PG 46, col. 148
In English: On the Soul and the Resurrection 1
μεν· ὅτι ἀνάστασίς ἐστιν ἡ εἰς τὸ ἀρχαῖον τῆς φύ-
σεως (72) ἡμῶν ἀποκατάστασις. Ἀλλʼ ἐν τῇ πρώτῃ
ζωῇ, ἦς αὐτὸς γέγονε δημιουργὸς ὁ Θεὸς, οὔτε (75)
γῆρας ἦν, ὡς εἰκὸς, οὕτε νηπιότης, οὕτε κατὰ (74)
τὰς πολυτρόπους ἀῤῥωστίας πάθη, οὕτε λλο (75) τῆς
σωματικῆς ταλαιπωρίας οὐδὲν (7β)(οὕτε γὰρ εἰκὸς ἦν
τὰ τοιαῦτα (77) δημιουργεῖν τὸν Θεὸν), ἀλλὰ θεῖόν τε
χρῆμα ἦν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις πρὶν ἐν ὀρμῇ γίνεσθαε
τοῦ κακοῦ τὸ ἀνθρώπινον. Ταῦτα δὲ πάντα τῇ εἰσόδῳ
τῆς κακίας ἡμῖν συνεισέβαλεν. Οὐκοῦν οὐδεμίαν
ἀνάγκην ἐξειὁ ἄνευ κακίας βίοςἐντοῖς διὰ ταῦτα (78)
συμβεβηκόσιν εἶναι.
infirmitates ac morbos accidunt incommoda, neque ulla molestia atque ærumna corporea (neque enims
decebat ac par erat, Deum ejusmodi res ercare), sed divina quædam res erat humana natura, prius-
quam genus humanum vitium appetere cœpisset. Hæc autem omnia una cum ingressu vitiositatis
in nos invascrunt et irruperunt. Ergo vita vitiositatis expers in iis quæ propter hanc acciderunt,
Ὡσπερ γὰρ ἐπακολουθεῖ τῷ διὰ κρυμῶν δδοιπο-
ροῦντι τὸ ψύχεσθαι τὸ σῶμα, ἢ τῷ διὰ θερμῶν ἀκτt-
νων(79) πορευομένῳ τὸ μελαίνεσθαι τὴν ἐππιφάνειαν
εἰ δὲ ἐκτὸς (80) ἐκατέρου γένοιτο τούτων συναπαλλε-
γήσεται (81) πάντως καὶ τοῦ μελασμοῦ καὶ τῆς ψύ-
ξεως, καὶ οὐκ ἄν τις εὐλόγως ἐπιζητοίη τὸ ἔκ τι-
νος (82) αἰτίας συμβαῖνον, τῆς αἰτίας οὐκ οὕσης· οὕ-
τως ἡ φύσις ἡμῶν ἐμπαθὴς γενομένη (83), τοῖς ἀναγ-
καίως ἐπακολουθοῦσι τῇ παθητικῇ ζωῇ συνηνέχθη.
Πρὸς δὲ τὴν ἀπαθῆ μακαριότητα πόλιν ἀναδρα-
μοῦσα f84), οὐκέτι τοῖς ἐπακολουθοῦσι (85) τῆς κα-
κίας συνενεχθήσεται. Ἐπεὶ οὖν δσα ἐκ τῆς ἀλόγου
ζωῆς τῇ ἀνθρωπίνῃ κατεμίχθη φύσει, οὐ πρότερον ἦν
ἐν ἡμῖν πρὶν εἰς πάθος διὰ κακίας (86) πεσεῖν (89) -ὸ
ἀνθρώπινον, ἀναγκαίως καταλιπόντες τὸ πάθος, καὶ
πάντα ὅσα μετʼ αὐτοῦ καθορᾶται συγκαταλείψομεν.
expers est
Ὁστε οὐκ ἄν τις εὐλόγως ἐν τῷ βίῳ ἐκείνῳ τὰ ἐκ τοῦ
πάθους ἡμῖν συμβεβηκότα(87) ζητήσειεν. Ὡσπερ γὰρ
εἰ τις ῥωγαλέον (88) περὶ αὐτὸν (89) ἔχων χιτῶνα,
γυμνωθείη τοῦ περιβλήματος, οὐκέτι ἂν τὴν τοῦ
ἀποῤῥιφέντος ἀσχημοσύνην ἐφʼ ἑαυτοῦ βλέποι, σὕτω
καὶ ἡμῶν ἀποδυσαμένων τὸν νεκρὸν ἐκεῖνον καὶ εἰ-
δεχθῆ χιτῶνα, τὸν ἐκ τῶν ἀλόγων δερμάτων ἡμῖν
ἐπιβληθέντα (δέρμα (90) δὲ ἀκούων τὸ σχῆμα τῆς
ἀλόγου φύσεως νοεῖν μοι δοκῶ, ῷ (9I) πρὸς τὸ πάθος
οἰκειωθέντες (92) περιεβλήθημεν), πάντα δσα (93)
τοῦ ἀλόγου δέρματος περὶ ἡμᾶς ἦν ἐν τῇ ἀπεκδύσει
τοῦ χιτῶνος συναποβαλλόμεθα (94). Ἐστι δὲ ἃ προσ-
ἐλαβεν(θ5) ἀπὸ τοῦ (96) ἀλόγουδέρματος, ἡ μίξις, ἡ
σύλληψις, ὁ τόκος, ὁ ῥύπος, ἡ θηλὴ, ἡ τροφή, ἡ ἐκ-
(6) Διὰ κακίας. Dclet B. A legit κακίαν.
(80?) Πεσεν. B παθεῖν.
(87) υμβεβηκότα. B ἐπισυμβεβηκότα, uuod ct
habet A in margine.
(88) ωγαλέον. Ain margine addit διεσχισμένον.
(89) Αὐτόν. Α Π ἐαυτόν.
(90) Δέρμα. A δέρματα.
(d) 2. u .
(92) ἰκειωθέντες. A ὁ οἰκειωσάμενος.
(53) fΠάντα ὅσα. καὶ πάνθʼ ὅσα.
(94) Συναποβαλλόμεθα. A ita in margine : in
textn autem συναπεκδυθήστται, quod et habet B.
() χ οσέλαβεν. A B προσελάβομεν.
(9) Ἀπὸ τυῦ. Λ ἀπὸ δέ γr.
σεως (72) ἡμῶν ἀποκατάστασις. Ἀλλʼ ἐν τῇ πρώτῃ
ζωῇ, ἦς αὐτὸς γέγονε δημιουργὸς ὁ Θεὸς, οὔτε (75)
γῆρας ἦν, ὡς εἰκὸς, οὕτε νηπιότης, οὕτε κατὰ (74)
τὰς πολυτρόπους ἀῤῥωστίας πάθη, οὕτε λλο (75) τῆς
σωματικῆς ταλαιπωρίας οὐδὲν (7β)(οὕτε γὰρ εἰκὸς ἦν
τὰ τοιαῦτα (77) δημιουργεῖν τὸν Θεὸν), ἀλλὰ θεῖόν τε
χρῆμα ἦν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις πρὶν ἐν ὀρμῇ γίνεσθαε
τοῦ κακοῦ τὸ ἀνθρώπινον. Ταῦτα δὲ πάντα τῇ εἰσόδῳ
τῆς κακίας ἡμῖν συνεισέβαλεν. Οὐκοῦν οὐδεμίαν
ἀνάγκην ἐξειὁ ἄνευ κακίας βίοςἐντοῖς διὰ ταῦτα (78)
συμβεβηκόσιν εἶναι.
infirmitates ac morbos accidunt incommoda, neque ulla molestia atque ærumna corporea (neque enims
decebat ac par erat, Deum ejusmodi res ercare), sed divina quædam res erat humana natura, prius-
quam genus humanum vitium appetere cœpisset. Hæc autem omnia una cum ingressu vitiositatis
in nos invascrunt et irruperunt. Ergo vita vitiositatis expers in iis quæ propter hanc acciderunt,
Ὡσπερ γὰρ ἐπακολουθεῖ τῷ διὰ κρυμῶν δδοιπο-
ροῦντι τὸ ψύχεσθαι τὸ σῶμα, ἢ τῷ διὰ θερμῶν ἀκτt-
νων(79) πορευομένῳ τὸ μελαίνεσθαι τὴν ἐππιφάνειαν
εἰ δὲ ἐκτὸς (80) ἐκατέρου γένοιτο τούτων συναπαλλε-
γήσεται (81) πάντως καὶ τοῦ μελασμοῦ καὶ τῆς ψύ-
ξεως, καὶ οὐκ ἄν τις εὐλόγως ἐπιζητοίη τὸ ἔκ τι-
νος (82) αἰτίας συμβαῖνον, τῆς αἰτίας οὐκ οὕσης· οὕ-
τως ἡ φύσις ἡμῶν ἐμπαθὴς γενομένη (83), τοῖς ἀναγ-
καίως ἐπακολουθοῦσι τῇ παθητικῇ ζωῇ συνηνέχθη.
Πρὸς δὲ τὴν ἀπαθῆ μακαριότητα πόλιν ἀναδρα-
μοῦσα f84), οὐκέτι τοῖς ἐπακολουθοῦσι (85) τῆς κα-
κίας συνενεχθήσεται. Ἐπεὶ οὖν δσα ἐκ τῆς ἀλόγου
ζωῆς τῇ ἀνθρωπίνῃ κατεμίχθη φύσει, οὐ πρότερον ἦν
ἐν ἡμῖν πρὶν εἰς πάθος διὰ κακίας (86) πεσεῖν (89) -ὸ
ἀνθρώπινον, ἀναγκαίως καταλιπόντες τὸ πάθος, καὶ
πάντα ὅσα μετʼ αὐτοῦ καθορᾶται συγκαταλείψομεν.
expers est
Ὁστε οὐκ ἄν τις εὐλόγως ἐν τῷ βίῳ ἐκείνῳ τὰ ἐκ τοῦ
πάθους ἡμῖν συμβεβηκότα(87) ζητήσειεν. Ὡσπερ γὰρ
εἰ τις ῥωγαλέον (88) περὶ αὐτὸν (89) ἔχων χιτῶνα,
γυμνωθείη τοῦ περιβλήματος, οὐκέτι ἂν τὴν τοῦ
ἀποῤῥιφέντος ἀσχημοσύνην ἐφʼ ἑαυτοῦ βλέποι, σὕτω
καὶ ἡμῶν ἀποδυσαμένων τὸν νεκρὸν ἐκεῖνον καὶ εἰ-
δεχθῆ χιτῶνα, τὸν ἐκ τῶν ἀλόγων δερμάτων ἡμῖν
ἐπιβληθέντα (δέρμα (90) δὲ ἀκούων τὸ σχῆμα τῆς
ἀλόγου φύσεως νοεῖν μοι δοκῶ, ῷ (9I) πρὸς τὸ πάθος
οἰκειωθέντες (92) περιεβλήθημεν), πάντα δσα (93)
τοῦ ἀλόγου δέρματος περὶ ἡμᾶς ἦν ἐν τῇ ἀπεκδύσει
τοῦ χιτῶνος συναποβαλλόμεθα (94). Ἐστι δὲ ἃ προσ-
ἐλαβεν(θ5) ἀπὸ τοῦ (96) ἀλόγουδέρματος, ἡ μίξις, ἡ
σύλληψις, ὁ τόκος, ὁ ῥύπος, ἡ θηλὴ, ἡ τροφή, ἡ ἐκ-
(6) Διὰ κακίας. Dclet B. A legit κακίαν.
(80?) Πεσεν. B παθεῖν.
(87) υμβεβηκότα. B ἐπισυμβεβηκότα, uuod ct
habet A in margine.
(88) ωγαλέον. Ain margine addit διεσχισμένον.
(89) Αὐτόν. Α Π ἐαυτόν.
(90) Δέρμα. A δέρματα.
(d) 2. u .
(92) ἰκειωθέντες. A ὁ οἰκειωσάμενος.
(53) fΠάντα ὅσα. καὶ πάνθʼ ὅσα.
(94) Συναποβαλλόμεθα. A ita in margine : in
textn autem συναπεκδυθήστται, quod et habet B.
() χ οσέλαβεν. A B προσελάβομεν.
(9) Ἀπὸ τυῦ. Λ ἀπὸ δέ γr.