PG 69, col. 680
Λόγος, καθ’ ἕνωσιν οἰκονομικὴν, τὴν ὼς πρὸς σάρκα
φημὶ, ἦτοι πρὸς ὁλόκληρον ἀνθρωπὸτητα καὶ φύσιν
τὴν καθ’ ἡμᾶς, καὶ ὲν δοκήσει γέγονε τοῦ καὶ αὑτὸν
ἀνατλῆναι τὸν θάνατον. Φαμὲν γὰρ ὃτι καὶ ἀπέθανεν
ὑπὲρ ἡμῶν, οὐκ είς ίδίαν φύσιν τοῦτο αὐτὸς παθὼν
(τεθναίη 7&9 αὐτὸς οὒδαμῶς, ζωὴ ὑπάρχων), ἀλλὰ τὸν
τῆς ίδίας σαρκὸς οἰκειούμενος θάνατον. Ἀθρει 7&9
ὃπως, εί μὴ ἐξέχεεν 6 Μωσῆς τὸ ὕδωρ είς τὴν γῆν,
οὐ μετεποιήθη είς αἷμα · ὅπερ ἐστὶν ἐναργὲς θανάτου
σημεῖον· Ἕξω μὲν γὰρ τῆς σαρκὸς νοούμενος 6 ὲκ
Θεοῦ Λόγος, ζωὴ καὶ ζωοποιός ἔστιν. Ἐπειδὴ δὲ
κατῴκηκεν ὲν σαρκὶ, τότε δὴ, τότε καὶ τεθνάναι λέ-
γουσι κατὰ τὸ ἀνθρώπινον. Τοῦτο δὴ λοιπὸν τδ ἐξαί-
σιόν ἐστι καὶ διαφανὲς σημεῖον, δι’ οὗ καὶ σεσαγή·
νευται μὲν είς πίστιν τδ κατάλειμμα τοῦ Ἰσραὴλ,
συνεισκέκληται δὲ καὶ αὑτὴ τῶν ἐθνῶν ἡ πληθύς. Τίς
γὰρ οὐκ ἂν μεταθεῖτο πρὸς εὐπείθειαν, ἀτονήσαντα
βλέπων τὸν πάλαι δεινὸν καὶ δυσάντητον τοῖς ἐπὶ γῆς
θάνατον, καὶ κατηργημένην τὴν φθορὰν, καὶ είς ὲλ-
πίδα ζωῆς τῆς ἀτελευτήτου τὴν ἀνθρώπου φύσιν
e'. ’Λλλὰ καίτοι τῶν οὕτω σεπτῶν τερατουρ-
γημάτων ἐκπεπερασμένων, ἀλύει Μωσῆς, ἡττᾶται
δειλίας, οὔπω τεθάρρηκε τὴν ἀποστολήν. ’ἰέναι δὴ
ὅτι προσήκει πρὸς Φαραὼ Θεοῦ προστάττοντος, διαγ-
τελοῦντα σαφῶς ἀνεῖναι τδν Ἰσραὴλ, θύσοντά μοικατά
τὴν ἔρημονο καταπέφρικε μὲν τὸ χρῆμα οὐ μετρίως,
προσφέρει τε λέγων ἀναφανδὸν, ὡς ετη μὲν 6 μολογου μέ-
νως ὀλίγος είς λόγους, καὶ παράση μον ἔχει τὴν γλῶτ-
ταν · ε Οὐ γὰρ εῦλαλός είμι πρὸ τῆς χθὲς, οὐδὲ πρὸ τῆς
τρίτης ἡμέρας, οὐδ’ ἀφ’ οῦ ῆρξω λαλεῖν τῷ θεράποντι
σου, ἰσχνόφωνος καὶ βραδύγλωσσος ἐγώ εἰμι. ι ’Ότι δὴ
καὶ ἀνικάνως ’ἔχει πρὸς λύτρωσιν τῶν ὑποδουλείων
ζυγῶν, διεϐεϐαιοῦτο σαφῶς, ἔφασκέ τε· ι Δέομαι,
Κύριε, προχείρισαι ἄλλον δυνάμενον, ὃν ἀποστελεῖς, ι
Χαριεῖσθαι δὲ καὶ γλῶτταν αὐτῷ καὶ στόμα κατευο
D
ρύνειν ὑπισχνουμένου Θεοῦ, καλ⁵ ὡς αὐτὸς εἴη λέγον-
’τος 6 σοφίας καὶ λόγου δοτὴρ, μακροτέραν ἐποιεῖτο
τὴν παραίτησιν, ἕτερον χρῆναι λέγων ἀναδείκνυσθαι
τὸν δυνάμενον. Προσκρούει δὴ οὗν ταύτῃ Θεῷ. ι Καὶ
θυμωθεὶς γάρ, φησὶν, ὀργῇ Κύριος ἐπὶ Μωσῆν εἶπενι
Οὐκ ίδοὺ Ἀαρὼν ὁ ἀδελφός σου 6 Λευῖτης ί Ἐπίσταμαι
ὅτι λαλῶν λαλήσει αὑτός σοι. ι Καὶ πρός γε τοῦτό
φησιν, ὅτι ι Αὐτὸς ἔσται σου στόμα· σὺ δὲ αὐτῷ ἔσῃ
τὰ πρὸς τδν Θεόν. ι Ὁρᾷς τὸ βραδύγλωσσον τοῦ λόέ
γου καὶ πάλαι σκιαγραφούμενον ὡς ἔν γε τῷ θεσπε-
σίῳ Μωσῆς Οὐ γὰρ ἱκανὸς 6 νόμος είς ἀπαγγελίαν
τῶν χρησμῳδημάτων, οὔτε μὴν ἀριστοεπὴς, ἢ εὕ-
γλωττος, είς[τδ] ἀκριϐῆ τοῦ συμφέροντος παραθεῖναι
δ’ ἱὺΜ.. li, 15· ³³ ibid. Ιϐ.
φημὶ, ἦτοι πρὸς ὁλόκληρον ἀνθρωπὸτητα καὶ φύσιν
τὴν καθ’ ἡμᾶς, καὶ ὲν δοκήσει γέγονε τοῦ καὶ αὑτὸν
ἀνατλῆναι τὸν θάνατον. Φαμὲν γὰρ ὃτι καὶ ἀπέθανεν
ὑπὲρ ἡμῶν, οὐκ είς ίδίαν φύσιν τοῦτο αὐτὸς παθὼν
(τεθναίη 7&9 αὐτὸς οὒδαμῶς, ζωὴ ὑπάρχων), ἀλλὰ τὸν
τῆς ίδίας σαρκὸς οἰκειούμενος θάνατον. Ἀθρει 7&9
ὃπως, εί μὴ ἐξέχεεν 6 Μωσῆς τὸ ὕδωρ είς τὴν γῆν,
οὐ μετεποιήθη είς αἷμα · ὅπερ ἐστὶν ἐναργὲς θανάτου
σημεῖον· Ἕξω μὲν γὰρ τῆς σαρκὸς νοούμενος 6 ὲκ
Θεοῦ Λόγος, ζωὴ καὶ ζωοποιός ἔστιν. Ἐπειδὴ δὲ
κατῴκηκεν ὲν σαρκὶ, τότε δὴ, τότε καὶ τεθνάναι λέ-
γουσι κατὰ τὸ ἀνθρώπινον. Τοῦτο δὴ λοιπὸν τδ ἐξαί-
σιόν ἐστι καὶ διαφανὲς σημεῖον, δι’ οὗ καὶ σεσαγή·
νευται μὲν είς πίστιν τδ κατάλειμμα τοῦ Ἰσραὴλ,
συνεισκέκληται δὲ καὶ αὑτὴ τῶν ἐθνῶν ἡ πληθύς. Τίς
γὰρ οὐκ ἂν μεταθεῖτο πρὸς εὐπείθειαν, ἀτονήσαντα
βλέπων τὸν πάλαι δεινὸν καὶ δυσάντητον τοῖς ἐπὶ γῆς
θάνατον, καὶ κατηργημένην τὴν φθορὰν, καὶ είς ὲλ-
πίδα ζωῆς τῆς ἀτελευτήτου τὴν ἀνθρώπου φύσιν
e'. ’Λλλὰ καίτοι τῶν οὕτω σεπτῶν τερατουρ-
γημάτων ἐκπεπερασμένων, ἀλύει Μωσῆς, ἡττᾶται
δειλίας, οὔπω τεθάρρηκε τὴν ἀποστολήν. ’ἰέναι δὴ
ὅτι προσήκει πρὸς Φαραὼ Θεοῦ προστάττοντος, διαγ-
τελοῦντα σαφῶς ἀνεῖναι τδν Ἰσραὴλ, θύσοντά μοικατά
τὴν ἔρημονο καταπέφρικε μὲν τὸ χρῆμα οὐ μετρίως,
προσφέρει τε λέγων ἀναφανδὸν, ὡς ετη μὲν 6 μολογου μέ-
νως ὀλίγος είς λόγους, καὶ παράση μον ἔχει τὴν γλῶτ-
ταν · ε Οὐ γὰρ εῦλαλός είμι πρὸ τῆς χθὲς, οὐδὲ πρὸ τῆς
τρίτης ἡμέρας, οὐδ’ ἀφ’ οῦ ῆρξω λαλεῖν τῷ θεράποντι
σου, ἰσχνόφωνος καὶ βραδύγλωσσος ἐγώ εἰμι. ι ’Ότι δὴ
καὶ ἀνικάνως ’ἔχει πρὸς λύτρωσιν τῶν ὑποδουλείων
ζυγῶν, διεϐεϐαιοῦτο σαφῶς, ἔφασκέ τε· ι Δέομαι,
Κύριε, προχείρισαι ἄλλον δυνάμενον, ὃν ἀποστελεῖς, ι
Χαριεῖσθαι δὲ καὶ γλῶτταν αὐτῷ καὶ στόμα κατευο
D
ρύνειν ὑπισχνουμένου Θεοῦ, καλ⁵ ὡς αὐτὸς εἴη λέγον-
’τος 6 σοφίας καὶ λόγου δοτὴρ, μακροτέραν ἐποιεῖτο
τὴν παραίτησιν, ἕτερον χρῆναι λέγων ἀναδείκνυσθαι
τὸν δυνάμενον. Προσκρούει δὴ οὗν ταύτῃ Θεῷ. ι Καὶ
θυμωθεὶς γάρ, φησὶν, ὀργῇ Κύριος ἐπὶ Μωσῆν εἶπενι
Οὐκ ίδοὺ Ἀαρὼν ὁ ἀδελφός σου 6 Λευῖτης ί Ἐπίσταμαι
ὅτι λαλῶν λαλήσει αὑτός σοι. ι Καὶ πρός γε τοῦτό
φησιν, ὅτι ι Αὐτὸς ἔσται σου στόμα· σὺ δὲ αὐτῷ ἔσῃ
τὰ πρὸς τδν Θεόν. ι Ὁρᾷς τὸ βραδύγλωσσον τοῦ λόέ
γου καὶ πάλαι σκιαγραφούμενον ὡς ἔν γε τῷ θεσπε-
σίῳ Μωσῆς Οὐ γὰρ ἱκανὸς 6 νόμος είς ἀπαγγελίαν
τῶν χρησμῳδημάτων, οὔτε μὴν ἀριστοεπὴς, ἢ εὕ-
γλωττος, είς[τδ] ἀκριϐῆ τοῦ συμφέροντος παραθεῖναι
δ’ ἱὺΜ.. li, 15· ³³ ibid. Ιϐ.