PG 8, col. 1249
καίτοι σχήματά τινα περιτίθησι, ταῖς μὲν ἆέρινα αὐ-
τῶν, ταῖς δὲ καὶ πύρινα. ’Έτι ἐπιφέρειο ιι Καὶ
είς (8) οἰκήσεις ἔτι τούτων καλλίους ἀφικνοῦνται, ἆς
οὐδὲ ῥᾴδιον δηλῶσα., οὐδὲ (9) ὁ χρόνος ἱκανὸς έν τῷ
παρόντι. ›› "003v εἰκότως ι( Μακάριοι οὶ πενθοῦντεςο
δτι αὐτοὶ παρακληθήσονται (10)· ›› οἱ γὰρ μετανοή-
σαντες έφ’ οἷς κακῶς προϐεϐιώκασιν, εἱς α τὴν κλῆ-
σιν υ παρέσονται· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ‹‹ παρακληθῆ-
ναι, »ι Τοῦ μετανοοῦντος δὲ τρόποι δύο· ὁ μὶν κοινό-
τέρος φόϐος ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσιν, ὁ δὲ ἴδιαίτερος ἡ
δυσωπία πρὸς έαυτήν τῆς ψυχῆς έκ συνειδήσεως. Β
Εἶτ’ οῦν ἐνταῦθα, εἷ’τε καὶ ἀλλαχῆ, (ἐπεὶ μηδείς τό-
πος ἀργὸς εὐποιίας Θεοῖγ) πάλιν φησίν· ‹‹ Μακάριοι
οἱ ἐλεήμονες· δτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονταί (11). ›› Ὀ δὲ
ἕλεος οὐχ, ᾖ τινες τῶν φιλοσόφων (12) ὑπειλήφασι,
λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίαις συμφοραῖςο μᾶλλον δὲ ἀστεῖόν
τί (13) ἐστι, ὡς οἱ προφῆται λέγουσιν· (ι”Ελεον ››
γὰρ, φησὶ, «θέλω, καὶ οὗ θυσίαν (14). »Ἐλεήμο-
νας δ’ εἶναι βούλεται οὐ μόνον τοὺς ἔλεον ποιοῦν-
τας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐθέλοντας ἐλεεῖν, κᾶν μή δύ-
νωνται¹ οἷς κατᾶ προαίρεσιν τὸ ἐνεργεῖν πάρεσ-
τιν · ἐνίοτε γὰρ βουλόμεθα δι’ ἀργυρίου δόσεως,
ἢ διὰ σωματικῆς σπουδῆς ἔλεον ποιῆσαι, ὡς
δεομένῳ ἐπαρκέσαι, νοσοῦντι ὑπουργῆσαι, ἢ
έν περιστάσει γενομένῳ παραστῆναι⁶ καὶούχ οἷοί τέ
ἐσμεν, ἤτοι διὰ πενίαν, ἢ νόσον, ἢ γῆρας (φυσική
γὰρ νόσος καὶ τοῦτο) έξυπηρετῆσαιτῆιπροαιρέσει ,
é'p’ ὧν ὁρμώμεθα, μὴ δυνηθέντες ἐπὶ τέλος ἀγαγεῖν
’ὀ βεϐουλήμεθα. Τῆς αὐτῆς τιμῆς μετέχουσι τοῖς δυ-
νηθεῖσιν οἱ βεϐουλημένοι. ὢν ἠ προαίρεσις ’ίση, κ’ὰν
πλεονεκτῶσιν ἕτεροι τῇ περιουσίᾳ. Ἐπεὶ δὲ τῶν
ἀπαγόντων εἰς τὴν τελείωσιν τῆς σωτηρίας ὁδοὶ εὖ·
ρίσκονται δύο, ἔργα καὶ γνῶσις, μακαρίους εἶπεν
«τοὺς καθαροὺς τήν καρδίαν (15), ὅτι αὐτοὶ τὸν
Θεὸν ὄψονται. » Κᾶν τῷ ὄντι τὸ ἀληθὲς σκοπῶμεν,
ἡ γνῶσις ςοῦ ἡγεμονικοῦ τῆς ψυχῆς κάθαρσίς ἐστι
ᾖ( Ρ. 581 ΕΙ). POTTER, 489-490 ED. PARIS. (αἶ
(5) Δεσμωτηρίων. Δεσμωτηρίου, Theod. Mox, εἷς
τὴν καθαρς Plato.
(6) Τούτων. Haec ea, qum jam laudata sunt,
sequuntur.
(7) Ἐν φ. Ἐν a Platone abest : apud quem ἱκα-
νόν pro ἱκανῶς, et εἰς τὸν ἕπειταχρόνον pro εἰς τὸν
ἅπαντῇ χρό’νονῖεΞΧδῐᾶῐῖ
(8) Κάἷέἰς. Haec etiam loco superius dicto, tam
apud Theodoretum quam apud Platonem occurrunt.
(9| Οὐδὲ ρηδ. Αούδέῖ Οὔτε δ. οὕτε, Theodoret.
(18) Παρακληθήσονται. Hoc est, ei sententia Cle-
mentis, ‹ὶ advocabuntur. »
(11) Εἶτ’ οὖν . . . ἐλεηθήσονται. Haac nobis sic
distinguere et explicareivisum est, proutjam se
habent : qua) priores editiones hoc n10do__Gra2ce ac
Latine eihibuerunt: Εἶτ’ οὖν ἐνταῦθα, εἷ’τε καί ἀλ-
λαχῆ, ἐπεὶ μηδεὶς- τόπος ᾁργὸς εὐποιίας Θεοῦ· πάλιν
φησίν, Μακάριοι -οἱ έλ. α Sive ergo hio, sive alibi :
quoniam nullus locus vacat Dei misericordia. Rur-
sus dicit: α Beati misericordes, quoniam ipsi mi-
‹‹ sericordiam consequentur. ››
(12) Τινὲς τῶν φιλοσόφων. Stoicos intelligit, qui
τῶν, ταῖς δὲ καὶ πύρινα. ’Έτι ἐπιφέρειο ιι Καὶ
είς (8) οἰκήσεις ἔτι τούτων καλλίους ἀφικνοῦνται, ἆς
οὐδὲ ῥᾴδιον δηλῶσα., οὐδὲ (9) ὁ χρόνος ἱκανὸς έν τῷ
παρόντι. ›› "003v εἰκότως ι( Μακάριοι οὶ πενθοῦντεςο
δτι αὐτοὶ παρακληθήσονται (10)· ›› οἱ γὰρ μετανοή-
σαντες έφ’ οἷς κακῶς προϐεϐιώκασιν, εἱς α τὴν κλῆ-
σιν υ παρέσονται· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ‹‹ παρακληθῆ-
ναι, »ι Τοῦ μετανοοῦντος δὲ τρόποι δύο· ὁ μὶν κοινό-
τέρος φόϐος ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσιν, ὁ δὲ ἴδιαίτερος ἡ
δυσωπία πρὸς έαυτήν τῆς ψυχῆς έκ συνειδήσεως. Β
Εἶτ’ οῦν ἐνταῦθα, εἷ’τε καὶ ἀλλαχῆ, (ἐπεὶ μηδείς τό-
πος ἀργὸς εὐποιίας Θεοῖγ) πάλιν φησίν· ‹‹ Μακάριοι
οἱ ἐλεήμονες· δτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονταί (11). ›› Ὀ δὲ
ἕλεος οὐχ, ᾖ τινες τῶν φιλοσόφων (12) ὑπειλήφασι,
λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίαις συμφοραῖςο μᾶλλον δὲ ἀστεῖόν
τί (13) ἐστι, ὡς οἱ προφῆται λέγουσιν· (ι”Ελεον ››
γὰρ, φησὶ, «θέλω, καὶ οὗ θυσίαν (14). »Ἐλεήμο-
νας δ’ εἶναι βούλεται οὐ μόνον τοὺς ἔλεον ποιοῦν-
τας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐθέλοντας ἐλεεῖν, κᾶν μή δύ-
νωνται¹ οἷς κατᾶ προαίρεσιν τὸ ἐνεργεῖν πάρεσ-
τιν · ἐνίοτε γὰρ βουλόμεθα δι’ ἀργυρίου δόσεως,
ἢ διὰ σωματικῆς σπουδῆς ἔλεον ποιῆσαι, ὡς
δεομένῳ ἐπαρκέσαι, νοσοῦντι ὑπουργῆσαι, ἢ
έν περιστάσει γενομένῳ παραστῆναι⁶ καὶούχ οἷοί τέ
ἐσμεν, ἤτοι διὰ πενίαν, ἢ νόσον, ἢ γῆρας (φυσική
γὰρ νόσος καὶ τοῦτο) έξυπηρετῆσαιτῆιπροαιρέσει ,
é'p’ ὧν ὁρμώμεθα, μὴ δυνηθέντες ἐπὶ τέλος ἀγαγεῖν
’ὀ βεϐουλήμεθα. Τῆς αὐτῆς τιμῆς μετέχουσι τοῖς δυ-
νηθεῖσιν οἱ βεϐουλημένοι. ὢν ἠ προαίρεσις ’ίση, κ’ὰν
πλεονεκτῶσιν ἕτεροι τῇ περιουσίᾳ. Ἐπεὶ δὲ τῶν
ἀπαγόντων εἰς τὴν τελείωσιν τῆς σωτηρίας ὁδοὶ εὖ·
ρίσκονται δύο, ἔργα καὶ γνῶσις, μακαρίους εἶπεν
«τοὺς καθαροὺς τήν καρδίαν (15), ὅτι αὐτοὶ τὸν
Θεὸν ὄψονται. » Κᾶν τῷ ὄντι τὸ ἀληθὲς σκοπῶμεν,
ἡ γνῶσις ςοῦ ἡγεμονικοῦ τῆς ψυχῆς κάθαρσίς ἐστι
ᾖ( Ρ. 581 ΕΙ). POTTER, 489-490 ED. PARIS. (αἶ
(5) Δεσμωτηρίων. Δεσμωτηρίου, Theod. Mox, εἷς
τὴν καθαρς Plato.
(6) Τούτων. Haec ea, qum jam laudata sunt,
sequuntur.
(7) Ἐν φ. Ἐν a Platone abest : apud quem ἱκα-
νόν pro ἱκανῶς, et εἰς τὸν ἕπειταχρόνον pro εἰς τὸν
ἅπαντῇ χρό’νονῖεΞΧδῐᾶῐῖ
(8) Κάἷέἰς. Haec etiam loco superius dicto, tam
apud Theodoretum quam apud Platonem occurrunt.
(9| Οὐδὲ ρηδ. Αούδέῖ Οὔτε δ. οὕτε, Theodoret.
(18) Παρακληθήσονται. Hoc est, ei sententia Cle-
mentis, ‹ὶ advocabuntur. »
(11) Εἶτ’ οὖν . . . ἐλεηθήσονται. Haac nobis sic
distinguere et explicareivisum est, proutjam se
habent : qua) priores editiones hoc n10do__Gra2ce ac
Latine eihibuerunt: Εἶτ’ οὖν ἐνταῦθα, εἷ’τε καί ἀλ-
λαχῆ, ἐπεὶ μηδεὶς- τόπος ᾁργὸς εὐποιίας Θεοῦ· πάλιν
φησίν, Μακάριοι -οἱ έλ. α Sive ergo hio, sive alibi :
quoniam nullus locus vacat Dei misericordia. Rur-
sus dicit: α Beati misericordes, quoniam ipsi mi-
‹‹ sericordiam consequentur. ››
(12) Τινὲς τῶν φιλοσόφων. Stoicos intelligit, qui