PG 46, col. 498
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΛΟΓΟΣ
Petro Francisco Zino interprete.
Qui necessarium naturae nostra: ordinem in iis
qui e vita discedunt, calamitatem existimant, et
eos qui ex hoc mundo migrant ad caelestem patriam,
dolore et lacrymis prosequuntur, non videntur
mibi hujusce vitae conditionem considerasse , sed
itaafl‘ecti esse, utplerique e vulgo, qui consuetu-
dine quadam homine indigna, quaecunque illis
adsunt, ut bona diligunt, qualiacunque sint. Quos
tamen ut ratione cogitationeque caeteris animanti-
bus pracstantes, ad ea tantum propensos esse Opor-
tcret, qum rationis judicium honesta expetendaque
preponerct, nec illa prorsus appetere, qua: con-
suetudine, et inconsiderata quadam afl'ectione ju-
cunda ac suavia videntur. Quamobrem opera: pre-
tium mihi videor esse facturus, si operam dabo,
ut eos liberem ab hoc opinionis errore, quo so-
liti sunt perturbari, et ad meliorem homineque cli-
gniorem cogitationem pro viribus traducam. Quod
quidem si erimus assecuti, temerarium illud dos
lendi mterendique studium , quo multi tenentur,
ex hominum vita depelletur. Recte autem atque
ordine quod proposuimus, persequemur, si primum,
quid vere sit bonum, exquiremus; deinde propriam
vitae, quam in corpore agimus, conditionem consi-
derabimus; postremo res praesentes conferemus
cum iis quas per spem nobis reconditas exspe-
ctamus. Sic enim disputatio tinem propositum as-
sequetur, ut multorum animi ab opinione vulgari
ad rectam de vero bono sententiam traducan-
tur. Nam cum omnibus hominibus insita sit
naturalis quadam ad bonum propensio, ad il-
ludque consequendum semper omni studio con-
tendant, lit ut ex veri boni ignorantia omnia fetc
peccata committant. Quod si cuncti verum bonum
perspectum et cognitum baberent. nunquam ab eo,
Petro Francisco Zino interprete.
Qui necessarium naturae nostra: ordinem in iis
qui e vita discedunt, calamitatem existimant, et
eos qui ex hoc mundo migrant ad caelestem patriam,
dolore et lacrymis prosequuntur, non videntur
mibi hujusce vitae conditionem considerasse , sed
itaafl‘ecti esse, utplerique e vulgo, qui consuetu-
dine quadam homine indigna, quaecunque illis
adsunt, ut bona diligunt, qualiacunque sint. Quos
tamen ut ratione cogitationeque caeteris animanti-
bus pracstantes, ad ea tantum propensos esse Opor-
tcret, qum rationis judicium honesta expetendaque
preponerct, nec illa prorsus appetere, qua: con-
suetudine, et inconsiderata quadam afl'ectione ju-
cunda ac suavia videntur. Quamobrem opera: pre-
tium mihi videor esse facturus, si operam dabo,
ut eos liberem ab hoc opinionis errore, quo so-
liti sunt perturbari, et ad meliorem homineque cli-
gniorem cogitationem pro viribus traducam. Quod
quidem si erimus assecuti, temerarium illud dos
lendi mterendique studium , quo multi tenentur,
ex hominum vita depelletur. Recte autem atque
ordine quod proposuimus, persequemur, si primum,
quid vere sit bonum, exquiremus; deinde propriam
vitae, quam in corpore agimus, conditionem consi-
derabimus; postremo res praesentes conferemus
cum iis quas per spem nobis reconditas exspe-
ctamus. Sic enim disputatio tinem propositum as-
sequetur, ut multorum animi ab opinione vulgari
ad rectam de vero bono sententiam traducan-
tur. Nam cum omnibus hominibus insita sit
naturalis quadam ad bonum propensio, ad il-
ludque consequendum semper omni studio con-
tendant, lit ut ex veri boni ignorantia omnia fetc
peccata committant. Quod si cuncti verum bonum
perspectum et cognitum baberent. nunquam ab eo,