PG 6, col. 637
In English: Dialogue with Trypho 69
γραφεῖσαν Ἰακὼὸ τοῦ πατριάρχου προφητείαν μεμι-
μῆσθαι αὑτὸν νοῶ; Ἐπάν δὲ τὸν Ἠρακλέα ἰσχυρὸν
καὶ περινοστήσαντα πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ αὑτὸν τῷ Διὶ
ἐξ Ἀλκμήνηςγενόμενον, καὶ ἀποθανόντα εἰς οὐρανὸν
ἀνεληλυθέναι λέγωσιν, οὑχί τὴν, ι ’ἰσχυρὸν (‘28) ὡς
γίγας δραμεῖν ὁδὸν αὑτοῦ, ι περὶ Χριστοῦ λελεγμέ-
vra Γραφὴν ὁμοίως μεμιμῆσθαι νοῶ; Ὅταν δὲ τὸν
Ἀσκληπιὸν νεκροὺς ἀνεγείραντα, καὶ τὰ ἄλλα πάοη
θεραπεύσαντα παραφέρῃ, οὐχὶ τὰς περὶ Χριστοῦ
ὁμοίως προφητείας μεμιμῆσθαι τοῦτον καὶ ἐπὶ τούτῳ
emat; Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀνιστόρησα πρὸς ὑμᾶς τοιαύτην
Γραφὴν σημαίνει τὸν Χριστὸν ταῦτα ποιήσειν, καὶ
μιᾶς τινὸς ἀναγκαίως ἐπιμνησθήσομαι· ἐξ ἧς καὶ συν-
εἶναι ὑμῖν δυνατὸν, πῶς καὶ τοῖς ἐρήμοις γνώσεως
Θεοῦ, λέγω δὲ τοῖς ἔθνεσιν, οἳ καὶ ὀφθαλμοὺς ἔχοντες
οὐχ ἐώρων, οὐδὲ καρδίαν ἔχοντες συνίεσαν, τὰ ἐξ ὕλης
κατασκευάσματα προσκυνοῦντες,ό λόγος προέλεγεν
ἀρνηθῆναι αὐτὰ, καὶ ἐλπίζειν ἐπὶ τοῦτον τὸν Χριστόν.
Εἴρηται δὲ οὕτως · ι Εὐφράνθητι, ἕρημος ἡ διψῶσα ο
ἀγαλλιάσθω ἔρημος, καὶ ὲξανθείτω ὡς κρίνον· καὶ
ἐξανθήσει, καὶ ἀγαλλιάσεται τὰ ἔρημα τοῦ Ἰορδάνου ·
καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιϐάνου ἐδόθη αὐτῇ, καὶὴ τιμὴ τοῦ
Καρμήλου. Καὶ ό λαός μου ὅψεται τὸ ὕψος Κυρίου καὶ
τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ίσῃίσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ
γόνατα παραλελυ μένα. Παρακαλεῶθε, oi όλιγόψυχοι τῇ
καρδία· ἰσχύσατε, μὴ φοϐεῖσθε. Ἰδοὺ ό Θεὸς ἡμῶν
κρίσιν ἀνταποδίδωσι καὶ ἀνταποδὼσει. Αὐτὸς ἥξει καὶ
C
σώσει ἡμᾶς. Τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν,
καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται. Τότε ἁλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ
χωλὴ, καὶ τρανῆ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων · ὅτι ἐρ-
ράγη ἐν ἐρήμῳ ὕδωρ, καὶ φάραγξ ὲν τῇ διψώσῃ (29),
καὶ ἡ ἄνυδρος ἐσται είς ἕλη · καὶ είς διψῶσαν γῆν
ὕδατος ἔσται. ι [Ιηγὴ ὓδατος ζῶντος παρὰ Θεοῦ
ἐν τῇ ἐρήμῳ, γνώσεως Θεοῦ, τῇ τῶν ἐθνῶν γῇ ἀνέ-
ελυσεν οὗτος ό Χριστός⁸ ὃς καὶ ἐν τῷ γένει ὑμῶν
’⁸ Psal. xvttt, 6.
27) Kal οἶνον... παραφέρωιῃν. Uterque codex
habet ad marginem mi. ὄνον. Sicetiatn Robertus
Stephanus ad calcem. Sed in Apologia ι, num. 54,
probavimus legendum esse οἶνον. verbum παραφέη
pm videtur hoc locohidem sonare ac_ printer laset
ieritatem inducere. Sic paulo post de eodem dia-
bolo εὈταν δὲ τὺνἈσκληπιὸν... παραφέρῃ. Eodem
verbo utitur Apol. ι, num. 54. Itaque assentiri non
possum erudito Thirlbio pronuntianti omninolegen—
dum ὖνον, et pro rapgeépwct,_7teptoépwct.—'Qr01~.
Codd. mss. et editi οἶνον. At hic—vero, quemadmo-
dum in loco parallelo Apol. I, num. 54, est omnino
scribendum ὄνον, quod et uterque cod. Iustus ad
marginem habet et editores, Marano excepto,__pro-
bant'. Constat asinum Baccho sacrmn fuisse. Plinius
Hist. nat. xxiv, c. 1 (ed. Paris., tom. IV) . p. 504 :
ι Ferulae asinis gratissimo sunt in pabulo, caeteris
vero jutncntis praasentaneo veneno; qua de causa
it animal Libero Patri assignatur, cui et ferula. ι
l’huruutus De nat. deor., μῖ 77, ed. Ald. ; Ui ὄνοι
ἐν ταῖς πομπαῖς αὑτοῦ (sc. Διονύσου) θαμίζουσι. Adde
Hygini. Poet. astron. (Mythogr. lat}, ed. Amstelod.).
μ. 598. Uno.
(τις) Ἰσχυρόν. Legitur ἰσχυρός in Apol. ι, n. 54,
Ibi eadempertractautur. seu in hac Apol., ιι. 40,
μῆσθαι αὑτὸν νοῶ; Ἐπάν δὲ τὸν Ἠρακλέα ἰσχυρὸν
καὶ περινοστήσαντα πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ αὑτὸν τῷ Διὶ
ἐξ Ἀλκμήνηςγενόμενον, καὶ ἀποθανόντα εἰς οὐρανὸν
ἀνεληλυθέναι λέγωσιν, οὑχί τὴν, ι ’ἰσχυρὸν (‘28) ὡς
γίγας δραμεῖν ὁδὸν αὑτοῦ, ι περὶ Χριστοῦ λελεγμέ-
vra Γραφὴν ὁμοίως μεμιμῆσθαι νοῶ; Ὅταν δὲ τὸν
Ἀσκληπιὸν νεκροὺς ἀνεγείραντα, καὶ τὰ ἄλλα πάοη
θεραπεύσαντα παραφέρῃ, οὐχὶ τὰς περὶ Χριστοῦ
ὁμοίως προφητείας μεμιμῆσθαι τοῦτον καὶ ἐπὶ τούτῳ
emat; Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀνιστόρησα πρὸς ὑμᾶς τοιαύτην
Γραφὴν σημαίνει τὸν Χριστὸν ταῦτα ποιήσειν, καὶ
μιᾶς τινὸς ἀναγκαίως ἐπιμνησθήσομαι· ἐξ ἧς καὶ συν-
εἶναι ὑμῖν δυνατὸν, πῶς καὶ τοῖς ἐρήμοις γνώσεως
Θεοῦ, λέγω δὲ τοῖς ἔθνεσιν, οἳ καὶ ὀφθαλμοὺς ἔχοντες
οὐχ ἐώρων, οὐδὲ καρδίαν ἔχοντες συνίεσαν, τὰ ἐξ ὕλης
κατασκευάσματα προσκυνοῦντες,ό λόγος προέλεγεν
ἀρνηθῆναι αὐτὰ, καὶ ἐλπίζειν ἐπὶ τοῦτον τὸν Χριστόν.
Εἴρηται δὲ οὕτως · ι Εὐφράνθητι, ἕρημος ἡ διψῶσα ο
ἀγαλλιάσθω ἔρημος, καὶ ὲξανθείτω ὡς κρίνον· καὶ
ἐξανθήσει, καὶ ἀγαλλιάσεται τὰ ἔρημα τοῦ Ἰορδάνου ·
καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιϐάνου ἐδόθη αὐτῇ, καὶὴ τιμὴ τοῦ
Καρμήλου. Καὶ ό λαός μου ὅψεται τὸ ὕψος Κυρίου καὶ
τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ίσῃίσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ
γόνατα παραλελυ μένα. Παρακαλεῶθε, oi όλιγόψυχοι τῇ
καρδία· ἰσχύσατε, μὴ φοϐεῖσθε. Ἰδοὺ ό Θεὸς ἡμῶν
κρίσιν ἀνταποδίδωσι καὶ ἀνταποδὼσει. Αὐτὸς ἥξει καὶ
C
σώσει ἡμᾶς. Τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν,
καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται. Τότε ἁλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ
χωλὴ, καὶ τρανῆ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων · ὅτι ἐρ-
ράγη ἐν ἐρήμῳ ὕδωρ, καὶ φάραγξ ὲν τῇ διψώσῃ (29),
καὶ ἡ ἄνυδρος ἐσται είς ἕλη · καὶ είς διψῶσαν γῆν
ὕδατος ἔσται. ι [Ιηγὴ ὓδατος ζῶντος παρὰ Θεοῦ
ἐν τῇ ἐρήμῳ, γνώσεως Θεοῦ, τῇ τῶν ἐθνῶν γῇ ἀνέ-
ελυσεν οὗτος ό Χριστός⁸ ὃς καὶ ἐν τῷ γένει ὑμῶν
’⁸ Psal. xvttt, 6.
27) Kal οἶνον... παραφέρωιῃν. Uterque codex
habet ad marginem mi. ὄνον. Sicetiatn Robertus
Stephanus ad calcem. Sed in Apologia ι, num. 54,
probavimus legendum esse οἶνον. verbum παραφέη
pm videtur hoc locohidem sonare ac_ printer laset
ieritatem inducere. Sic paulo post de eodem dia-
bolo εὈταν δὲ τὺνἈσκληπιὸν... παραφέρῃ. Eodem
verbo utitur Apol. ι, num. 54. Itaque assentiri non
possum erudito Thirlbio pronuntianti omninolegen—
dum ὖνον, et pro rapgeépwct,_7teptoépwct.—'Qr01~.
Codd. mss. et editi οἶνον. At hic—vero, quemadmo-
dum in loco parallelo Apol. I, num. 54, est omnino
scribendum ὄνον, quod et uterque cod. Iustus ad
marginem habet et editores, Marano excepto,__pro-
bant'. Constat asinum Baccho sacrmn fuisse. Plinius
Hist. nat. xxiv, c. 1 (ed. Paris., tom. IV) . p. 504 :
ι Ferulae asinis gratissimo sunt in pabulo, caeteris
vero jutncntis praasentaneo veneno; qua de causa
it animal Libero Patri assignatur, cui et ferula. ι
l’huruutus De nat. deor., μῖ 77, ed. Ald. ; Ui ὄνοι
ἐν ταῖς πομπαῖς αὑτοῦ (sc. Διονύσου) θαμίζουσι. Adde
Hygini. Poet. astron. (Mythogr. lat}, ed. Amstelod.).
μ. 598. Uno.
(τις) Ἰσχυρόν. Legitur ἰσχυρός in Apol. ι, n. 54,
Ibi eadempertractautur. seu in hac Apol., ιι. 40,