PG 76, col. 1090
intellexeris, hoc etiam est ilius, præter unum id
quod pater est : et quod Filium esse coguoveris,
hoc est etiam Spiritus, citra id quod filius est.
lnumquodque enim eorum quæ nominavimus, in
propria sua hypostasi subsistit, vereque est id quod
dicitur. Omnimoda vero similitudo Τrinitatisinuuu-
tabiliter ita se habet. Quocirea tametsi lactus sit ad
imaginem Milii homo, etiam sic factus est ad imua-
ginem Dei. Τotius enim Τrinitatis characteres sive
imagines in ipso effulgent : quemadmodum etiam
una est secunduma naturam deitas in Patre, et Flin,
et Spiritu sancto. Scribit itsque Moyses divino Nn-
mine alatus: « Et dixit Deus : aciamus homi-
nemu ad imuaginem nostramn,ct ad siuilitudinemn . s
loc autem nostram, non unius personæ significa-
tionem habæt, cum in tribus hypostasibus divinæ
atque ineffabilis naturæ plenitudo consistat. Supet-
vacanea igitur est curiositas et argutatio hcentiums,
quod nena Dei potius neque archetypi sumus imagn,
sed imnago imaginis Dei. Sufficit enim cum simpli-
citate credere, quod ad divinama imginems facti
sumus, simailem naturaliter cum Dea foraama naacti.
Si vero oportet his aliud quid non imsprubabiliter
adjicere, necessarium erat, nos, qui ffilii Dei appel-
lanadi eramus, ad imaginem Filii potius fieri, ut et
filiationis character nobis conveniret.
CAPeT v.
Adversns dlcentes, quod in futuro statu anima ra-
tione prædita, ac proinde cognitionis non expers,
incrementum accipit; et cuod si incremeutuæν,
imsminutionem etiam sustinet, el passisnem, atqiς
eε hoc, et mtortem, rursumtqttte remviscere.
Qui hæc animo concipiunt, ignorare videntur
gratiam quæ hominis naturæ, postquam a morte
revixerit, conferetur. Si enim oportet corruptihile
hoc induere incorruptionem ¹,intenitumque exuere,
deponemus profecto una cum corrnptione affe-
ctiones quæ ex 274 ea oriuntur (hæ antem sunt,
omnis concupiscentia carnalis), ac deinceps in san-
ctam spiritualemque vitam traducemur, tribuente
nsobis, quod his conveniat, omnium nostrum Ser-
vatore Christo. Si enim nunc arrhabonem Spiritus
habentes sancte vivimus, quinam tandem futuri
sumus, cum plenitudinem acceperimsus? lhi vero
plenitudo Spiritus est, ibi ounino mentis firmitas,
et cordis stabilitas respicientis in omne bonum, et
ad puram ac sinceram Dei visionem. Quocirca
præstantiores quidem nobisipsis sumus futuri, cum
interitum exuerimus, corpus spiritualiter affectum
habeutes, hoc est, solisiis quæ spiritus sunt inteeti.
Motus vero, qui nos in malum propellat, nullus tunc
est futurus, continente nos in sua voluntate Creatores
per Spiritum sanctum, quemadmodum fere et san-
ctos angelos. Ejusmodi quid Christus nobis signi-
ficavit, cum dixit : « In resurrectione neque nbent,
neque nnbentur, sed tanquam angeli Dei sunt in
cœlo ?, »
quod pater est : et quod Filium esse coguoveris,
hoc est etiam Spiritus, citra id quod filius est.
lnumquodque enim eorum quæ nominavimus, in
propria sua hypostasi subsistit, vereque est id quod
dicitur. Omnimoda vero similitudo Τrinitatisinuuu-
tabiliter ita se habet. Quocirea tametsi lactus sit ad
imaginem Milii homo, etiam sic factus est ad imua-
ginem Dei. Τotius enim Τrinitatis characteres sive
imagines in ipso effulgent : quemadmodum etiam
una est secunduma naturam deitas in Patre, et Flin,
et Spiritu sancto. Scribit itsque Moyses divino Nn-
mine alatus: « Et dixit Deus : aciamus homi-
nemu ad imuaginem nostramn,ct ad siuilitudinemn . s
loc autem nostram, non unius personæ significa-
tionem habæt, cum in tribus hypostasibus divinæ
atque ineffabilis naturæ plenitudo consistat. Supet-
vacanea igitur est curiositas et argutatio hcentiums,
quod nena Dei potius neque archetypi sumus imagn,
sed imnago imaginis Dei. Sufficit enim cum simpli-
citate credere, quod ad divinama imginems facti
sumus, simailem naturaliter cum Dea foraama naacti.
Si vero oportet his aliud quid non imsprubabiliter
adjicere, necessarium erat, nos, qui ffilii Dei appel-
lanadi eramus, ad imaginem Filii potius fieri, ut et
filiationis character nobis conveniret.
CAPeT v.
Adversns dlcentes, quod in futuro statu anima ra-
tione prædita, ac proinde cognitionis non expers,
incrementum accipit; et cuod si incremeutuæν,
imsminutionem etiam sustinet, el passisnem, atqiς
eε hoc, et mtortem, rursumtqttte remviscere.
Qui hæc animo concipiunt, ignorare videntur
gratiam quæ hominis naturæ, postquam a morte
revixerit, conferetur. Si enim oportet corruptihile
hoc induere incorruptionem ¹,intenitumque exuere,
deponemus profecto una cum corrnptione affe-
ctiones quæ ex 274 ea oriuntur (hæ antem sunt,
omnis concupiscentia carnalis), ac deinceps in san-
ctam spiritualemque vitam traducemur, tribuente
nsobis, quod his conveniat, omnium nostrum Ser-
vatore Christo. Si enim nunc arrhabonem Spiritus
habentes sancte vivimus, quinam tandem futuri
sumus, cum plenitudinem acceperimsus? lhi vero
plenitudo Spiritus est, ibi ounino mentis firmitas,
et cordis stabilitas respicientis in omne bonum, et
ad puram ac sinceram Dei visionem. Quocirca
præstantiores quidem nobisipsis sumus futuri, cum
interitum exuerimus, corpus spiritualiter affectum
habeutes, hoc est, solisiis quæ spiritus sunt inteeti.
Motus vero, qui nos in malum propellat, nullus tunc
est futurus, continente nos in sua voluntate Creatores
per Spiritum sanctum, quemadmodum fere et san-
ctos angelos. Ejusmodi quid Christus nobis signi-
ficavit, cum dixit : « In resurrectione neque nbent,
neque nnbentur, sed tanquam angeli Dei sunt in
cœlo ?, »