PG 46, col. 525
ἀλογίας· εἰ δὲ πρὸς τὴν ἄλογον τῶν παθημάτων ῥο-
πὴν ὲπικλιθείη , τῷ τῶν ἀλόγων δέρματι συνεργῷ
χρησάμενος πρὸς τὰ πάθη, ἄλλως μετά ταῦτα βου-
λεύσεται πρὸς τὸ κρεῖττον , μετὰ τὴν ὲκ τοῦ σῶμα·
τος ἔξοδον γνοὺς τῆς ἀρετῆς τὸ πρὸς τὴν κακίαν διά-
φορον , ἐν τῷ μὴ δύνασθαι μετασχεῖν τῆς θειότητος,
μὴ τοῦ καθαρσίου πυρὸς τὸν ὲμμιχθέντα τῇ ψυχῇ
ῥύπον ἀποκαθήραντος.
ter virtutem et vitium diflerentia est, non poterit divinitatis particeps fieri, nisi maculas animo im—
mistas purgatorius ignis abstulerit.
Ταῦτά ἐστιν ἃ τὴν τοῦ σώματος χρείαν ἀναγκαίαν
ήμίν ἐποίησεν, δι’ οὗ τό τε αὐτεξούσιον σώζεται, καὶ
ἡ πρὸς τὸ ἀγαθὸν πάλιν ἐπάνοδος οὐ κωλύεται · ἀλλὰ
τῇ περιοδικῇ ταύτῃ ἀκολουθίᾳ , διὰ τοῦ ἑκουσίου γί-
νεται ἡμῖν ἡ πρὸς τδ κρεῖττον ῥοπὴ , τῶν μὲν ἐντεῦ-
θεν ῆδη διὰ τῆς ὲν σαρκὶ ζωῆς τὸν πνευματικὸν ἐν
ἀπαθείᾳ κατορθούντων βίον , οἴους γεγενῆσθαι τοὺς
πατριάρχας τε καὶ τοὺς προφήτας ἀκούομεν, καὶ
τοὺς σὺν αὐτοῖς τε καὶ μετ’ ἐκείνους δι’ ἀρετῆς τε
καί φιλοσοφίας ἀναδραμόντας ἐπὶ τὸ τέλειον , μαθηι
τὰς λέγω καὶ ἀποστόλους καὶ μάρτυρας, καὶ πάντας
τοὺς τὴν ἐνάρετον ζωὴν πρὸ τοῦ ὑλικοῧ τετιμηκότας
βίου , οἳ κᾶν ἐλάττους ὧσι τῷ ἀριθμῷ τοῦ πλήθους
τῶν πρὸς τὸ χεῖρον ἀπορρεόντων , οὐδὲν ἦττον τὸ
δυνατὸν εἶναι διὰ σαρκὸς τὴν ἀρετὴν κατορθῶσαι
μαρτυροῦνται* τῶν δὲ λοιπῶν διά τῆς είς ὕστερόν
ἀγωγῆς ὲν τῷ καθαρσίῳ πυρὶ ἀποϐαλόντων τὴν πρὸς
τὴν ὓλην προσπάθειαν , καὶ πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀπο-
κληρωθεῖσαν τῇ φύσει χάριν , διὰ τῆς τῶν ἀγαθῶν
ἐπιθυμίας ἑκουσίως ἐπανιόντων. Οὐ γὰρ είς ἀεὶ πα-
ραμένει τῶν ἀλλοτρίων ή ἐπιθυμία φύσειο διότι
πλήσμιον ἑκάστῳ καὶ προσκορές ἐστι τὸ μὴ ἴδιον, οὗ
μὴ κατ’ ἀρχὰς ἔσχεν ὲν ἑαυτῇ τὴν κοινωνίαν ἡ φύ-
σις’ μόνον δὲ τὸ συγγενὲς καὶ ὁμόφυλον ποθεινὸν
καὶ ἐράσμιον είς ἀεὶ διαμένει, ἕως ἂν ἐφ’ ἑαυτῆς ἡ
φύσις ἁπαράτρεπτος μένῃ· εί δέ τινα ἐκτροπὴν πά-
θοι διὰ μοχθηρᾶς προαιρέσεως , τότε αὐτῇ τῶν ἀλλο-
τρίων ὴ ἐπιθυμία ἐγγίνεται , ὧν ἡ ἀπόλαυσις ἡδύνει,
οὐχὶ τὴν φύσιν , ἀλλά τὸ πάθος τῆς φύσεως· ἐκχω-
ρήσαντος δὲ τοῦ πάθους , καὶ ἡ τῶν παρά φύσιν ἑπι-
θυμία συνανεχώρησεν , καὶ γίνεται πάλιν αὐτῇ τὲ
οἰκεῖον ποθεινὸν καὶ κατάλληλον. Τοῦτο δέ ἐστι τὸ
ιαθαρόν τε καὶ άῦλον καὶ ἀσώματον , ὅπερ ἴδιον τῆς
ἰπερκειμένης τῶν πάντων θεότητος εἰπών τις οὐχ
ἁμαρτήσεται. Ὠς γὰρ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς
ῥεύματός τινος δριμυτέρου τὸ όπτικὸν πνεῦμα θολώ-
σαντος , ἡδίων ὁ ζόφος γίνεται, διὰ τὴν τῆς παχύτη-
τος πρὸς τὸ σκότος συγγένειαν. El δὲ δαπανηθείη διά
τινος θεραπείας τὸ διοχλῆσαν τῷ πνεύματι, πάλιν
τὸ φῶς οἰκεῖον καὶ κατάλληλον γίνεται, τῷ καθαρῷ τε
καὶ αὐγοειδεί τῆς κόρης καταμιγνύμενον τὸν αὐτὸν
τῴπον ἐπειδὴ ῥεύματός τινος δίκην δι’ ἀπάτης τοῦ
Ἀντικειμένου ὲπεῤῥύη τῷ ὀπτικῷ τῆς ψυχῆς ἡ κακία,
ἑκουσίως πρὸς τὸν σκοτεινὸν βίον ὁ λογισμὸς ἐπα
εκλίθη, διὰ τοῦ πάθους οίκειωθεὶς τῷ ζόφῳ. Πᾶς γὰρ
πὴν ὲπικλιθείη , τῷ τῶν ἀλόγων δέρματι συνεργῷ
χρησάμενος πρὸς τὰ πάθη, ἄλλως μετά ταῦτα βου-
λεύσεται πρὸς τὸ κρεῖττον , μετὰ τὴν ὲκ τοῦ σῶμα·
τος ἔξοδον γνοὺς τῆς ἀρετῆς τὸ πρὸς τὴν κακίαν διά-
φορον , ἐν τῷ μὴ δύνασθαι μετασχεῖν τῆς θειότητος,
μὴ τοῦ καθαρσίου πυρὸς τὸν ὲμμιχθέντα τῇ ψυχῇ
ῥύπον ἀποκαθήραντος.
ter virtutem et vitium diflerentia est, non poterit divinitatis particeps fieri, nisi maculas animo im—
mistas purgatorius ignis abstulerit.
Ταῦτά ἐστιν ἃ τὴν τοῦ σώματος χρείαν ἀναγκαίαν
ήμίν ἐποίησεν, δι’ οὗ τό τε αὐτεξούσιον σώζεται, καὶ
ἡ πρὸς τὸ ἀγαθὸν πάλιν ἐπάνοδος οὐ κωλύεται · ἀλλὰ
τῇ περιοδικῇ ταύτῃ ἀκολουθίᾳ , διὰ τοῦ ἑκουσίου γί-
νεται ἡμῖν ἡ πρὸς τδ κρεῖττον ῥοπὴ , τῶν μὲν ἐντεῦ-
θεν ῆδη διὰ τῆς ὲν σαρκὶ ζωῆς τὸν πνευματικὸν ἐν
ἀπαθείᾳ κατορθούντων βίον , οἴους γεγενῆσθαι τοὺς
πατριάρχας τε καὶ τοὺς προφήτας ἀκούομεν, καὶ
τοὺς σὺν αὐτοῖς τε καὶ μετ’ ἐκείνους δι’ ἀρετῆς τε
καί φιλοσοφίας ἀναδραμόντας ἐπὶ τὸ τέλειον , μαθηι
τὰς λέγω καὶ ἀποστόλους καὶ μάρτυρας, καὶ πάντας
τοὺς τὴν ἐνάρετον ζωὴν πρὸ τοῦ ὑλικοῧ τετιμηκότας
βίου , οἳ κᾶν ἐλάττους ὧσι τῷ ἀριθμῷ τοῦ πλήθους
τῶν πρὸς τὸ χεῖρον ἀπορρεόντων , οὐδὲν ἦττον τὸ
δυνατὸν εἶναι διὰ σαρκὸς τὴν ἀρετὴν κατορθῶσαι
μαρτυροῦνται* τῶν δὲ λοιπῶν διά τῆς είς ὕστερόν
ἀγωγῆς ὲν τῷ καθαρσίῳ πυρὶ ἀποϐαλόντων τὴν πρὸς
τὴν ὓλην προσπάθειαν , καὶ πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀπο-
κληρωθεῖσαν τῇ φύσει χάριν , διὰ τῆς τῶν ἀγαθῶν
ἐπιθυμίας ἑκουσίως ἐπανιόντων. Οὐ γὰρ είς ἀεὶ πα-
ραμένει τῶν ἀλλοτρίων ή ἐπιθυμία φύσειο διότι
πλήσμιον ἑκάστῳ καὶ προσκορές ἐστι τὸ μὴ ἴδιον, οὗ
μὴ κατ’ ἀρχὰς ἔσχεν ὲν ἑαυτῇ τὴν κοινωνίαν ἡ φύ-
σις’ μόνον δὲ τὸ συγγενὲς καὶ ὁμόφυλον ποθεινὸν
καὶ ἐράσμιον είς ἀεὶ διαμένει, ἕως ἂν ἐφ’ ἑαυτῆς ἡ
φύσις ἁπαράτρεπτος μένῃ· εί δέ τινα ἐκτροπὴν πά-
θοι διὰ μοχθηρᾶς προαιρέσεως , τότε αὐτῇ τῶν ἀλλο-
τρίων ὴ ἐπιθυμία ἐγγίνεται , ὧν ἡ ἀπόλαυσις ἡδύνει,
οὐχὶ τὴν φύσιν , ἀλλά τὸ πάθος τῆς φύσεως· ἐκχω-
ρήσαντος δὲ τοῦ πάθους , καὶ ἡ τῶν παρά φύσιν ἑπι-
θυμία συνανεχώρησεν , καὶ γίνεται πάλιν αὐτῇ τὲ
οἰκεῖον ποθεινὸν καὶ κατάλληλον. Τοῦτο δέ ἐστι τὸ
ιαθαρόν τε καὶ άῦλον καὶ ἀσώματον , ὅπερ ἴδιον τῆς
ἰπερκειμένης τῶν πάντων θεότητος εἰπών τις οὐχ
ἁμαρτήσεται. Ὠς γὰρ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς
ῥεύματός τινος δριμυτέρου τὸ όπτικὸν πνεῦμα θολώ-
σαντος , ἡδίων ὁ ζόφος γίνεται, διὰ τὴν τῆς παχύτη-
τος πρὸς τὸ σκότος συγγένειαν. El δὲ δαπανηθείη διά
τινος θεραπείας τὸ διοχλῆσαν τῷ πνεύματι, πάλιν
τὸ φῶς οἰκεῖον καὶ κατάλληλον γίνεται, τῷ καθαρῷ τε
καὶ αὐγοειδεί τῆς κόρης καταμιγνύμενον τὸν αὐτὸν
τῴπον ἐπειδὴ ῥεύματός τινος δίκην δι’ ἀπάτης τοῦ
Ἀντικειμένου ὲπεῤῥύη τῷ ὀπτικῷ τῆς ψυχῆς ἡ κακία,
ἑκουσίως πρὸς τὸν σκοτεινὸν βίον ὁ λογισμὸς ἐπα
εκλίθη, διὰ τοῦ πάθους οίκειωθεὶς τῷ ζόφῳ. Πᾶς γὰρ