PG 6, col. 569
In English: Dialogue with Trypho 44 · Dialogue with Trypho 43
νημένος, ἀλλ’ ἢ οὗτος ο ἡμέτερος Χριστὸς. πᾶσι φα-
νερόν ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ ὑμεῖς καὶ οῑ διδάσκαλοι ὑμῶν
τολμᾶτε λέγειν, μηδὲ εἰρῆσθαι ἐν προφητείᾳ τοῦ
Ἡσαϊου· ι Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, ι ἀλλ’·
ι Ἰδοὺ ἡ νεᾶνις ἐν γαστρὶ λήψεται καὶ τέξεται υἱόν»
Α καὶ ἐξηγεῖσθε τὴν προφητείαν ὡς εἰς Ἐζεκίαν τὸν
γενόμενον ὑμῶν βασιλέα, πειράσομαι καὶ ἐν τούτῳ
καθ’ ὑμῶν βραχέα ἐξηγήσασθαι, καὶ ἀποδεῖξαι εἷς
τοῦτον εἰρῆσθαι τὸν ὁμολογούμενον ὑφ’ ἡμῶν Χρι-
στόν.
Η. Οὕτω γὰρ κατά πάντα eoeo; ὑμῶν χάριν εὐ·-
μεθήσομαι, εἰ ἀποδείξεις ποιούμενος ἀγωνίζομς
ὑμᾶς πεισθῆναι. Ἐὰν δὲ ὑμεῖς σκληροκάρδιοι μένον-
τες, ἢ ἀσθενεῖς τὴν γνώμην διὰ τὸν ἀφωρισμένον
τοίς Χριστιανοῖς θάνατον, τῷ ἀληθεῖ συντίθεσθαι μὴ
βούλεσθε, ἑαυτοῖς αἴτιοι φανήσεσθε. Καὶ ἐξαπατᾶτε
ἑαυτοὺς (85), ὑπονοοῦντες διὰ τὸ εἶναι τοῦ Ἀϐρααμ
κατά σάρκα σπέρμα, πάντως κληρονομήσειν τὰ κατ-
ῃτγελμὲνα παρά τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ δοθήσε-
σθαι ἀγαθά. Οὐδεὶς γὰρ οὐδὲ ἐκείνων (86) οὐδαμός-
Εεν λαϐεῖν ἔχει πλὴν οἱ τῇ γνώμῃ ἐξομοιωθέντες τῇ
πίστει τοῦ Ἀϐραὰμ, καὶ ἐπιγνόντες τὰ μυστήρια
πάντα, λέγω δὲ ὅτι (87) τὶς μὲν ἐντολὴ εἰς θεοσέ-
εειιιν καὶ δικαιοπραξίαν διετέτακτο ⁸ τὶς δὲ ἐντολὴ
καὶ πρᾶξις ὁμοίως εἴρητο, ἢ εἰς μυστήριον τοῦ Χρι-
στοῦ, διὰ τὸ σκληροκαρδιον (88) τοῦ λαοῦ ὑμῶν. Καὶ
Et: τοῦτό ἐστιν , ἐν τῷ Ἰεζεκιὴλ περ). τούτου ἀπο-
ςειινὸμενος ὁ Θεὸς εἶπενο ι Ἐἀν Νῶε καὶ Ἰακὼῦ (89)
(85) Καὶ ἐξαπατᾶτε ἑαυτούς. Non dillicile est
hujus loci juncturam cum praecedenti animadver-
tere. Postquam dixit Justinusmagnam culpam
commerituros Judmostsi veritati asséntiri nolint;
refellit inanem eorum fiduciam, quae ad spernendas
lustini minas, incitare poterat. 'ldem ergo est ac
si dixisset : Nec justa est vestra fiducia: sed vos
ipsi decipitis, etc. Quare inutiles Thirlbii conje-
(tune καὶ ἐξαπατήσετε, καὶγὰρ ἐξαπατᾶτε, καὶ
μὴ ἐξαπατᾷτε. Fatetur ipse sibi eas non placere.
(86) Οὐδὲ ἐκείνων. Id est, ex illo Abrahae se-
mine. Ex qua S. martyris sententia manifeste se-
quitur iis etiam, qui ex Ahrahre semine non erant,
necessariam fuisse illius fidei imitationem. Neque
de illis tantum temporibus intelligi debet, qua:
Evangelii promulgationem secuta 'sdnt. Pluribus ι) saica instituta, sed per sanguinem Christi compa-
enim locis docet Justinus eamdem semper justiti-
eattonis legem exstitisse. Vide supra n. 11, 23, 50.
fortitr-it CE__Tliirlliitrs legendum οὐδεὶς γὰρ οὐδὲν
ἐκείνων. *ι Nemo enim quidquam ex his bonis per-
{ftpere ulla ratione potest. γ» Conjecturam suam
t‘ulcitliis duobus Dialogi locis : Σὺν ἡμῖν καὶ κλη-
{sacrificat βουλήσονται πᾶν ὀλίγον τόπον οὗτοι οἱ δὶ-
mag-eight.”th κα)ζ λέγοντες εἶναι τέκνα Ἀβραάμ,
n. 1‘5; Τί οὖν ἐστιν ὃ λέγεις , ὅτι οὐδεὶς ἡμῶν κλη-
ξῦνξὲήσει ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ τοῦ Θεόῦ οὐδενὶ
Ι. ..ι ,
ιι. 26.
(87) Τὰ μυστήρια πάντα, λέγω δὲ ὅτι. Non dif-
ficde'est investigare quantum illa sit omnium my-
Steriorullt cognitio, quam Justinus necessariam
essent] salutem docet. Ipse enim mentem suam
explicat, ac. totam rem revocat ad distinctionem
eorum, quae ad pietatem et justitiam, et eorum,
qlia ob duritiem cordis praescripta fuerant. Sed
νερόν ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ ὑμεῖς καὶ οῑ διδάσκαλοι ὑμῶν
τολμᾶτε λέγειν, μηδὲ εἰρῆσθαι ἐν προφητείᾳ τοῦ
Ἡσαϊου· ι Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, ι ἀλλ’·
ι Ἰδοὺ ἡ νεᾶνις ἐν γαστρὶ λήψεται καὶ τέξεται υἱόν»
Α καὶ ἐξηγεῖσθε τὴν προφητείαν ὡς εἰς Ἐζεκίαν τὸν
γενόμενον ὑμῶν βασιλέα, πειράσομαι καὶ ἐν τούτῳ
καθ’ ὑμῶν βραχέα ἐξηγήσασθαι, καὶ ἀποδεῖξαι εἷς
τοῦτον εἰρῆσθαι τὸν ὁμολογούμενον ὑφ’ ἡμῶν Χρι-
στόν.
Η. Οὕτω γὰρ κατά πάντα eoeo; ὑμῶν χάριν εὐ·-
μεθήσομαι, εἰ ἀποδείξεις ποιούμενος ἀγωνίζομς
ὑμᾶς πεισθῆναι. Ἐὰν δὲ ὑμεῖς σκληροκάρδιοι μένον-
τες, ἢ ἀσθενεῖς τὴν γνώμην διὰ τὸν ἀφωρισμένον
τοίς Χριστιανοῖς θάνατον, τῷ ἀληθεῖ συντίθεσθαι μὴ
βούλεσθε, ἑαυτοῖς αἴτιοι φανήσεσθε. Καὶ ἐξαπατᾶτε
ἑαυτοὺς (85), ὑπονοοῦντες διὰ τὸ εἶναι τοῦ Ἀϐρααμ
κατά σάρκα σπέρμα, πάντως κληρονομήσειν τὰ κατ-
ῃτγελμὲνα παρά τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ δοθήσε-
σθαι ἀγαθά. Οὐδεὶς γὰρ οὐδὲ ἐκείνων (86) οὐδαμός-
Εεν λαϐεῖν ἔχει πλὴν οἱ τῇ γνώμῃ ἐξομοιωθέντες τῇ
πίστει τοῦ Ἀϐραὰμ, καὶ ἐπιγνόντες τὰ μυστήρια
πάντα, λέγω δὲ ὅτι (87) τὶς μὲν ἐντολὴ εἰς θεοσέ-
εειιιν καὶ δικαιοπραξίαν διετέτακτο ⁸ τὶς δὲ ἐντολὴ
καὶ πρᾶξις ὁμοίως εἴρητο, ἢ εἰς μυστήριον τοῦ Χρι-
στοῦ, διὰ τὸ σκληροκαρδιον (88) τοῦ λαοῦ ὑμῶν. Καὶ
Et: τοῦτό ἐστιν , ἐν τῷ Ἰεζεκιὴλ περ). τούτου ἀπο-
ςειινὸμενος ὁ Θεὸς εἶπενο ι Ἐἀν Νῶε καὶ Ἰακὼῦ (89)
(85) Καὶ ἐξαπατᾶτε ἑαυτούς. Non dillicile est
hujus loci juncturam cum praecedenti animadver-
tere. Postquam dixit Justinusmagnam culpam
commerituros Judmostsi veritati asséntiri nolint;
refellit inanem eorum fiduciam, quae ad spernendas
lustini minas, incitare poterat. 'ldem ergo est ac
si dixisset : Nec justa est vestra fiducia: sed vos
ipsi decipitis, etc. Quare inutiles Thirlbii conje-
(tune καὶ ἐξαπατήσετε, καὶγὰρ ἐξαπατᾶτε, καὶ
μὴ ἐξαπατᾷτε. Fatetur ipse sibi eas non placere.
(86) Οὐδὲ ἐκείνων. Id est, ex illo Abrahae se-
mine. Ex qua S. martyris sententia manifeste se-
quitur iis etiam, qui ex Ahrahre semine non erant,
necessariam fuisse illius fidei imitationem. Neque
de illis tantum temporibus intelligi debet, qua:
Evangelii promulgationem secuta 'sdnt. Pluribus ι) saica instituta, sed per sanguinem Christi compa-
enim locis docet Justinus eamdem semper justiti-
eattonis legem exstitisse. Vide supra n. 11, 23, 50.
fortitr-it CE__Tliirlliitrs legendum οὐδεὶς γὰρ οὐδὲν
ἐκείνων. *ι Nemo enim quidquam ex his bonis per-
{ftpere ulla ratione potest. γ» Conjecturam suam
t‘ulcitliis duobus Dialogi locis : Σὺν ἡμῖν καὶ κλη-
{sacrificat βουλήσονται πᾶν ὀλίγον τόπον οὗτοι οἱ δὶ-
mag-eight.”th κα)ζ λέγοντες εἶναι τέκνα Ἀβραάμ,
n. 1‘5; Τί οὖν ἐστιν ὃ λέγεις , ὅτι οὐδεὶς ἡμῶν κλη-
ξῦνξὲήσει ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ τοῦ Θεόῦ οὐδενὶ
Ι. ..ι ,
ιι. 26.
(87) Τὰ μυστήρια πάντα, λέγω δὲ ὅτι. Non dif-
ficde'est investigare quantum illa sit omnium my-
Steriorullt cognitio, quam Justinus necessariam
essent] salutem docet. Ipse enim mentem suam
explicat, ac. totam rem revocat ad distinctionem
eorum, quae ad pietatem et justitiam, et eorum,
qlia ob duritiem cordis praescripta fuerant. Sed