PG 50, col. 680
edidimus eorum patrum juxta quorum ibidem conci. ἒ
nentem sibi conwrdemque sententiam et legis saeta
proloquia exposita sunt, et divini dogmatis regula
constabilita est: quos, ad confirmandam memoriam,
hic quoque recensere nequaqum superfluum est. ι
XXX. Sunt ergo hi viri quorum in illo Concilio vel
tanquam judicum vel tanquam testium scripta recitata
sunt. Sanetus Petrus (1) Alexandrinus Episcopus (1)
doctor praestantissimus et martyr beatissimus. Sanctus
Athanasius, ejusdem civitatis antistes, magister fide-
lissimus et confessor eminentissimus. Sanctus Theo.
philus (5), ejusdem item urbis Episcopus, vir fide,
vita, scientia satis clarus, cui successit venerandus
Cyrillus, qui nunc Alexandrinam illustrat Ecclesiani.
ret, phrygio ξι leestinoPapa donatus fuit, neuipe
mitra : quam Card. de Noris lib. 2 hist. Pelag. capri;
:estimat phrygium dictam, quoniam erat peculiare te
gumentumi capitis, quo Phryges utebantur; hinc La-
tinus apud “Virg. IEneid. _9_, vers. 7616, exprobrat
Phrygibus Encas sociis, quod mitras in capite' gesta-
rent.
Et tunica; manicas, et habent redimicula mitra,
Ο vere Phrygiis, neque enim Phryges!
Consulat Lect. laud. Card. et multa veterum testimo
nia apud eum rem illustrantia comperiet.
(1) At non minus ordinis, quam—numeri oblitus est
S. Vir. Ordinis, quia post Petrum, et Athanasium
memorandi erant Julius, et Felix, post TheOphilum
Cyprianus, deinde, Ambrosius, quibus subdendi erant
Nazianaenus, Basilius, ac Nyssenus, non pmtcnnisso
nazianzenus, nasutus, ac uyssenus, non rtetcnnisso
Attico Episcopo Constantinopolitano, et Kmphilochio
l_conii_pr§esu_le, quorum testimonia postremo fuere in
Synodo laudata. Unde infertur, numeri etiam fuisse
oblitum, quia non decem, ut paulo post ait, sed duos
decim fuerunt tanquam testes, judices, ac consiliarii
in Synodo introducti. Et sane Amphilochii et Attici
retinenda esse testimonia ex fide MSS. Codicum, ac
ex Mario Mercatore ostendit P. llarduinus tom. LCon-
cil. pag.¥l_t7;__qu_ibus addere liceat vetustissimmn
codicem Bibl. Vaticana: num. 1512, etiam testimonia
illa exhibentem, ‘qui a Qaronio in annalibus frequen-
ter appellatur Collectio Cresconiana.
(2i Eusebius hist. Ecele. lib. 8. cap. i5. Edit. Va-
les. enumeransmeoquui Alesandriae', et per totam
Egyptum ac Thebaidem Α nobili martyrio perfuncti
erant: ‹ Primus omnium, inquit, nominandus est Pe-
l trus Alexandrina: Ecclesiae Epi500pus, Christiana:
ε religionis doctor εξίωἰιιρ. ι Ejus liber de_Divinita_te
nedum‘in Ephesina Synodo, verum, et paulo post in
Chalcedonensi commendatus est. Contigit ejus mar-
tyriumiann. 511, nono persecutionisann. sub Maxi-
miano imperatore, si persecutio Diocletiani caepitan.
Ch. 502, et non 505, 'quod tamen opinantur peritis
simi Chronologi.
(5) De Theophilo, et Joanne Chrysostomo haec ba-
bet Prosper in Chron. ad Cons. Vincentii, et Fraviti,
qui Incidit in ann. Ch. 401 : ι Joannes Constantino-
ἱ politanus, et Theophilus Alexandrinus illustres ξρὶς
ε scopi habentur. Sed utrumque obscuravit discordia,
‹ qua: eo usque processit, ut Joannes a Theophila op-
‹ pressus, Pontum exilio pergere cogeretur; quam
ι tamen communionem ejus maxima pars Episcopo-
ι rum, Romani Pontificis exemplum secuta, mve-
crit. ι
nentem sibi conwrdemque sententiam et legis saeta
proloquia exposita sunt, et divini dogmatis regula
constabilita est: quos, ad confirmandam memoriam,
hic quoque recensere nequaqum superfluum est. ι
XXX. Sunt ergo hi viri quorum in illo Concilio vel
tanquam judicum vel tanquam testium scripta recitata
sunt. Sanetus Petrus (1) Alexandrinus Episcopus (1)
doctor praestantissimus et martyr beatissimus. Sanctus
Athanasius, ejusdem civitatis antistes, magister fide-
lissimus et confessor eminentissimus. Sanctus Theo.
philus (5), ejusdem item urbis Episcopus, vir fide,
vita, scientia satis clarus, cui successit venerandus
Cyrillus, qui nunc Alexandrinam illustrat Ecclesiani.
ret, phrygio ξι leestinoPapa donatus fuit, neuipe
mitra : quam Card. de Noris lib. 2 hist. Pelag. capri;
:estimat phrygium dictam, quoniam erat peculiare te
gumentumi capitis, quo Phryges utebantur; hinc La-
tinus apud “Virg. IEneid. _9_, vers. 7616, exprobrat
Phrygibus Encas sociis, quod mitras in capite' gesta-
rent.
Et tunica; manicas, et habent redimicula mitra,
Ο vere Phrygiis, neque enim Phryges!
Consulat Lect. laud. Card. et multa veterum testimo
nia apud eum rem illustrantia comperiet.
(1) At non minus ordinis, quam—numeri oblitus est
S. Vir. Ordinis, quia post Petrum, et Athanasium
memorandi erant Julius, et Felix, post TheOphilum
Cyprianus, deinde, Ambrosius, quibus subdendi erant
Nazianaenus, Basilius, ac Nyssenus, non pmtcnnisso
nazianzenus, nasutus, ac uyssenus, non rtetcnnisso
Attico Episcopo Constantinopolitano, et Kmphilochio
l_conii_pr§esu_le, quorum testimonia postremo fuere in
Synodo laudata. Unde infertur, numeri etiam fuisse
oblitum, quia non decem, ut paulo post ait, sed duos
decim fuerunt tanquam testes, judices, ac consiliarii
in Synodo introducti. Et sane Amphilochii et Attici
retinenda esse testimonia ex fide MSS. Codicum, ac
ex Mario Mercatore ostendit P. llarduinus tom. LCon-
cil. pag.¥l_t7;__qu_ibus addere liceat vetustissimmn
codicem Bibl. Vaticana: num. 1512, etiam testimonia
illa exhibentem, ‘qui a Qaronio in annalibus frequen-
ter appellatur Collectio Cresconiana.
(2i Eusebius hist. Ecele. lib. 8. cap. i5. Edit. Va-
les. enumeransmeoquui Alesandriae', et per totam
Egyptum ac Thebaidem Α nobili martyrio perfuncti
erant: ‹ Primus omnium, inquit, nominandus est Pe-
l trus Alexandrina: Ecclesiae Epi500pus, Christiana:
ε religionis doctor εξίωἰιιρ. ι Ejus liber de_Divinita_te
nedum‘in Ephesina Synodo, verum, et paulo post in
Chalcedonensi commendatus est. Contigit ejus mar-
tyriumiann. 511, nono persecutionisann. sub Maxi-
miano imperatore, si persecutio Diocletiani caepitan.
Ch. 502, et non 505, 'quod tamen opinantur peritis
simi Chronologi.
(5) De Theophilo, et Joanne Chrysostomo haec ba-
bet Prosper in Chron. ad Cons. Vincentii, et Fraviti,
qui Incidit in ann. Ch. 401 : ι Joannes Constantino-
ἱ politanus, et Theophilus Alexandrinus illustres ξρὶς
ε scopi habentur. Sed utrumque obscuravit discordia,
‹ qua: eo usque processit, ut Joannes a Theophila op-
‹ pressus, Pontum exilio pergere cogeretur; quam
ι tamen communionem ejus maxima pars Episcopo-
ι rum, Romani Pontificis exemplum secuta, mve-
crit. ι