PG 46, col. 340
In English: On Virginity 4
Ού γὰρ ἔστιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ, τὸν πλεονέκτην
μὴ τοὺς πέλας ὲπαιτιᾶσθαι , ἢ τὸν δοξομανῆ καξι
φιλότιμον μὴ είς τὸ γένος ἀνενεγκεῖν τοῦ κακοῦ
τὴν αἰτίαν · ὡς ἂν μὴ ἐλάττων δοκοίη τῶν πρὸ αὑτοῦ
γεγονότων, καὶ ἵνα μέγας τοῖς μετὰ ταῦτα νομίζοιτο,
καταλιπών τινα τοῖς ἐξ αὑτοῦ διηγήματα · ὡσαύτως
δὲ καὶ τὰ λοιπὰ ὅσα ψυχῆς ἐστιν ἀρρωστήματα, φθό-
νος, καὶ μνησικακία, καὶ μῖσος, καὶ εῐ τι τοιοῦτον
ἒτε ρον, τῆςαύτῆςαίτίαςῆρτηται. Πάντα γὰρ ταῦτα τοῖς
περὶ τὸν βίον τοῦτο[ν] ἐπτοημένοις συμπολιτεύεται ο
ὧν ὁ ἔξω γενόμενος, καθάπερ ὲπί τινος ὑψηλῆς σκο-
πιᾶς πόρρωθεν ἐποπτεύων τὰ ἀνθρώπινα πάθη, oi.-
κτείρει τῆς τυφλότητος τοὺς τῇ τοιαύτῃ ματαιότητι
δεδουλωμένους, καὶ μέγα κρίνοντας τὴν τῆς σαρκὸς
εὐπραγίαν. Ὅταν γάρ τινα τῶν ἀνθρώπων επὶ-τινι
τῶν-κατὰ βίον ἴδῃ περίϐλεπτον, ἀξιώμασιν, ἦ πλούι⁹
τοις, ἢ δυναστείαις κομῶντα, καταγελᾷ τῆς ἀνοίας
τῶν δια ταῦτα πεφυσημένων, καὶ ἀριθμεῖ τὸν μήκι-
στον χρόνον τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, κατὰ-τὴν είρημέ-
νην τοῦ Ψαλμῳδοῦ προθεσμίαν ο εἶτα⁸ παραμε-
τρῶν τοῖς ἀπείροις αίῶσι τὸ ἀκαριαῖον τοῦτο διὰστη μα,
ἐλεεῖ τῆς χαυνότητος τὸν ἐπὶ τοῖς οὕτω γλίσχροις καὶ
ταπεινοίς-καὶ προσκαίροις τὴν ψυχὴν ἐπαιρόμενον.
Τί γὰρ ἄξιόν ὲστι μακαρισμοῦ τῶν ἐνταύθα ητιμὴ,
τὸ παρὰ πολλοῖς σπουδαζόμενον; Ἐπεὶ δὴ⁵ τί-τιλέον
τοῖς τετιμημένοις προστίθησι; διαμένει γαρ θνητὸς
ὁ θνητὸς, κᾶν τιμᾶται, κᾶν μή. Ἦ τὸ πολλὰ, πλέθρα
κεκτῆσθαι γῆς; Τοῦτο δὲ είς τί πέρας χρηστὸν κατ-α-
λὴγει- τοῖς κτησαμένοις, ὲκτδς τοῦ οἴεσθαι τὸν ἀνόη-
τον ἑαυτοῦ εἶναι τὰ μηδὲν προσήκοντα; ἀγνοεῖ γαρ.
ὼς ἔοικεν, ὑπὸ πολλῆς λαιμαργίας, ὅτι τοῦ Κυρίου
μέν ἐστιν ἡ γῆ ἀληθῶς , καὶ τὸ πλήρωμα αύτῆς.
hastili-2b; γάρ πάσης τῆς γῆς ὁ Θεός · τοῖς δὲ ἀνθρώο
ποις τὸ τῆς πλεονεξίας πάθος ψευδώνυμον τῆς xu-
ριότητος τὴν προσηγορίαν δίδωσι τῶν οὐδὲνπροσ-
quem. Ἦ μὲν γὰρ γῆ, καθώς φησιν-ὁ σοφός Ἐκ-
κλησιαστὴς, είς τὸν αἰῶνα ἕστηκε , πάσαις ὑπηῷ-
ἄλλοτε ἄλλους τοὺς κατ’ αύ-
τοῠσα ταῖς γενεαῖς, καὶ
τὴν γινομένους ἐκτρέφουσα. Οἱ δὲ ἄνθρωποι οὐδὲ
ἑαυτῶν ὄντες κύριοι, ἀλλὰ πρὸς τὸ τοῦ.ἄγοντος βού-
λημα, ὅτε οὐκ ῐσασιν, είς τὴν ζωὴν περιιόντες, καὶ
ὅτε μὴ βούλονται, πάλιν αὐτῆς χωριζόμενοι, ὑπὸ τῆς
πολλῆς ματαιότητος κυριεύειν οἴονται αὐτῆς, οἱ κατὰ
καιροὺς γινόμενοί τε καὶ ἀπολλύμενοι.τῆς ἀεὶ μενού-
σηςί '0 οὖν ὲπεσκεμμένος ταῦτα, καὶ διὰ τοῦτο πε-
ριίρρονῶν ὅσα τίμια τοῖς ἀνθρώποις νομίζεται, μο-
δὲ τῆς θείας ζωῆς ἔχων ἔρωτα, ὁ εἰδὼς δτι
ergoet σὰρξ⁷ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ἄν·
θος χόρτουξπότε σπουδῆς ἀξιον τον χόρτον οἰήσεται
τὸν ’σημερον δντα , καὶ αὔριον ούκ ἐσόμενον ;Ο”ίδε
μὴ τοὺς πέλας ὲπαιτιᾶσθαι , ἢ τὸν δοξομανῆ καξι
φιλότιμον μὴ είς τὸ γένος ἀνενεγκεῖν τοῦ κακοῦ
τὴν αἰτίαν · ὡς ἂν μὴ ἐλάττων δοκοίη τῶν πρὸ αὑτοῦ
γεγονότων, καὶ ἵνα μέγας τοῖς μετὰ ταῦτα νομίζοιτο,
καταλιπών τινα τοῖς ἐξ αὑτοῦ διηγήματα · ὡσαύτως
δὲ καὶ τὰ λοιπὰ ὅσα ψυχῆς ἐστιν ἀρρωστήματα, φθό-
νος, καὶ μνησικακία, καὶ μῖσος, καὶ εῐ τι τοιοῦτον
ἒτε ρον, τῆςαύτῆςαίτίαςῆρτηται. Πάντα γὰρ ταῦτα τοῖς
περὶ τὸν βίον τοῦτο[ν] ἐπτοημένοις συμπολιτεύεται ο
ὧν ὁ ἔξω γενόμενος, καθάπερ ὲπί τινος ὑψηλῆς σκο-
πιᾶς πόρρωθεν ἐποπτεύων τὰ ἀνθρώπινα πάθη, oi.-
κτείρει τῆς τυφλότητος τοὺς τῇ τοιαύτῃ ματαιότητι
δεδουλωμένους, καὶ μέγα κρίνοντας τὴν τῆς σαρκὸς
εὐπραγίαν. Ὅταν γάρ τινα τῶν ἀνθρώπων επὶ-τινι
τῶν-κατὰ βίον ἴδῃ περίϐλεπτον, ἀξιώμασιν, ἦ πλούι⁹
τοις, ἢ δυναστείαις κομῶντα, καταγελᾷ τῆς ἀνοίας
τῶν δια ταῦτα πεφυσημένων, καὶ ἀριθμεῖ τὸν μήκι-
στον χρόνον τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, κατὰ-τὴν είρημέ-
νην τοῦ Ψαλμῳδοῦ προθεσμίαν ο εἶτα⁸ παραμε-
τρῶν τοῖς ἀπείροις αίῶσι τὸ ἀκαριαῖον τοῦτο διὰστη μα,
ἐλεεῖ τῆς χαυνότητος τὸν ἐπὶ τοῖς οὕτω γλίσχροις καὶ
ταπεινοίς-καὶ προσκαίροις τὴν ψυχὴν ἐπαιρόμενον.
Τί γὰρ ἄξιόν ὲστι μακαρισμοῦ τῶν ἐνταύθα ητιμὴ,
τὸ παρὰ πολλοῖς σπουδαζόμενον; Ἐπεὶ δὴ⁵ τί-τιλέον
τοῖς τετιμημένοις προστίθησι; διαμένει γαρ θνητὸς
ὁ θνητὸς, κᾶν τιμᾶται, κᾶν μή. Ἦ τὸ πολλὰ, πλέθρα
κεκτῆσθαι γῆς; Τοῦτο δὲ είς τί πέρας χρηστὸν κατ-α-
λὴγει- τοῖς κτησαμένοις, ὲκτδς τοῦ οἴεσθαι τὸν ἀνόη-
τον ἑαυτοῦ εἶναι τὰ μηδὲν προσήκοντα; ἀγνοεῖ γαρ.
ὼς ἔοικεν, ὑπὸ πολλῆς λαιμαργίας, ὅτι τοῦ Κυρίου
μέν ἐστιν ἡ γῆ ἀληθῶς , καὶ τὸ πλήρωμα αύτῆς.
hastili-2b; γάρ πάσης τῆς γῆς ὁ Θεός · τοῖς δὲ ἀνθρώο
ποις τὸ τῆς πλεονεξίας πάθος ψευδώνυμον τῆς xu-
ριότητος τὴν προσηγορίαν δίδωσι τῶν οὐδὲνπροσ-
quem. Ἦ μὲν γὰρ γῆ, καθώς φησιν-ὁ σοφός Ἐκ-
κλησιαστὴς, είς τὸν αἰῶνα ἕστηκε , πάσαις ὑπηῷ-
ἄλλοτε ἄλλους τοὺς κατ’ αύ-
τοῠσα ταῖς γενεαῖς, καὶ
τὴν γινομένους ἐκτρέφουσα. Οἱ δὲ ἄνθρωποι οὐδὲ
ἑαυτῶν ὄντες κύριοι, ἀλλὰ πρὸς τὸ τοῦ.ἄγοντος βού-
λημα, ὅτε οὐκ ῐσασιν, είς τὴν ζωὴν περιιόντες, καὶ
ὅτε μὴ βούλονται, πάλιν αὐτῆς χωριζόμενοι, ὑπὸ τῆς
πολλῆς ματαιότητος κυριεύειν οἴονται αὐτῆς, οἱ κατὰ
καιροὺς γινόμενοί τε καὶ ἀπολλύμενοι.τῆς ἀεὶ μενού-
σηςί '0 οὖν ὲπεσκεμμένος ταῦτα, καὶ διὰ τοῦτο πε-
ριίρρονῶν ὅσα τίμια τοῖς ἀνθρώποις νομίζεται, μο-
δὲ τῆς θείας ζωῆς ἔχων ἔρωτα, ὁ εἰδὼς δτι
ergoet σὰρξ⁷ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ἄν·
θος χόρτουξπότε σπουδῆς ἀξιον τον χόρτον οἰήσεται
τὸν ’σημερον δντα , καὶ αὔριον ούκ ἐσόμενον ;Ο”ίδε