PG 72, col. 389
αὕτη δὲ ἡ τοῦ άγίου Πνεῦματος ἐνέργειά τε καὶ δύ-
ναμις)’ διὰ δὲ τοῦ κοκκίνου τῆς ἐφ’ αἵματι Διαθήκης
ὁμολογίαν ο διὰ δὲ τοῦ ζῶντος ὓδατος, τὴν ζωοποιδν
τοῦ βαπτίσματος χάριν, δι’ οὗ ὁ λεπρωθεὶς τῇ ἁμαρ-
τίᾳ καθαίρεται · διὰ δὲ τοῦ ἔξω τῆς πόλεως τὸ ζῶν
ὀρνίθιον ἀποστέλλεσθαι, τὴν ἀπὸ τοῦ κόσμου μετά-
στασιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Ἀνάϐασιν τοῦ Χριστοῦ
διδασκόμεθα· γεγονὼς γὰρ οὕτως πρὸς τὸν Πατέρα
καὶ Θεὸν, ὑπὲρ ἡμῶν ἁπάντων ὲξιλάσκεται, καὶ κα-
θαρισθησόμεθα· διὰ δὲ τοῦ χρίεσθαι τὰ δεξιὰ τοῦ
λεπροῦ, ὠτίον, καὶ χεῖρα, καὶ πόδα, τὸ δεῖν πρὸς τῇ
θεωρίᾳ καὶ τῇ πράξει καὶ τῇ πορείᾳ ὲν τοῖς θείοις
ἡμᾶς γενέσθαι.
Ὀ Κύριος δὲ διὰ τῆς ἐπαφῆς τῆς χειρὸς τὴν κάθα
αρσιν τοῦ λεπροῦ τούτου ἐποιήσατο, δεικνὺς ὅτι καὶ
ἡ ἁγία αὐτοῦ σὰρξ χρειώδης ἐστὶ πρὸς ἁγιασμόν. Τὸ
μὲν γάρ Πνεῦμα καθαίρει, ἡδὲ τοῦ Πνεῦματος κοι-
νωνία ἐμποιεῖ τὸν ἁγιασμόν.
Κυρίλλοιν ἐκ τοῦ πέμπτου βιϐλίου τῶν ’Υπο-
μνημάτων τῶν εὶς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέ-
λιον.
Μετὰ (1) δὲ τοῦ χαρίσασθαι τὴν ἐκ φιλαγάθου
θελήματος ῥοπὴν, καὶ τὴν διὸ. χειρὸς ἁφὴν προσ-
επιδίδωσιν ἵνα μάθωμεν ἡμεῖς ὼς ἐνεργὸν εἰς
κάθαρσίν ἐστι τὸ ἅγιον αὑτοῦ σῶμα, καὶ τῇ θείᾳ
βουλέ σει ωμπαραλαμὸάνεται χρειωδέστατα πρός τδζ
εις ἡμᾶς ἁγιασμόνο κάθαρσις γὰρ ή ὲν Πνεὺματι
τελεῖται δι’ ἁγιασμοῦ, ὃν τὸ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐν-
τίθησι σῶμα, τοῦ ἐνοικοῦντος αὐτῷ Λόγου φοροῦν
τὴν ἐνέργειαν.
Κυρίλλου ἐκ τοῦ αὑτοῦ.
Τεθεράπευκεν γὰρ ὡς Θεὸς ,τῆς ἰδίας χειρὸς τὴν
ἁφὴν τῇ κειμένῃ δωρούμενος. Καὶ διά ποίαν αἰτίανς
Ἵνα τῇ ίδίᾳ φύσει, τῇ τῆς θεότητος λέγω, ἰσοσθενοῦν
ἀποδείξῃ τὸ ἴδιον σῶμα κατά γε τὴν ὲν τοῖς νοσοῦσιν
ἐνέργειαν ’ σῶμα γάρ ἐστιν οὐκ ἀνθρώπου τινὸς , ἀλλ’
αὑτοῦ τά πάντα κατορθοῦντος καὶ ἰσχύοντος Λό-
γου.
Κυρίλλου ἐκ τοῦ αὐτοῦ.
Λόγῳ τοιγαροῦν ἐνεργὴς ὁρᾶται πάλιν ο καὶ ποτὲ
μὲν οὗτος, ποτὲ δὲ ἐκεῖνος θαυματουργεῖ ’ δεικνὺς
ὅτι καὶ αὐτὸ τδ σῶμα τὸ ληφθὲν παρ’ αὐτοῦ δι’ ἡμᾶς,
ἐνεργόν ἐστι καθ’ ἑαυτὸ, διὰ τὸν ἐνοικοῦντα Λόγον ·
καὶ ὁ Λόγος δὲ οὐδὲν ἦττον, καὶ εἰ μὴ σωματικῶς
ἑπαφῷτό τινων.
Ὀψίας δὲ γενομένης προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμο-
νιζομένους πολλούς.
Διὰ τί ἡμέρας οὐ προσήνεγκαν τοῦς apponam;
’Πτοι εὐλαϐούμενοι τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους,
ἢ ἂν πάλιν αἰσχυνόμενοι ἐπὶ ταῖς ἀσθενείαις αὐτῶν,
¹⁵ l Pctr. tv, 1.
(ε) lioc fragmentum cum duobus sentientibus edi—
on‘Ang. statin Β. Ν. ιυιιιο ιι, p. 476. Agitur de
ναμις)’ διὰ δὲ τοῦ κοκκίνου τῆς ἐφ’ αἵματι Διαθήκης
ὁμολογίαν ο διὰ δὲ τοῦ ζῶντος ὓδατος, τὴν ζωοποιδν
τοῦ βαπτίσματος χάριν, δι’ οὗ ὁ λεπρωθεὶς τῇ ἁμαρ-
τίᾳ καθαίρεται · διὰ δὲ τοῦ ἔξω τῆς πόλεως τὸ ζῶν
ὀρνίθιον ἀποστέλλεσθαι, τὴν ἀπὸ τοῦ κόσμου μετά-
στασιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Ἀνάϐασιν τοῦ Χριστοῦ
διδασκόμεθα· γεγονὼς γὰρ οὕτως πρὸς τὸν Πατέρα
καὶ Θεὸν, ὑπὲρ ἡμῶν ἁπάντων ὲξιλάσκεται, καὶ κα-
θαρισθησόμεθα· διὰ δὲ τοῦ χρίεσθαι τὰ δεξιὰ τοῦ
λεπροῦ, ὠτίον, καὶ χεῖρα, καὶ πόδα, τὸ δεῖν πρὸς τῇ
θεωρίᾳ καὶ τῇ πράξει καὶ τῇ πορείᾳ ὲν τοῖς θείοις
ἡμᾶς γενέσθαι.
Ὀ Κύριος δὲ διὰ τῆς ἐπαφῆς τῆς χειρὸς τὴν κάθα
αρσιν τοῦ λεπροῦ τούτου ἐποιήσατο, δεικνὺς ὅτι καὶ
ἡ ἁγία αὐτοῦ σὰρξ χρειώδης ἐστὶ πρὸς ἁγιασμόν. Τὸ
μὲν γάρ Πνεῦμα καθαίρει, ἡδὲ τοῦ Πνεῦματος κοι-
νωνία ἐμποιεῖ τὸν ἁγιασμόν.
Κυρίλλοιν ἐκ τοῦ πέμπτου βιϐλίου τῶν ’Υπο-
μνημάτων τῶν εὶς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέ-
λιον.
Μετὰ (1) δὲ τοῦ χαρίσασθαι τὴν ἐκ φιλαγάθου
θελήματος ῥοπὴν, καὶ τὴν διὸ. χειρὸς ἁφὴν προσ-
επιδίδωσιν ἵνα μάθωμεν ἡμεῖς ὼς ἐνεργὸν εἰς
κάθαρσίν ἐστι τὸ ἅγιον αὑτοῦ σῶμα, καὶ τῇ θείᾳ
βουλέ σει ωμπαραλαμὸάνεται χρειωδέστατα πρός τδζ
εις ἡμᾶς ἁγιασμόνο κάθαρσις γὰρ ή ὲν Πνεὺματι
τελεῖται δι’ ἁγιασμοῦ, ὃν τὸ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐν-
τίθησι σῶμα, τοῦ ἐνοικοῦντος αὐτῷ Λόγου φοροῦν
τὴν ἐνέργειαν.
Κυρίλλου ἐκ τοῦ αὑτοῦ.
Τεθεράπευκεν γὰρ ὡς Θεὸς ,τῆς ἰδίας χειρὸς τὴν
ἁφὴν τῇ κειμένῃ δωρούμενος. Καὶ διά ποίαν αἰτίανς
Ἵνα τῇ ίδίᾳ φύσει, τῇ τῆς θεότητος λέγω, ἰσοσθενοῦν
ἀποδείξῃ τὸ ἴδιον σῶμα κατά γε τὴν ὲν τοῖς νοσοῦσιν
ἐνέργειαν ’ σῶμα γάρ ἐστιν οὐκ ἀνθρώπου τινὸς , ἀλλ’
αὑτοῦ τά πάντα κατορθοῦντος καὶ ἰσχύοντος Λό-
γου.
Κυρίλλου ἐκ τοῦ αὐτοῦ.
Λόγῳ τοιγαροῦν ἐνεργὴς ὁρᾶται πάλιν ο καὶ ποτὲ
μὲν οὗτος, ποτὲ δὲ ἐκεῖνος θαυματουργεῖ ’ δεικνὺς
ὅτι καὶ αὐτὸ τδ σῶμα τὸ ληφθὲν παρ’ αὐτοῦ δι’ ἡμᾶς,
ἐνεργόν ἐστι καθ’ ἑαυτὸ, διὰ τὸν ἐνοικοῦντα Λόγον ·
καὶ ὁ Λόγος δὲ οὐδὲν ἦττον, καὶ εἰ μὴ σωματικῶς
ἑπαφῷτό τινων.
Ὀψίας δὲ γενομένης προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμο-
νιζομένους πολλούς.
Διὰ τί ἡμέρας οὐ προσήνεγκαν τοῦς apponam;
’Πτοι εὐλαϐούμενοι τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους,
ἢ ἂν πάλιν αἰσχυνόμενοι ἐπὶ ταῖς ἀσθενείαις αὐτῶν,
¹⁵ l Pctr. tv, 1.
(ε) lioc fragmentum cum duobus sentientibus edi—
on‘Ang. statin Β. Ν. ιυιιιο ιι, p. 476. Agitur de