fide versetur circa illa, quze
proprie ad dogma-ta spei-tant. Nam qui fidelis est in
minimo, .ait Dominus, etiam in magno fidelis erit ⁷.
Apologiam enim pro apologia scripturus, ait se
hujus novm, insueta: et paradoxa: inscriptionis et
dissertationis occasionem non aliunde, quam ab
illo, qui primam orationem refutaverat, desump-
sissc; primae enim orationi apologiaa appellationem
indiderat: cum magister noster (α) objiceret apolo-
gis: titulum illis solis convenire, qui aliquorum cri-
minum accusati essent : si quis vero spontesua
aliquid scriberet, aliud quiddam quam apologiam,
scriptum illud esse: hic quidem haud negat, non
Oportere, nisi accusatione przeeunte, apologiam
instituere, manifesta absurditate convictus; sed
ait se maximorum scelerum insimulatum, apud
iudices, ad apologiqm suique defensionem descen-
disse. At quam mendaciter hoc aflirmet, planum
fore arbitror, ex illis ipsis quae jam dicemus. Con-
queritur multa et intoleranda mala sibi illata ab
illis, a quibus, tanquam judicibus, condemnatus
sit, et hoc quemvis ex libris a se editis cogno-
scere posse.
Quomodo tam atrocia pertulit, si crimina ob-
jecta per apologiam diluit? si enim apologiam ad-
hibuit ad hoc, ut effugeret ea, quorum vere argue-
batur : falsa omnino et tragica, et frustra conficta
illa apologia fuit; si vero perpessus est qua: narrat,
utpote ea perpessus est nulla adhibita apologis:
nam omnis apologiaa finis est impedire ne judices,
et qui jus suffragii ferendi habent, a recto pel
fraudem avertantur; nisi fortassis dicat, se quia
dem apologia usum esse, non tamen in suam scn—
tentiam judices addu’cere potuisse; ut qui minus
posset et valeret quam ipsius adversarii. Sed nihil
ejusmodi de judicio dicit, neque potuit. Qui enim
potuisset, cum publico libro testetur, se infensorum
et sibi infestorum judicum sententiam detrectasse?
Fatemur, inquit, nos silenter damnatos esse, cum
in judicum subsellia malefici et improbiquidam υἱο-
lenterinsiluissent. Ubi valde oscitans, seu indignans,
ut arbitror, et animo aliud agens, solmcismum
'Luc. xw, l0.
(α) Basilius, lib. ι, conlra Eunomium. τ