PG 54, col. 657
desistamus consulendo quacumque de re, quam vide-
rimus admonitionem ad effectum pervenisse. Et-
cuim qui hodie de electuosyna, cras de oratione, pe.
rendie de humanitate, deinde rursus de animi mo-
dcstia disserit, nihil. horum in auditorum animis pcr-
ficere recte poterit , ab hoc ad illud , rursus ab illo
semper alio transiliens : sed necesse est, ut qui velit
orationem in auditorum animis fructum destinatum
assequi, non ante desistat iisdem de rebus admonens
consulensque, nec prius ad aliud quidpiam transiliat,
quam conspexerit superiorem admonitionem in eis
bene fixam ac radicatam. Idem hoc facere solent lu-
dimagistri ε non prius ad syllabas adducunt pueros ,
quam elementorum cognitionem in eis viderint recte
conlirmatam. Nuper igitur parabolam vobis de cen-
tum denariis , ac decem millibus talentorum enarran-
tcs (a), ostendimus quantum esset malum injuriarum
meminisse. Quem enim decem millia talentorum non
perdiderant, lnmc centum denarii exitio demerserunt,
adveniam pro debitis concessam in irritum revoca-
runt, debitaeque pecunia: remissionem dissiparant
(Matth. 18), eumque, qui fuerat a criminibus liberatus,
in judicium retraxerunt , indeque in carcerem conje-
ccrunt , denique immortali supplicio tradiderunt. Sed
hodie de diverso argumento dicere tentabimus. Opor-
tebat enim, si fieret quod requum erat, de humanitate
ac mansuetudine verba facientem ex sese istius prae-
clarte philosophiae exempla praebere , atque ita simul
et verbis eam docere et factis ad eam instituere.
Quoniam autem nos ab hac virtute longo absumus
intervallo , uno quopiam e numero sanctorum iu me-
dium producto, oculisque vestris subjecto, perspi-
cuam quamdam ac potentem adhibebimus exhorta-
tionem, ιιι quasi ad archetypi cujusdam a'ntulatio-
nam adhortemur et vos et nos ipsos.
David exentplar humanitatis. — Quis igitur in nte-
dium proferendus est de humanitate dicturo? Quis
vero alius, quam is qui cailesti testimonio laudari-
meruit, ob hoc ipsum maxime suspiciendas? Inuera,
inquit, David filium Iesse, virum secundum cor meum
(l. Reg. 15. 14 ; Act. 13. 22). Porro posteaquam Deus
pronuntiavit, nulla contradicendi reliqua est occasio.
Nam illius calculus incorruptus est, eo quod Deus
nec ad gratiam, nec per odium judicat, sed pro mera
animi virtute fert suil'ragium. At non ob id tantum
hunc in medium produximus, quod Dei suffragio fue-
rit laudatus, verum etiam quod sit exiis qui sub vc-
teri lege sunt educati. Siquidem sublege gratiae exsti-
tisse quempiam ab ira purum, et inimicis delicta con-
tionantem , ac parcentem iis a quibus fuerit molestia
allectus, nihil sane mirum, videlicet post Christi nter-
tem, postquam ille tam clementer nobis omnia pec-
cata remisit, post tot praeceptajeferta evangelicae
(ιι) Humilia de Dehitore decem millium talentorum.
rimus admonitionem ad effectum pervenisse. Et-
cuim qui hodie de electuosyna, cras de oratione, pe.
rendie de humanitate, deinde rursus de animi mo-
dcstia disserit, nihil. horum in auditorum animis pcr-
ficere recte poterit , ab hoc ad illud , rursus ab illo
semper alio transiliens : sed necesse est, ut qui velit
orationem in auditorum animis fructum destinatum
assequi, non ante desistat iisdem de rebus admonens
consulensque, nec prius ad aliud quidpiam transiliat,
quam conspexerit superiorem admonitionem in eis
bene fixam ac radicatam. Idem hoc facere solent lu-
dimagistri ε non prius ad syllabas adducunt pueros ,
quam elementorum cognitionem in eis viderint recte
conlirmatam. Nuper igitur parabolam vobis de cen-
tum denariis , ac decem millibus talentorum enarran-
tcs (a), ostendimus quantum esset malum injuriarum
meminisse. Quem enim decem millia talentorum non
perdiderant, lnmc centum denarii exitio demerserunt,
adveniam pro debitis concessam in irritum revoca-
runt, debitaeque pecunia: remissionem dissiparant
(Matth. 18), eumque, qui fuerat a criminibus liberatus,
in judicium retraxerunt , indeque in carcerem conje-
ccrunt , denique immortali supplicio tradiderunt. Sed
hodie de diverso argumento dicere tentabimus. Opor-
tebat enim, si fieret quod requum erat, de humanitate
ac mansuetudine verba facientem ex sese istius prae-
clarte philosophiae exempla praebere , atque ita simul
et verbis eam docere et factis ad eam instituere.
Quoniam autem nos ab hac virtute longo absumus
intervallo , uno quopiam e numero sanctorum iu me-
dium producto, oculisque vestris subjecto, perspi-
cuam quamdam ac potentem adhibebimus exhorta-
tionem, ιιι quasi ad archetypi cujusdam a'ntulatio-
nam adhortemur et vos et nos ipsos.
David exentplar humanitatis. — Quis igitur in nte-
dium proferendus est de humanitate dicturo? Quis
vero alius, quam is qui cailesti testimonio laudari-
meruit, ob hoc ipsum maxime suspiciendas? Inuera,
inquit, David filium Iesse, virum secundum cor meum
(l. Reg. 15. 14 ; Act. 13. 22). Porro posteaquam Deus
pronuntiavit, nulla contradicendi reliqua est occasio.
Nam illius calculus incorruptus est, eo quod Deus
nec ad gratiam, nec per odium judicat, sed pro mera
animi virtute fert suil'ragium. At non ob id tantum
hunc in medium produximus, quod Dei suffragio fue-
rit laudatus, verum etiam quod sit exiis qui sub vc-
teri lege sunt educati. Siquidem sublege gratiae exsti-
tisse quempiam ab ira purum, et inimicis delicta con-
tionantem , ac parcentem iis a quibus fuerit molestia
allectus, nihil sane mirum, videlicet post Christi nter-
tem, postquam ille tam clementer nobis omnia pec-
cata remisit, post tot praeceptajeferta evangelicae
(ιι) Humilia de Dehitore decem millium talentorum.