PG 59, col. 496
μεθα 1³ πάσης, ἵνα- καὶ τῶν μελλόντων- ἐπιτύχωμεν _
ἀγαθῶν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾷ τοῦ ιςυρί-ου ήμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ καὶ μεθ’ οὗ τῷ-Πατρὶ ήδόξα,
ἀμία τῷ ἀγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν,
ιι Quidam ιπιλαεώμιθα.
ἴνα ἀναμιμνῃσκόμενος ὧν ἔπαθεν ἐπιγινώσκῃ ἑαυτόν.
Καὶ ὅρα σφοδρότητα πτώματος. οὐ γὰρ ἅπαξ καὶ δὶς
τοῦτο ἔπαθεν, ἀλλ’ οὕτως ἐξέστη, ώς-ἐν βραχεῖ χαιρῷ c
τρίτον εἰπεῖν τὸ ῥῆμα τὸ τῆς ἀρνήσεως· ἵνα μάθῃ,
ὅτι οὐχ οὕτως ἠγάπησεν, ὡς ἠγαπήθη. Ἀλλ’ ὅμως
τῷ οὓτω πεσόντι πάλιν λέγει’ Ἇτηπᾷς με πλέον
tavrum; Οὕτως οὐκ ἀπὸ ψύξεως, ἀλλ’ ἐκ τοῦ
γυμνωθῆναι τῆς ἀνωθεν βοηθείας γέγονε. Τὴν μὲν
οὖν ἀγάπην ἀποδέχεται τοῦ Πέτρου, τὴν δέ ἐξ αὐτῆς
τικτομένην ἀντιλογίαν περικόπτει. Εἰ γάρ ἀγαπᾷς,
ὀφείλεις τῷ ἠγαπημένῳ πείθεσθαι. Εἷπε καὶ σοὶ καὶ
τοῖς μετὰ σοῦ, Οὐ δύνασαι· τί φιλονεικεῖςς οὐκ
οἶδας τί ποτέ ἐστιν ἀπαγόρευσις Θεοῦ; Ἐπειδὴ δέ ἐν
τούτῳ μαθεῖν οὐ θέλεις ὅτι οὐχ οἷόν τε μὴ γενέσθαι δ
λέγω, ἐν τῇ ἀρνήσει αὐτὸ μαθήσῃά · καίτοι πολύ
σοι τοῦτο τότε ἀπιστότερον ἐφαίνετο. Τοῦτο μὲν γάρ
οὐδὲ ᾕδεις · ἐκείνου δέ τὴν γνῶσιν θ αὐτὸς εἶχες ἐν
τῇ ψυχῇο ἀλλ’ ὅμως ἐγίνετο τὸ μηδέ προσδοκηθέν.
Τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω. Ἐπειδὴ ί γὰρ
ῆκουσεν, ὅτι μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει,
ἐπεπήδησεν εὐθέως, ἀκόρεστος ῶν καὶ τῶν ἄκρων
ἐφικνεῖσθαι βουλόμενος. Ἀλλ’ ό Χριστὸς, δεικνὺς
ὅτι αὑτοῦ μόνου ἐστὶ ταῦτα μετὰ αὐθεντίας ἐπαγ-
γέλλεσθαι, φησί’ Πρίν ἀλέκτορα φωνῆσαι· τουτέστι,
νῦν. Οὐδὲ γὰρ ἦν πολὺ τὸ διάστημα · ἀωρί γάρ τῶν
νυκτῶν διελέγετο, καὶ πρώτη καὶ δευτέρα ἦν φυλακὴ
διελθοῦσα. Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἠ καρδία. Τοῦτο
λέγει, ἐπειδὴ εἰκὸς ἦν αὐτοὺς ἀκούσαντας ταράτ-
τεσθαι. Εἰ γὰρ ὁ κορυφαῖος καὶ οὓτω διάπυρος πρὸ
φωνῆς ἀλέκτορος τρὶς ἀπαρνήσεσθαι ἢκουσε ’ μεγά-
λην τινά προσδοκᾷν αὐτοὺς περίστασιν ὑποστήσεσθαι
εἰκὸς ἦν, ἱκανὴν καὶ τάς ἀδαμαντίνους περιτρέψαι
ψυχάς. Ἐπεὶ οὖν ταῦτα λογιζομένους εἰκὸς ἦν αὐτοὺς
καὶ ἐκστῆναι, δρα πῶς αὐτοὺς παραμυθεῖται, Μὴ
ταρασσέσθω ὑμῶν ἠ καρδία, λέγων’ τούτῳ πρώτῳ 8
τῆς θεότητος αὑτοῦ τὴν δύναμιν ἐνδεικνύμενος , ὅτι
ἀ κατά ψυχὴν εἶχον , ταῦτα οἶδε καὶ εἰς μέσον ἀγει.
Πιστεύετε εἰς τὸν Θεὸν, καί εἰς ἐμὲ πιστεύετε’
τουτέστι, πάντα παρελεύσεται τὰ δεινά. Ἦ γὰρ είς
ἐμέ πίστις καὶ τὸν γεγεννηκότα δυνατωτέρα τῶν
ἐπιόντων ἐστὶ, καὶ οὐδὲν ἐάσει κρατῆσαι τῶν δυσχε-
ρῶν. Εἶτα ἐπάγειο Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου
μοναί πολλαί εἰσιν. Ὥσπερ τὸν Πέτρον ἀλύοντα
παραμυθεῖται λέγων ° Ἀκολουθήσεις δὲ ὕστερον ⁶
οὓτω καὶ τούτοις ταύτην τὴν ἐλπίδα ὑποφαίνει. Ἷνα
γὰρ μὴ νομίσωσιν ἐκείνῳ μόνῳ τὴν ἐπαγγελίαν δε-
δόσθαι, φησίνο Ἑν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μο-
ναὶ πολλαί εἰσιν. Εἰ δὲ μὴ , εἷπον ἂν ὑμῖν, Πο-
ρεύομιιι ιλ ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν· τουτέστιν, ὅτι κα)⁵
ὑμᾶς ἐκεῖνος ὁ χῶρος δέξεται ό καὶ τὸν Πέτρον.
ἀ Alii αὐτὸ εἴσῃ.
θ Alii τὸ συνειδὸς. Paulo post Morel.
μή προσδοκηθὲν.
ί Morei. ἐπειδήπερ. Elnterpres legisse
videtur τούτῳ τῷ τρόπῳ, συί-νετιὶιξίιοσ pacto ξ sed οἷηηιε
εχρῑηρυτίε τούτῳπρώτῳ habent. h'Alii πορεύσομαι.
ἀγαθῶν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾷ τοῦ ιςυρί-ου ήμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ καὶ μεθ’ οὗ τῷ-Πατρὶ ήδόξα,
ἀμία τῷ ἀγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν,
ιι Quidam ιπιλαεώμιθα.
ἴνα ἀναμιμνῃσκόμενος ὧν ἔπαθεν ἐπιγινώσκῃ ἑαυτόν.
Καὶ ὅρα σφοδρότητα πτώματος. οὐ γὰρ ἅπαξ καὶ δὶς
τοῦτο ἔπαθεν, ἀλλ’ οὕτως ἐξέστη, ώς-ἐν βραχεῖ χαιρῷ c
τρίτον εἰπεῖν τὸ ῥῆμα τὸ τῆς ἀρνήσεως· ἵνα μάθῃ,
ὅτι οὐχ οὕτως ἠγάπησεν, ὡς ἠγαπήθη. Ἀλλ’ ὅμως
τῷ οὓτω πεσόντι πάλιν λέγει’ Ἇτηπᾷς με πλέον
tavrum; Οὕτως οὐκ ἀπὸ ψύξεως, ἀλλ’ ἐκ τοῦ
γυμνωθῆναι τῆς ἀνωθεν βοηθείας γέγονε. Τὴν μὲν
οὖν ἀγάπην ἀποδέχεται τοῦ Πέτρου, τὴν δέ ἐξ αὐτῆς
τικτομένην ἀντιλογίαν περικόπτει. Εἰ γάρ ἀγαπᾷς,
ὀφείλεις τῷ ἠγαπημένῳ πείθεσθαι. Εἷπε καὶ σοὶ καὶ
τοῖς μετὰ σοῦ, Οὐ δύνασαι· τί φιλονεικεῖςς οὐκ
οἶδας τί ποτέ ἐστιν ἀπαγόρευσις Θεοῦ; Ἐπειδὴ δέ ἐν
τούτῳ μαθεῖν οὐ θέλεις ὅτι οὐχ οἷόν τε μὴ γενέσθαι δ
λέγω, ἐν τῇ ἀρνήσει αὐτὸ μαθήσῃά · καίτοι πολύ
σοι τοῦτο τότε ἀπιστότερον ἐφαίνετο. Τοῦτο μὲν γάρ
οὐδὲ ᾕδεις · ἐκείνου δέ τὴν γνῶσιν θ αὐτὸς εἶχες ἐν
τῇ ψυχῇο ἀλλ’ ὅμως ἐγίνετο τὸ μηδέ προσδοκηθέν.
Τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω. Ἐπειδὴ ί γὰρ
ῆκουσεν, ὅτι μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει,
ἐπεπήδησεν εὐθέως, ἀκόρεστος ῶν καὶ τῶν ἄκρων
ἐφικνεῖσθαι βουλόμενος. Ἀλλ’ ό Χριστὸς, δεικνὺς
ὅτι αὑτοῦ μόνου ἐστὶ ταῦτα μετὰ αὐθεντίας ἐπαγ-
γέλλεσθαι, φησί’ Πρίν ἀλέκτορα φωνῆσαι· τουτέστι,
νῦν. Οὐδὲ γὰρ ἦν πολὺ τὸ διάστημα · ἀωρί γάρ τῶν
νυκτῶν διελέγετο, καὶ πρώτη καὶ δευτέρα ἦν φυλακὴ
διελθοῦσα. Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἠ καρδία. Τοῦτο
λέγει, ἐπειδὴ εἰκὸς ἦν αὐτοὺς ἀκούσαντας ταράτ-
τεσθαι. Εἰ γὰρ ὁ κορυφαῖος καὶ οὓτω διάπυρος πρὸ
φωνῆς ἀλέκτορος τρὶς ἀπαρνήσεσθαι ἢκουσε ’ μεγά-
λην τινά προσδοκᾷν αὐτοὺς περίστασιν ὑποστήσεσθαι
εἰκὸς ἦν, ἱκανὴν καὶ τάς ἀδαμαντίνους περιτρέψαι
ψυχάς. Ἐπεὶ οὖν ταῦτα λογιζομένους εἰκὸς ἦν αὐτοὺς
καὶ ἐκστῆναι, δρα πῶς αὐτοὺς παραμυθεῖται, Μὴ
ταρασσέσθω ὑμῶν ἠ καρδία, λέγων’ τούτῳ πρώτῳ 8
τῆς θεότητος αὑτοῦ τὴν δύναμιν ἐνδεικνύμενος , ὅτι
ἀ κατά ψυχὴν εἶχον , ταῦτα οἶδε καὶ εἰς μέσον ἀγει.
Πιστεύετε εἰς τὸν Θεὸν, καί εἰς ἐμὲ πιστεύετε’
τουτέστι, πάντα παρελεύσεται τὰ δεινά. Ἦ γὰρ είς
ἐμέ πίστις καὶ τὸν γεγεννηκότα δυνατωτέρα τῶν
ἐπιόντων ἐστὶ, καὶ οὐδὲν ἐάσει κρατῆσαι τῶν δυσχε-
ρῶν. Εἶτα ἐπάγειο Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου
μοναί πολλαί εἰσιν. Ὥσπερ τὸν Πέτρον ἀλύοντα
παραμυθεῖται λέγων ° Ἀκολουθήσεις δὲ ὕστερον ⁶
οὓτω καὶ τούτοις ταύτην τὴν ἐλπίδα ὑποφαίνει. Ἷνα
γὰρ μὴ νομίσωσιν ἐκείνῳ μόνῳ τὴν ἐπαγγελίαν δε-
δόσθαι, φησίνο Ἑν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μο-
ναὶ πολλαί εἰσιν. Εἰ δὲ μὴ , εἷπον ἂν ὑμῖν, Πο-
ρεύομιιι ιλ ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν· τουτέστιν, ὅτι κα)⁵
ὑμᾶς ἐκεῖνος ὁ χῶρος δέξεται ό καὶ τὸν Πέτρον.
ἀ Alii αὐτὸ εἴσῃ.
θ Alii τὸ συνειδὸς. Paulo post Morel.
μή προσδοκηθὲν.
ί Morei. ἐπειδήπερ. Elnterpres legisse
videtur τούτῳ τῷ τρόπῳ, συί-νετιὶιξίιοσ pacto ξ sed οἷηηιε
εχρῑηρυτίε τούτῳπρώτῳ habent. h'Alii πορεύσομαι.