PG 46, col. 177
In English: On Infants' Early Deaths 1
φαμεν τοῦ μετέχοντος.
non exerceat : eodem modo beata quoque vita cognata ac propria eorum est quibus anima: sen-
soria purgata sunt :in quibus autem ignorantia: vitium,qnasi quaedam lippitudo participationi veri
luminis olIicit, necessario sequitur, ut non participes sint ejus cujus participationem ct usum
vitam esse dicimus partieipantis.
Τούτων τοίνυν οὕτως ἡμῖν διῃρημένων , καιρὸς ἂν
εἴη διεξετάσαι τῷ λόγῳ τὸ προτεθὲν ἡμῖν πρόϐλη μα '
τοιοῦτον δέ τι λεγόμενον ἦν· Εἰ κατά τὸ δίκαιον γί-
νεται τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀνταπόδοσις, ὲν τίσιν ἐσται ὁ ἐν
νηπίῳ τελευτησας τὸν βίον, μήτε κακὸν ἐν τῇ ζωῇ Β
ταύτῃ καταϐαλόμενος, μήτε ἀγαθὸν, ὥστε διά τούτων
γενέσθαι αὐτῷ τὴν κατ’ ἀξίαν ἀντίδοσιν; ’ᾯ πρὸς
τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἐξητασμένων ὁρῶντες ἀποκρινού-
μεθα δτι τὸ προσδοκώμενον ἀγαθὸν, οἰκεῖον μέν ἐστι
κατά φύσιν τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει, λέγεται δὲ κατά
τινα διάνοιαν τὸ αὐτὸ καὶ ἀντίδοσις’ τῷ δὲ αὐτῷ
ὑποδείγματι πάλιν τὸ νόημα τοῦτο σαφηνισθήσεται.
Δύο γάρ τινες ὑποκείσθωσαν τῷ λόγῳ ἀρῤωστήματί
τινι κατά τάς ὄψεις συνενεχθέντες, τούτων δὲ 6 μὲν
σπουδαιότερον ἑαυτὸν ὲπιδιδότω τῇ θεραπείᾳ, πάντα
ὑπομένων τὰ παρά τῆς ἰατρικῆς προσαγόμενα, κᾶν
ἐπίπονα· 6 δὲ πρὸς λουτρά τε καὶ οἰνοφλυγίας
ἀκρατέστερον διακείσθω, μηδεμίαν τοῦ ἰατρεύοντος
συμϐουλὴν πρὸς τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ὑγίειαν παρα-
δεξάμενος, Φαμὲν τοίνυν, πρὸς τὸ πέρας ἐκατέρου
βλέποντες, ἀξίως ἀντιλαϐεῖν ἑκάτερον τῆς προαιρέ-
σεως αὑτοῦ τοὺς καρπούς’ τὸν μὲν τὴν στέρησιν
τοῦ φωτὸς, τὸν δὲ τὴν ἀπόλαυσιν. Τὸ γὰρ ἀναγκαίως
ἑπόμενον , ἀντίδοσιν ὲκ καταχρήσεως ὀνομάζομεν.
Ταῦτα καὶ ἐπὶ τῶν νηπίων ζητουμένων ἔστιν εἰπεῖν,
ὅτι ἡ τῆς ζωῆς ἐκείνης ἀπόλαυσις, οἰκεία μέν ἐστι τῇ
ἀνθρωπίνῃ φύσει· τῆς δὲ κατά τὴν ἄγνοιαν νόσου,
πάντων σχεδὸν τῶν ἐν τῇ σαρκὶ ζώντων ἐπικρατού-
σης , 6 μὲν ταῖς καθηκούσαις θεραπείαις ἑαυτὸν ὲκ-
καθάρας, καὶ οἷόν τινα λήμην τοῦ διορατικοῦ τῆς
ψυχῆς ἀποκλύσας τὴν ἄγνοιαν, ἄξιον τῆς σπουδῆς
ἔχει τὸ κέρδος, ὲν ζωῇ τῇ κατὰ φύσιν γενόμενος’ 6
δὲ τὰ διὰ τῆς ἀρετῆς φεύγων καθάρσια, καὶ δυσίατον
ἑαυτῷ διὰ τῶν ἀπατηλῶν ἡδονῶν κατασκευάζων τῆς
ἀγνοίας τὴν νόσον, παρὰ φύσιν διατεθεὶς, ἠλλοτρίω-
ται τοῦ κατὰ φύσιν, καὶ ἀμέτοχος γίνεται τῆς οἰκείας
ἡμίν καὶ καταλλήλου ζωῆς. Τὸ δὲ ἀπειρόκακω νήπιον
μηδεμιᾶς νόσου τῶν τῆς ψυχῆς ὀμμάτων πρὸς τὴν
τοῦ φωτὸς μετουσίαν ἐπιπροσθούσης , ἐν τῷ κατά
φύσιν γίνεται, μὴ δεόμενον τῆς ἐκ τοῦ καθαρθῆναι
ὑγιείας, ὃτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν τὴν νόσον τῇ ψυχῇ παρε-
εδέξατο.
ram dispositus et allectus alienus est ab eo quod secundum naturam est, et expers fit ejus vitae
qua: nobis proprie convenit et accommodata est. At puellus infans simplex omnisque malitiae ex-
βενε. nullo etiam nunc oculorum animi morbo participationi lueis otficiente, in co quod naturale
est versatur, sanitate qua: per purgationem contingit, non indigens, quippe qui nec ab initio
quidem prorsus in animum morbum admisit.
Καί μοι δοκεῖ διά τινος ἀναλογίας οἰκείως ἔχειν 6
:apg‘nv τοῦ βίου τρόπος τῇ προσδοκωμένη ζωῇ. Καθ-
άπερ γὰρ θηλῇ καί γάλακτι ἡ πρώτη τῶν νηπίων
non exerceat : eodem modo beata quoque vita cognata ac propria eorum est quibus anima: sen-
soria purgata sunt :in quibus autem ignorantia: vitium,qnasi quaedam lippitudo participationi veri
luminis olIicit, necessario sequitur, ut non participes sint ejus cujus participationem ct usum
vitam esse dicimus partieipantis.
Τούτων τοίνυν οὕτως ἡμῖν διῃρημένων , καιρὸς ἂν
εἴη διεξετάσαι τῷ λόγῳ τὸ προτεθὲν ἡμῖν πρόϐλη μα '
τοιοῦτον δέ τι λεγόμενον ἦν· Εἰ κατά τὸ δίκαιον γί-
νεται τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀνταπόδοσις, ὲν τίσιν ἐσται ὁ ἐν
νηπίῳ τελευτησας τὸν βίον, μήτε κακὸν ἐν τῇ ζωῇ Β
ταύτῃ καταϐαλόμενος, μήτε ἀγαθὸν, ὥστε διά τούτων
γενέσθαι αὐτῷ τὴν κατ’ ἀξίαν ἀντίδοσιν; ’ᾯ πρὸς
τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἐξητασμένων ὁρῶντες ἀποκρινού-
μεθα δτι τὸ προσδοκώμενον ἀγαθὸν, οἰκεῖον μέν ἐστι
κατά φύσιν τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει, λέγεται δὲ κατά
τινα διάνοιαν τὸ αὐτὸ καὶ ἀντίδοσις’ τῷ δὲ αὐτῷ
ὑποδείγματι πάλιν τὸ νόημα τοῦτο σαφηνισθήσεται.
Δύο γάρ τινες ὑποκείσθωσαν τῷ λόγῳ ἀρῤωστήματί
τινι κατά τάς ὄψεις συνενεχθέντες, τούτων δὲ 6 μὲν
σπουδαιότερον ἑαυτὸν ὲπιδιδότω τῇ θεραπείᾳ, πάντα
ὑπομένων τὰ παρά τῆς ἰατρικῆς προσαγόμενα, κᾶν
ἐπίπονα· 6 δὲ πρὸς λουτρά τε καὶ οἰνοφλυγίας
ἀκρατέστερον διακείσθω, μηδεμίαν τοῦ ἰατρεύοντος
συμϐουλὴν πρὸς τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ὑγίειαν παρα-
δεξάμενος, Φαμὲν τοίνυν, πρὸς τὸ πέρας ἐκατέρου
βλέποντες, ἀξίως ἀντιλαϐεῖν ἑκάτερον τῆς προαιρέ-
σεως αὑτοῦ τοὺς καρπούς’ τὸν μὲν τὴν στέρησιν
τοῦ φωτὸς, τὸν δὲ τὴν ἀπόλαυσιν. Τὸ γὰρ ἀναγκαίως
ἑπόμενον , ἀντίδοσιν ὲκ καταχρήσεως ὀνομάζομεν.
Ταῦτα καὶ ἐπὶ τῶν νηπίων ζητουμένων ἔστιν εἰπεῖν,
ὅτι ἡ τῆς ζωῆς ἐκείνης ἀπόλαυσις, οἰκεία μέν ἐστι τῇ
ἀνθρωπίνῃ φύσει· τῆς δὲ κατά τὴν ἄγνοιαν νόσου,
πάντων σχεδὸν τῶν ἐν τῇ σαρκὶ ζώντων ἐπικρατού-
σης , 6 μὲν ταῖς καθηκούσαις θεραπείαις ἑαυτὸν ὲκ-
καθάρας, καὶ οἷόν τινα λήμην τοῦ διορατικοῦ τῆς
ψυχῆς ἀποκλύσας τὴν ἄγνοιαν, ἄξιον τῆς σπουδῆς
ἔχει τὸ κέρδος, ὲν ζωῇ τῇ κατὰ φύσιν γενόμενος’ 6
δὲ τὰ διὰ τῆς ἀρετῆς φεύγων καθάρσια, καὶ δυσίατον
ἑαυτῷ διὰ τῶν ἀπατηλῶν ἡδονῶν κατασκευάζων τῆς
ἀγνοίας τὴν νόσον, παρὰ φύσιν διατεθεὶς, ἠλλοτρίω-
ται τοῦ κατὰ φύσιν, καὶ ἀμέτοχος γίνεται τῆς οἰκείας
ἡμίν καὶ καταλλήλου ζωῆς. Τὸ δὲ ἀπειρόκακω νήπιον
μηδεμιᾶς νόσου τῶν τῆς ψυχῆς ὀμμάτων πρὸς τὴν
τοῦ φωτὸς μετουσίαν ἐπιπροσθούσης , ἐν τῷ κατά
φύσιν γίνεται, μὴ δεόμενον τῆς ἐκ τοῦ καθαρθῆναι
ὑγιείας, ὃτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν τὴν νόσον τῇ ψυχῇ παρε-
εδέξατο.
ram dispositus et allectus alienus est ab eo quod secundum naturam est, et expers fit ejus vitae
qua: nobis proprie convenit et accommodata est. At puellus infans simplex omnisque malitiae ex-
βενε. nullo etiam nunc oculorum animi morbo participationi lueis otficiente, in co quod naturale
est versatur, sanitate qua: per purgationem contingit, non indigens, quippe qui nec ab initio
quidem prorsus in animum morbum admisit.
Καί μοι δοκεῖ διά τινος ἀναλογίας οἰκείως ἔχειν 6
:apg‘nv τοῦ βίου τρόπος τῇ προσδοκωμένη ζωῇ. Καθ-
άπερ γὰρ θηλῇ καί γάλακτι ἡ πρώτη τῶν νηπίων