PG 56, col. 109
Ὗψὼθη μὲν, κατέστειλα δέ αὐτὴν, ἀλλ’, Οὐδὲ τὴν ἁρ-
χὴν ὑψώθη, τουτέστιν, ἄϐατον διὰ παντὸς ἐτήρησα τῇ
κακίᾳ τὴν ψυχήν. Τὸ μὲν οὖν μακάριον, τοῦτο· τὸ δέ
μετ’ ἐκεῖνο ἐπεισελθόντας τοὺς λογισμοὺς ταχέως ἀπ-
ώσασθαι, καὶ μὴ συγχωρῆσαι ἐνδιατρίψαι πλέον, ὥστε
μή πονηράν ἐν ἡμῖν ἐργάσασθαι τὴν νομήν. Εἰ δέ καὶ
μέχρι τούτου ρᾳθυμήσαιμεν, ἔστι διὰ τὴν τοῦ Θεοῦ
φιλανθρωπίαν καὶ ταύτης τῆς ῥᾳθυμίας παραμυθία.
καὶ πολλά παρά τῆς ἀγαθότητος ἐκείνης τῆς ἀφάτου
καὶ μεγάλης τοῖς τοιούτοις τραύμασι κατεσκεύασται
τά φάρμακα. Ἀλλά φέρε λοιπὸν τὸν λόγον καταπαύ-
σωμεν. ῖνα μὴ τοῦτο, ὅπερ ἐδείσαμεν ἐν ἀρχῇ, γένηο
ται νῦν, καὶ τὸ πλῆθος λυμήνηται τὴν μνήμην ὑμῶν.
Δι“ὃ καὶ διὰ βραχέων ἀνακεφαλαιώσασθαιτά εἰρημένα
ἀναγκαῖόν ἐστιν. Οῦτω γὰρ αἰ μητέρες ποιοῦσιν·
ἐπειδάν ὀπώρας, ἢ τραγήματα, ή τι τοιοῦτον είς τὸν
παιδικὸν ἐμὸάλωσι κόλπον, ῶστε μὴ τῇ ῥᾳθυμίᾳ τῶν
παιδίων ἐκπεσεῖν τι τῶν δοθέντων αὐτοῖς, περιστείλα-
σαι πάντοθεν τὸν χιτωνίσκον ὑποόάλλουσι τῇ τῆς ζώ-
νης ἀσφαλείᾳ. Τοῦτο καὶ ἡμεῖς ποιήσωμεν, εἰς μῆκος
ἐνταθέντα τὸν λόγον περιστείλωμεν, καὶ τῇ τῆς
μνήμης παρακαταθώμεθα φυλακῇ. Ἠκούσατε πῶς
οὐδὲν ἡμᾶς πρὸς ἐπίδειξιν χρὴ ποιεῖν Ima! πόσον ρᾳ-
θυμία κακὸν, πῶς καὶ τὸν ἐν ἀκριϐεῖ ζῶντα βίῳ
ῥᾳδίως ὑπεσκέλισεν. Ἔγνωτε πόσης ἡμῖν δεῖ τῆς
σπουδῆς, καὶ μάλιστα πρὸς αὑτά τοῦ βίου τά τέλη,
καὶ πῶς οὔτε ἀπογινώσκειν ἐπὶ τοῖς παραπτώμασι
τὸν μεταϐαλλόμενον, οὔτε θαρρεῖν ἐπὶ τοῖς κατορθώ-
μασι τδν ρᾳθυμήσαντα χρή. Διελέχθημεν περί [120]
διαφορᾶς ἁμαρτημάτων ὑμῖν, περί¹ τοῦ μὴ κεχηνέναι
πρὸς τά λαμπρά τῶν σωμάτων ι’, καὶ πόσον ἐκ τού·
του κακόν, ἐδείξαμεν. Τά περί ἀπονοίας εἰρημένα
ὑμῖν μέμνησθε, τὰ περί τῶν πονηρῶν λογισμῶν.
Ταῦτα φυλάσσοντες ἀναχωρήσωμεν οἶκαδε· μᾶλλον
δὲ ταῦτα φυλάσσοντες δεξώμεθα καὶ τὴν τελειοτέραν
τοῦ καλοῦ διδασκάλου παραίνεσιν. Τὰ μὲν γὰρ ἡμέτε-
ρα, οἷα ἂν είη, ἔχει τά τῆς νεότητος δείγματα· τὰ δὲ
τούτου, οἶα ἂν ᾗ, πολιῷ κεκόσμηται τῷ φρονήματι ο.
Καὶ τά μὲν ἡμέτερα προσέοικε ρύακι ῥοιζηδὸν φερο-
μένῳ· τὸ δὲ τούτου προσέοικε πηγῇ ποταμοὺς άφιείσῃ
μεθ’ ἡσυχίας πολλῆς, ἐλαίου μᾶλλον ἢ ὑδάτων μιμου-
μένῃ τὸν δρόμον. Δεξώμεθα οὖν τά νάματα, ἵνα γέ-
νηται ἐν ἡμῖν πηγὴ ὓδατος ἁλλομένου είς ζωὴν αἰώ-
νιον· ἦς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν, χάριτι καὶ
φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεθ’
οὗ τῷ Πατρὶ τιμὴ, καί δόξα, καὶ κράτος, ἆματῷ
ἁγίῳ καὶ ἀγαθῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ. εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εἰς ῥητὸν τρῆ προφῄτοα ᾙααΐου τὸ λέγον·
ιΔ Ἐγένετο ταῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν Ὀζῖας ὀ
,ςαονιλεὺςη {169v- τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ
θρόνοιξᾼύψηλορ καὶ ἐπηρμένου( ι οἷαὶ ἔπαινος
τῆς πόλεως τῆς Ἀντιοχείας· καὶκατὰ κωλιιόνξ
ἵης πολεως της aruo ειας· κα
των τὸν τάμον ἔνθεος ἐτόδειξις.
ΟΜΙΛΙΑ Δ¹.
ΟΜΙΛΙΑ ⁵.
α’. Λαμπρὺν ἡμῖν τήμερον :6 θέατρον γέγονε. καί
ξ Unus χρὴ ποιεῖν ἀνθρώπων.
13 ᾼΙίυδπρὸς «εά λαμπρά τῶν σωμάτων κάλλη.
ε ,Ἃιν ἦθμτξολιῷ κοσμίεῗται φρονήματι 8ἱο αυόιζοὸίορε mss.
ν nv ῃ, numq) nwpu'uu ψ’ οτηματι διε (1υο 0001005 mss.
et sic legit E£a§m_u§. Una} πλείῳ κεκόσμηται, Eam τελεία)νὶ
κεκόσμηταιηηολιῷ legendum: liam hic'ciwmpai'at λιιι-εἶιιῖέέ
[iulg-iam (hrysomomus cum cana seuecmlé r'lavizini ἑμί-
scapi
ΡΔτιιοι.. Gn. LVI.
χὴν ὑψώθη, τουτέστιν, ἄϐατον διὰ παντὸς ἐτήρησα τῇ
κακίᾳ τὴν ψυχήν. Τὸ μὲν οὖν μακάριον, τοῦτο· τὸ δέ
μετ’ ἐκεῖνο ἐπεισελθόντας τοὺς λογισμοὺς ταχέως ἀπ-
ώσασθαι, καὶ μὴ συγχωρῆσαι ἐνδιατρίψαι πλέον, ὥστε
μή πονηράν ἐν ἡμῖν ἐργάσασθαι τὴν νομήν. Εἰ δέ καὶ
μέχρι τούτου ρᾳθυμήσαιμεν, ἔστι διὰ τὴν τοῦ Θεοῦ
φιλανθρωπίαν καὶ ταύτης τῆς ῥᾳθυμίας παραμυθία.
καὶ πολλά παρά τῆς ἀγαθότητος ἐκείνης τῆς ἀφάτου
καὶ μεγάλης τοῖς τοιούτοις τραύμασι κατεσκεύασται
τά φάρμακα. Ἀλλά φέρε λοιπὸν τὸν λόγον καταπαύ-
σωμεν. ῖνα μὴ τοῦτο, ὅπερ ἐδείσαμεν ἐν ἀρχῇ, γένηο
ται νῦν, καὶ τὸ πλῆθος λυμήνηται τὴν μνήμην ὑμῶν.
Δι“ὃ καὶ διὰ βραχέων ἀνακεφαλαιώσασθαιτά εἰρημένα
ἀναγκαῖόν ἐστιν. Οῦτω γὰρ αἰ μητέρες ποιοῦσιν·
ἐπειδάν ὀπώρας, ἢ τραγήματα, ή τι τοιοῦτον είς τὸν
παιδικὸν ἐμὸάλωσι κόλπον, ῶστε μὴ τῇ ῥᾳθυμίᾳ τῶν
παιδίων ἐκπεσεῖν τι τῶν δοθέντων αὐτοῖς, περιστείλα-
σαι πάντοθεν τὸν χιτωνίσκον ὑποόάλλουσι τῇ τῆς ζώ-
νης ἀσφαλείᾳ. Τοῦτο καὶ ἡμεῖς ποιήσωμεν, εἰς μῆκος
ἐνταθέντα τὸν λόγον περιστείλωμεν, καὶ τῇ τῆς
μνήμης παρακαταθώμεθα φυλακῇ. Ἠκούσατε πῶς
οὐδὲν ἡμᾶς πρὸς ἐπίδειξιν χρὴ ποιεῖν Ima! πόσον ρᾳ-
θυμία κακὸν, πῶς καὶ τὸν ἐν ἀκριϐεῖ ζῶντα βίῳ
ῥᾳδίως ὑπεσκέλισεν. Ἔγνωτε πόσης ἡμῖν δεῖ τῆς
σπουδῆς, καὶ μάλιστα πρὸς αὑτά τοῦ βίου τά τέλη,
καὶ πῶς οὔτε ἀπογινώσκειν ἐπὶ τοῖς παραπτώμασι
τὸν μεταϐαλλόμενον, οὔτε θαρρεῖν ἐπὶ τοῖς κατορθώ-
μασι τδν ρᾳθυμήσαντα χρή. Διελέχθημεν περί [120]
διαφορᾶς ἁμαρτημάτων ὑμῖν, περί¹ τοῦ μὴ κεχηνέναι
πρὸς τά λαμπρά τῶν σωμάτων ι’, καὶ πόσον ἐκ τού·
του κακόν, ἐδείξαμεν. Τά περί ἀπονοίας εἰρημένα
ὑμῖν μέμνησθε, τὰ περί τῶν πονηρῶν λογισμῶν.
Ταῦτα φυλάσσοντες ἀναχωρήσωμεν οἶκαδε· μᾶλλον
δὲ ταῦτα φυλάσσοντες δεξώμεθα καὶ τὴν τελειοτέραν
τοῦ καλοῦ διδασκάλου παραίνεσιν. Τὰ μὲν γὰρ ἡμέτε-
ρα, οἷα ἂν είη, ἔχει τά τῆς νεότητος δείγματα· τὰ δὲ
τούτου, οἶα ἂν ᾗ, πολιῷ κεκόσμηται τῷ φρονήματι ο.
Καὶ τά μὲν ἡμέτερα προσέοικε ρύακι ῥοιζηδὸν φερο-
μένῳ· τὸ δὲ τούτου προσέοικε πηγῇ ποταμοὺς άφιείσῃ
μεθ’ ἡσυχίας πολλῆς, ἐλαίου μᾶλλον ἢ ὑδάτων μιμου-
μένῃ τὸν δρόμον. Δεξώμεθα οὖν τά νάματα, ἵνα γέ-
νηται ἐν ἡμῖν πηγὴ ὓδατος ἁλλομένου είς ζωὴν αἰώ-
νιον· ἦς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν, χάριτι καὶ
φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεθ’
οὗ τῷ Πατρὶ τιμὴ, καί δόξα, καὶ κράτος, ἆματῷ
ἁγίῳ καὶ ἀγαθῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ. εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εἰς ῥητὸν τρῆ προφῄτοα ᾙααΐου τὸ λέγον·
ιΔ Ἐγένετο ταῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν Ὀζῖας ὀ
,ςαονιλεὺςη {169v- τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ
θρόνοιξᾼύψηλορ καὶ ἐπηρμένου( ι οἷαὶ ἔπαινος
τῆς πόλεως τῆς Ἀντιοχείας· καὶκατὰ κωλιιόνξ
ἵης πολεως της aruo ειας· κα
των τὸν τάμον ἔνθεος ἐτόδειξις.
ΟΜΙΛΙΑ Δ¹.
ΟΜΙΛΙΑ ⁵.
α’. Λαμπρὺν ἡμῖν τήμερον :6 θέατρον γέγονε. καί
ξ Unus χρὴ ποιεῖν ἀνθρώπων.
13 ᾼΙίυδπρὸς «εά λαμπρά τῶν σωμάτων κάλλη.
ε ,Ἃιν ἦθμτξολιῷ κοσμίεῗται φρονήματι 8ἱο αυόιζοὸίορε mss.
ν nv ῃ, numq) nwpu'uu ψ’ οτηματι διε (1υο 0001005 mss.
et sic legit E£a§m_u§. Una} πλείῳ κεκόσμηται, Eam τελεία)νὶ
κεκόσμηταιηηολιῷ legendum: liam hic'ciwmpai'at λιιι-εἶιιῖέέ
[iulg-iam (hrysomomus cum cana seuecmlé r'lavizini ἑμί-
scapi
ΡΔτιιοι.. Gn. LVI.