PG 6, col. 483
In English: Dialogue with Trypho 4
oculum, atque ad hoc nobis datum fuisse, ut ipsum
illud, quod est, hoc ipso pellucido oculo videre possi-
tnus ; quod quidem causa est eorum omnium, quae
mente percipiuntur,nec colorem habens,nec figuram,
nec magnitudinem, nec quidquam eorum qua: oculis
cernuntur; sed quidnuatn est? Hoc ipsum, inquam,
quod supra omnem essentiam est; non enarrabile,
non explicabile, solum pulchrum et bonum, ani-
mis a natura bene iul‘orntatis ob cognationem et
videndi cupiditatem illico afl‘ulgens.
106 Quaenam igitur nobis, aiebat, cognatio
cum Deo? Nunt anima divina et immortalis est, ei
ipsius regiae illius mentis particula; et quemadmo-
dum illa Deum videt, ita consequi possumus, ut
mente nostra divinum numen complectatur, atque
inde jam simus beati Υ
Omnino, inquam.
Num illud etiam comprehendunt anima: omnium
animalium, interrogabat ille an alia hominis ani-
ma, alia equi et asini?
Minime, inquam; sed eadem sunt in omnibus.
Videbunt igitur, inquit, equi et asini, aut vide-
runt Deum aliquando?
Non sane, inquam; nam ne hominum quidem
vulgus ; sed tanturn si quis juste vixerit, ac justitia
exterisque omnibus virtutibus lustratus fuerit.
Non jam ergo, inquit ille, propter cognationem
videt Deum, neque eo quod mens sit, sed quia
temperans et justa?
Sane, inquam; et quia habet quo Deum intel-
ligat.
Faciunt cuiquam injuriam caprae et oves?
Nemini profecto, inquam.
Videbunt ergo. inquit, secundum tuam ratiocina-
tionem et ista animantia.
Minime ; illis enim corpus, cum tale sit, impe-
dimento est.
Si vocem accipiant haec animantia, inquit ille,
probe scias multo potiori jure convicium corpori
'° ln Pltwdone, p. 65.
(ῖὲ) Ὃ μής [fis-Mdi-
lji’; Ἆᾶῖέὶέ 53$. "L’éééndum ἀλλὰ τι δν; vel ἀλλά
τι ὃν τοιοῦτο.
(_78) Βᾳσιλικοῦ νοῦ. Non deerunt fortasse qui
[egiam illam mentem nihil aliud esse quam Verbum
Rei prpuunt_ien_t,_atque inde eunt-ludant jam tum
Platdni’cos de_Dei Verbo, ut de persona distincta,
disseruisse; siquidem senex non' quaereret ex Jué
stino an anima nostra pars sit regiae illius mentis,
nisi eunt in Platonis schola, quidsit regia illa tuens
didicisse sciret. Verum etiamsi dederim hare de
Verbo Dei accipienda esse; non idcirco Platonicos
de Verbo jam tum dederim disseruisse. Paulo ante
dicebat senex : ι An Deum videbit aliquando huma-
na mens Spiritu sancto non exornata ζ’» Au inde con-
cludes Platonicos nou latuisse quid sit Spiritus San-
ctus? Ad eumdem Spiritum referri debent, quae de
regia mente hoc luco dicuntur. Quemadmodum
illud, quod est, hoc ipso pellucido oculo videre possi-
tnus ; quod quidem causa est eorum omnium, quae
mente percipiuntur,nec colorem habens,nec figuram,
nec magnitudinem, nec quidquam eorum qua: oculis
cernuntur; sed quidnuatn est? Hoc ipsum, inquam,
quod supra omnem essentiam est; non enarrabile,
non explicabile, solum pulchrum et bonum, ani-
mis a natura bene iul‘orntatis ob cognationem et
videndi cupiditatem illico afl‘ulgens.
106 Quaenam igitur nobis, aiebat, cognatio
cum Deo? Nunt anima divina et immortalis est, ei
ipsius regiae illius mentis particula; et quemadmo-
dum illa Deum videt, ita consequi possumus, ut
mente nostra divinum numen complectatur, atque
inde jam simus beati Υ
Omnino, inquam.
Num illud etiam comprehendunt anima: omnium
animalium, interrogabat ille an alia hominis ani-
ma, alia equi et asini?
Minime, inquam; sed eadem sunt in omnibus.
Videbunt igitur, inquit, equi et asini, aut vide-
runt Deum aliquando?
Non sane, inquam; nam ne hominum quidem
vulgus ; sed tanturn si quis juste vixerit, ac justitia
exterisque omnibus virtutibus lustratus fuerit.
Non jam ergo, inquit ille, propter cognationem
videt Deum, neque eo quod mens sit, sed quia
temperans et justa?
Sane, inquam; et quia habet quo Deum intel-
ligat.
Faciunt cuiquam injuriam caprae et oves?
Nemini profecto, inquam.
Videbunt ergo. inquit, secundum tuam ratiocina-
tionem et ista animantia.
Minime ; illis enim corpus, cum tale sit, impe-
dimento est.
Si vocem accipiant haec animantia, inquit ille,
probe scias multo potiori jure convicium corpori
'° ln Pltwdone, p. 65.
(ῖὲ) Ὃ μής [fis-Mdi-
lji’; Ἆᾶῖέὶέ 53$. "L’éééndum ἀλλὰ τι δν; vel ἀλλά
τι ὃν τοιοῦτο.
(_78) Βᾳσιλικοῦ νοῦ. Non deerunt fortasse qui
[egiam illam mentem nihil aliud esse quam Verbum
Rei prpuunt_ien_t,_atque inde eunt-ludant jam tum
Platdni’cos de_Dei Verbo, ut de persona distincta,
disseruisse; siquidem senex non' quaereret ex Jué
stino an anima nostra pars sit regiae illius mentis,
nisi eunt in Platonis schola, quidsit regia illa tuens
didicisse sciret. Verum etiamsi dederim hare de
Verbo Dei accipienda esse; non idcirco Platonicos
de Verbo jam tum dederim disseruisse. Paulo ante
dicebat senex : ι An Deum videbit aliquando huma-
na mens Spiritu sancto non exornata ζ’» Au inde con-
cludes Platonicos nou latuisse quid sit Spiritus San-
ctus? Ad eumdem Spiritum referri debent, quae de
regia mente hoc luco dicuntur. Quemadmodum