PG 47, col. 279
lacullatem superare videatur, Deo tamen omnia
facilia sunt. Ipse enim est Qui suscitat de terra inopem,
et tlc stercore erigit pauperem, ut eum sedere faciat rum
principibus, cum principibus populi sui. Ipse cst qui
habitare facit sterilem in domo, matrem de filiis [tetan-
tem (Psal. H2. 7-9). itaque ne desperes te ad optima
immutandum esse. Si enim diabolus tantum potuit,
ut teavcrtice illo et fastigio virtutis in extremum
malitia: detruderet, multo magis te Deus poterit in
pristinam reducere libertatem : nec talem modo, sed
multo feliciorem te reddere quam prius fueras.
Peecatori spes numquam amittenda. —— Tantum ne
concidas, nec spem bonam praescindas, neu impiorum
statum subeas. Neque enim peccatorum multitudo in
desperationem conjicere solet, sed anima ex se impia.
Quapropter Salomon non dixit simpliciter : Quisquis
vertit in profundum malorum, contemnit; sed Impius
tantum (Prov. i8. ὅ). lmpiorum enim dumtaxat est
ille morbus, quando in profundum malorum venerint.
lit hoc ipsis ne respiciendi quidem facultatem relin-
quit, neque eo revertendi, unde exciderant. Nam
flagitiosa illa cogitatio tamquam jugum quoddam
ligneum anima: cervici impositum et compellens ocu-
los in terram demittere, prohibet ne ad Dominum
suum respiciat. At viri est generosi et admirandi, hu-
iusmodi lignum conterere, et lictorem qui id imposue-
rat excutere, ac prophetae verba proferre: Nam
Sicut oculi ancilla? iu manibus domina sure, ita oculi
nostri ad Dominum Deum nostrum, donec miu-
rentur nostri. Miserere nostri, Domine, miserere nostri,
quia multum repleti sumus despectione (Psal. 122. 2. 5).
lla: vere divinae sunt disciplinae, et supremae philoso-
phiae dogmata. Repleti sumus, inquit, despectione, et
infinitis arrumnis al'fiicti :attamcn ‘ad Deum respicere
non cessabimus, nec finem precandi faciemus, donec
postulata nacti fuerimus. lloc est enim animi gene-
rosi non consternari, nec a spe deturbari propter
vim calamitatum, neque discedere, etiamsi repetitis
subinde precibus nlllll impetrarit, sed insistere donec
misereatur nostri, quemadmodum ait beatus David.
2. Propterea enim diabolus nos in desperatus co-
gitatioues injicit, ut Spem erga Deum prmcidat;a'n-
chorum nempe tutam vitaeque nostra: sustentaculum,
ducem in via ad caelum :mstra, salutem perditarum
animarum. Spe enim, inquit, salvi facti citra-ur illam
8. ιιι). llazc, inquam. lucc velut catena ¹ fortis dc
(ηπ-10 pendens, animus sustinet nostras, et ad ca—
cumcn illud paulatim trahit eos, qui banc firmiter
tenent, et a procellis malorum przesentis vita: abri-
pit. Si quis igitur pra: mollitie hanc sacram ancho-
ram dimittat, statim decidit et sull'ocaiur, in abyssum
malitia demersus. Quod ³ cum sciat malignus ille,
¹ saviter. unus Reg, attamen etiam sic positi.
ι savil. et aliquot Mss. habent, velut catena (ιιινιεα.⁵
⁷ ueg. unus hibet, (iure. Idcm mox, postquam lto.) iusin.
ι»
facilia sunt. Ipse enim est Qui suscitat de terra inopem,
et tlc stercore erigit pauperem, ut eum sedere faciat rum
principibus, cum principibus populi sui. Ipse cst qui
habitare facit sterilem in domo, matrem de filiis [tetan-
tem (Psal. H2. 7-9). itaque ne desperes te ad optima
immutandum esse. Si enim diabolus tantum potuit,
ut teavcrtice illo et fastigio virtutis in extremum
malitia: detruderet, multo magis te Deus poterit in
pristinam reducere libertatem : nec talem modo, sed
multo feliciorem te reddere quam prius fueras.
Peecatori spes numquam amittenda. —— Tantum ne
concidas, nec spem bonam praescindas, neu impiorum
statum subeas. Neque enim peccatorum multitudo in
desperationem conjicere solet, sed anima ex se impia.
Quapropter Salomon non dixit simpliciter : Quisquis
vertit in profundum malorum, contemnit; sed Impius
tantum (Prov. i8. ὅ). lmpiorum enim dumtaxat est
ille morbus, quando in profundum malorum venerint.
lit hoc ipsis ne respiciendi quidem facultatem relin-
quit, neque eo revertendi, unde exciderant. Nam
flagitiosa illa cogitatio tamquam jugum quoddam
ligneum anima: cervici impositum et compellens ocu-
los in terram demittere, prohibet ne ad Dominum
suum respiciat. At viri est generosi et admirandi, hu-
iusmodi lignum conterere, et lictorem qui id imposue-
rat excutere, ac prophetae verba proferre: Nam
Sicut oculi ancilla? iu manibus domina sure, ita oculi
nostri ad Dominum Deum nostrum, donec miu-
rentur nostri. Miserere nostri, Domine, miserere nostri,
quia multum repleti sumus despectione (Psal. 122. 2. 5).
lla: vere divinae sunt disciplinae, et supremae philoso-
phiae dogmata. Repleti sumus, inquit, despectione, et
infinitis arrumnis al'fiicti :attamcn ‘ad Deum respicere
non cessabimus, nec finem precandi faciemus, donec
postulata nacti fuerimus. lloc est enim animi gene-
rosi non consternari, nec a spe deturbari propter
vim calamitatum, neque discedere, etiamsi repetitis
subinde precibus nlllll impetrarit, sed insistere donec
misereatur nostri, quemadmodum ait beatus David.
2. Propterea enim diabolus nos in desperatus co-
gitatioues injicit, ut Spem erga Deum prmcidat;a'n-
chorum nempe tutam vitaeque nostra: sustentaculum,
ducem in via ad caelum :mstra, salutem perditarum
animarum. Spe enim, inquit, salvi facti citra-ur illam
8. ιιι). llazc, inquam. lucc velut catena ¹ fortis dc
(ηπ-10 pendens, animus sustinet nostras, et ad ca—
cumcn illud paulatim trahit eos, qui banc firmiter
tenent, et a procellis malorum przesentis vita: abri-
pit. Si quis igitur pra: mollitie hanc sacram ancho-
ram dimittat, statim decidit et sull'ocaiur, in abyssum
malitia demersus. Quod ³ cum sciat malignus ille,
¹ saviter. unus Reg, attamen etiam sic positi.
ι savil. et aliquot Mss. habent, velut catena (ιιινιεα.⁵
⁷ ueg. unus hibet, (iure. Idcm mox, postquam lto.) iusin.
ι»