PG 76, col. 1077
άγεσθαι, ἶνα μὴ γένωνται κοινωνοὶ τῆς ἁποστασίας
αὐτῶν. Ἀλλ’ εἰ μὲν ἐκεῖνοι μετανοοῦντες ἕρχωνται
πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους, ἔστωσαν δεκτοί. Μηδεὶς δὲ
ἀδιαφορειτω, μηδέ κοινωνείτω ἐκείνοις μὴ μεταγι-
νώσκουσιν· ἵνα μὴ, ὡς ἔφην, κοινωνοὶ γένωνται τῆς
αὐτῶν κακοπιστίας. Ταῦτα ἡ σὴ Θεοσέὄεια ἀναγνωη
σθῆναι παρασκευασάτω ἐν ἐκείνοις τοῖς μοναστηο
ρίοις, εἰς οἰκοδομὴν τῶν αὐτόθι, καὶ παραγγελλέτω
φυλάττειν αὐτὰ, ἵνα μήτε κάμνωσιν oi ὀρθόδοεοι πα-
ραλυομένης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως, μήτε τὴν οι
άργοτροφεῖν ἐθέλοντες ἔχωσί τινα παρείσδυσιν τοῦ
δοκεῖν εἶναι χρηστοί. Ἐρῤῶσθαί σε ἐν Κυρίῳ εὖχο-
μαι, ἁγαπητὲ καὶ ποθεινότατε.
recitari curet, in eorum qui ibi degunt instructionem: monentque ut ea observent, ne orthodoxi
languida dissolutzeque conscientiae labem accipiant; omnisque iis qui otioso ali volunt aditus ad pro-
bitatis opinionem praecludatur. Opto te, amice dilectissime, recte in Domino valere.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ,
οι φρενὸς ὄντες ἐν καλῷ, καὶ τοῖς περὶ τῆς ἀρῤήτου
Θεότητος λόγοις ἰσχνὸν ἐνιέντες τῆς ἑαυτῶν διανοίας τὸν
eseam, ὁρῶσιν αὐτὴν παντὸς μὲν ἐπέκεινα γενη-
τοῦ, ὑπερανίσχουσαν δὲ καὶ παντὸς ὀξυτάτου νοῦ, καὶ
σωματικῆς φαντασίας πέρα τε οὖσαν παντελῶς, καὶ
καθά φησιν ὁ πάνσοφος Παῦλος, φῶς οἰκοῦσαν ἀπρόσι-
τον. El δὲ ἀπρόσιτόν ἐστι τὸ περὶ αὐτὴν φῶς, πῶς
ἂν αὐτὴν καταθρήσειέ τις; Βλέπομεν γὰρ ἐν ἐσόπτρῳ
καὶ ἐν αἰνίγματι, καὶ γινώσκομεν ἐκ μέρους. Ἔστι
τοίνυν τὸ Θείον ἀσώματον, ἆποσόν τε καὶ άμέγεθες,
καὶ οὐκ ἐν εῖδει περιγράπτῳ. Τὸ δὲ οὕτως ἕχον ἐν
ἰδίᾳ φύσει, πῶς ἂν ἐκ μορίοιν νοοῖτο καὶ μελῶν; El
γάρ τις δοίη τοῦτο ὑπάρχειν ἀληθὲς, οὐκ ἔτι νοεῖται
ἀσώματον. Τδ γὰρ ὅλως ἐν σχήματι, πάντως που
καὶ ὲν ποσῷ, καὶ ἐν τόπῳ. Τὸ δὲ ἐν τόπῳ νοούμενον,
οὐκ ἔξω περιγραφῆς. Ταῦτα δὲ σωμάτων μὲν ῐδια,
τῆς δέ ἀσωμάτου φύσεως ἀλλότρια παντελῶς. Οὔτε
τοίνυν ὀφθαλμοὺς, ἦ ὦτα, οὔτε μὴν χεῖράς τε καὶ
πόδας, ἢ πτέρυγας νοητέον ἐπὶ Θεοῦ, κᾶν εί μή τις
ἕλοιτο τυχὸν ὡς ἐν ἁπτοῖς καὶ παχέτι σώμασι τὰ
τοιάδε νοεῖν¹ ἀλλ’ ὡς ἐν ισχνῷ καὶ ἁΰλῳ, κατά γε τὴν
τοῦ Θεοῦ φύσιν. Παντελῶς γὰρ εὔηθες τὸ βούλεσθαί τι
τοιοῦτον-ἐννοεῖν. Πνεῦμα γὰρ ὁ Θεόςο καὶ τοῦτο ὑπάρ- D
κων, πάντων ἔχει τὴν γνῶσιν, ἐφορᾷ τὰ πάντα καὶ
κατασκέπτεται² λανθάνει γὰρ αὐτὸν τῶν ὅντων οὐδέν.
Et δὲ μορίων ἦτοι μελῶν ή θεία Γραφὴ μέμνηται, τὰ
περὶ αὐτοῦ λαλοῦσα πρὸς ἡμᾶς , ίστέον ὅτι ἐξ ὧν
ἴσμεν τε καὶ εἶναι πεφύκαμεν, πρὸς ἡμᾶς διαλέγεται.
Οὐ γὰρ ἑτέρως ἦν ἡμᾶς δύνασθαι νοεῖν τὰ περὶ Θεοῦ.
Λίτία τοίνυν καὶ πρόφασις ἀληθὴς τοῦ σωματικῶς
περὶ Θεοῦ τοὺς πρὸς ἡμᾶς λόγους ποιεῖσθαι τὴν Θεό-
πνευπον Γραφὴν, καὶ νοῦ καὶ γλώττης ἐν ἡμῖν ἡ
πτωχεία. ’Ἃῤῥητα γὰρ παντελῶς τὰ περὶ αὑτοῦ · καὶ
οὐκ ἦν συνιέναι τῶν ἀναγκαίων δύνασθαι τοὺς ἐν
ἁπτοῖς καὶ παχέσι ὄντας σώμασιν, εί μὴ ὲν τάξει
"l Tim. νι, lii. ⁸ l Cor. xm, 12 ⁵ Joan. tv. ⁵34.
αὐτῶν. Ἀλλ’ εἰ μὲν ἐκεῖνοι μετανοοῦντες ἕρχωνται
πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους, ἔστωσαν δεκτοί. Μηδεὶς δὲ
ἀδιαφορειτω, μηδέ κοινωνείτω ἐκείνοις μὴ μεταγι-
νώσκουσιν· ἵνα μὴ, ὡς ἔφην, κοινωνοὶ γένωνται τῆς
αὐτῶν κακοπιστίας. Ταῦτα ἡ σὴ Θεοσέὄεια ἀναγνωη
σθῆναι παρασκευασάτω ἐν ἐκείνοις τοῖς μοναστηο
ρίοις, εἰς οἰκοδομὴν τῶν αὐτόθι, καὶ παραγγελλέτω
φυλάττειν αὐτὰ, ἵνα μήτε κάμνωσιν oi ὀρθόδοεοι πα-
ραλυομένης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως, μήτε τὴν οι
άργοτροφεῖν ἐθέλοντες ἔχωσί τινα παρείσδυσιν τοῦ
δοκεῖν εἶναι χρηστοί. Ἐρῤῶσθαί σε ἐν Κυρίῳ εὖχο-
μαι, ἁγαπητὲ καὶ ποθεινότατε.
recitari curet, in eorum qui ibi degunt instructionem: monentque ut ea observent, ne orthodoxi
languida dissolutzeque conscientiae labem accipiant; omnisque iis qui otioso ali volunt aditus ad pro-
bitatis opinionem praecludatur. Opto te, amice dilectissime, recte in Domino valere.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ,
οι φρενὸς ὄντες ἐν καλῷ, καὶ τοῖς περὶ τῆς ἀρῤήτου
Θεότητος λόγοις ἰσχνὸν ἐνιέντες τῆς ἑαυτῶν διανοίας τὸν
eseam, ὁρῶσιν αὐτὴν παντὸς μὲν ἐπέκεινα γενη-
τοῦ, ὑπερανίσχουσαν δὲ καὶ παντὸς ὀξυτάτου νοῦ, καὶ
σωματικῆς φαντασίας πέρα τε οὖσαν παντελῶς, καὶ
καθά φησιν ὁ πάνσοφος Παῦλος, φῶς οἰκοῦσαν ἀπρόσι-
τον. El δὲ ἀπρόσιτόν ἐστι τὸ περὶ αὐτὴν φῶς, πῶς
ἂν αὐτὴν καταθρήσειέ τις; Βλέπομεν γὰρ ἐν ἐσόπτρῳ
καὶ ἐν αἰνίγματι, καὶ γινώσκομεν ἐκ μέρους. Ἔστι
τοίνυν τὸ Θείον ἀσώματον, ἆποσόν τε καὶ άμέγεθες,
καὶ οὐκ ἐν εῖδει περιγράπτῳ. Τὸ δὲ οὕτως ἕχον ἐν
ἰδίᾳ φύσει, πῶς ἂν ἐκ μορίοιν νοοῖτο καὶ μελῶν; El
γάρ τις δοίη τοῦτο ὑπάρχειν ἀληθὲς, οὐκ ἔτι νοεῖται
ἀσώματον. Τδ γὰρ ὅλως ἐν σχήματι, πάντως που
καὶ ὲν ποσῷ, καὶ ἐν τόπῳ. Τὸ δὲ ἐν τόπῳ νοούμενον,
οὐκ ἔξω περιγραφῆς. Ταῦτα δὲ σωμάτων μὲν ῐδια,
τῆς δέ ἀσωμάτου φύσεως ἀλλότρια παντελῶς. Οὔτε
τοίνυν ὀφθαλμοὺς, ἦ ὦτα, οὔτε μὴν χεῖράς τε καὶ
πόδας, ἢ πτέρυγας νοητέον ἐπὶ Θεοῦ, κᾶν εί μή τις
ἕλοιτο τυχὸν ὡς ἐν ἁπτοῖς καὶ παχέτι σώμασι τὰ
τοιάδε νοεῖν¹ ἀλλ’ ὡς ἐν ισχνῷ καὶ ἁΰλῳ, κατά γε τὴν
τοῦ Θεοῦ φύσιν. Παντελῶς γὰρ εὔηθες τὸ βούλεσθαί τι
τοιοῦτον-ἐννοεῖν. Πνεῦμα γὰρ ὁ Θεόςο καὶ τοῦτο ὑπάρ- D
κων, πάντων ἔχει τὴν γνῶσιν, ἐφορᾷ τὰ πάντα καὶ
κατασκέπτεται² λανθάνει γὰρ αὐτὸν τῶν ὅντων οὐδέν.
Et δὲ μορίων ἦτοι μελῶν ή θεία Γραφὴ μέμνηται, τὰ
περὶ αὐτοῦ λαλοῦσα πρὸς ἡμᾶς , ίστέον ὅτι ἐξ ὧν
ἴσμεν τε καὶ εἶναι πεφύκαμεν, πρὸς ἡμᾶς διαλέγεται.
Οὐ γὰρ ἑτέρως ἦν ἡμᾶς δύνασθαι νοεῖν τὰ περὶ Θεοῦ.
Λίτία τοίνυν καὶ πρόφασις ἀληθὴς τοῦ σωματικῶς
περὶ Θεοῦ τοὺς πρὸς ἡμᾶς λόγους ποιεῖσθαι τὴν Θεό-
πνευπον Γραφὴν, καὶ νοῦ καὶ γλώττης ἐν ἡμῖν ἡ
πτωχεία. ’Ἃῤῥητα γὰρ παντελῶς τὰ περὶ αὑτοῦ · καὶ
οὐκ ἦν συνιέναι τῶν ἀναγκαίων δύνασθαι τοὺς ἐν
ἁπτοῖς καὶ παχέσι ὄντας σώμασιν, εί μὴ ὲν τάξει
"l Tim. νι, lii. ⁸ l Cor. xm, 12 ⁵ Joan. tv. ⁵34.