PG 83, col. 205
σαρκωθεὶς άληθῶς (67) ἐξ αὐτῆς, φαγὼν ὼς ἡμεῖς
άληθῶς, καὶ (68) γαλακτοτροφηθεὶς άληθῶς ἐξ αὑ-
τῆς. Εἰ γὰρ φαντασία (69) ἦνὴὲνανθρώπησις, φάν-
τασμα καὶ ἡ σωτηρία. Διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἄνθρω·
πος μὲν, τὸ φαινόμενον, Θεὸς δὲ, τὸ μὴ φαινόμενον”
ἐσθίων μὲν, ὡς ἄνθρωπος, ἀληθῶς ὡς ἡμεῖς’ εἶχε
γάρ τῆς σαρκὸς τὸ ὁμοιοπαθὲς ὡς ἡμεῖς ⁸ τρέφων δὲ
ὲκ πέντε ἄρτων τοὺς πεντακισχιλίους, ὡς Θεὸς
ἀποθνήσκων μὲν ὡς ἄνθρωπος’ὰληθῶς· νεκρὸν δὲ
τετραή με ρον ἐγείρων ὡς Θεὸς⁸ καθεύδων είς τὸ πλοῖον
ὡς ἅνθρωπος (70), καὶ περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων
ὡς Θεός.
Ἀντιόχου ἐπισκόπου Πτολεμαΐδος.
Hi; (71) συγχέῃς τὰς φύσεις, καὶ οὐ ναρκήσεις
περὶ την οἰκονομίαν.
Τοῦ ἁγίου 'Uaplov. ἐπισκόπου καί ὀμολογητοῦ,
ἐν τῷ περὶ πίστεως θ’ λόγῳ.
Οὐκ οἶδεν ὅντως τὴν ἑαυτοῦ ζωὴν, ὃς Ἰησοῦν τὸν
Χριστὸν ὡς άληθῆ Θεὸν, οὕτως καὶ ἀληθῆ ἄνθρωπον
οὐκ ἐπίσταται. Τοῦ γὰρ αὐτοῦ κινδύνου τὸ πρᾶγμα
τυγχάνει, ἐὰν Χριστὸν Ἰησοῦν, ἣ (75) Πνεῦμα Θεὸν,
ἢ σάρκα τοῦ ἡμετέρου ἀρνησὼμεθα σώματος.ι⁶Ἀπας
τοιγαροῦν, ὃς ἂν ὁμολογήσῃ με ἔμπροσθεν τῶν άν-
θρὼπων, κάγὼ ὁμολογήσω αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ
Πατρός μου τοῦ ὲν τοῖς οὐρανοῖς· ὸς δ’ ἂν ἀπαρνή-
σηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, κάγὼ ἀρνήσο-
μαι αὑτὸν ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ὲν ούρα-
νοίς. ι Ταῦτα ὀ Λόγος σὰρξ γενόμενος ἔλεγε, καὶ ἇν-
ορωπος Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος τῆς δόξης ἐδίδα-
σκε, πρὸς τὴν τῆς Ἐκκλησίας σωτηρίαν μεσίτης αὐτὸς
ὑπάρχων ὲν αὐτῷ τῷ μυστηρίῳ, δι’ οὗπερ Θεῷ καὶ
ἀνθρώποις ἐμεσίτευσεν. Εἷς τυγχάνων τὸ συναμφό-
τερον, ὲκ τῶν ὲνωθεισῶν είς αὐτὸ τοῦτο δὲ φύσεων
ιν καὶ ταύτὸν δι’ ἑκατέρας φύσεως ῶν. Πλὴν οὕτως
ὡς ἐν ἑκατέρῳ μηδετέρου χηρεύειν, μή πως παύ-
σηται Θεὸς εἶναι τικτὸμενος ἄνθ ρωπος, ἢ πάλιν ἄν·
ορωπος ούχὶ τῷ διαμένειν Θεὸς. Οὺκοῦν, τοῦτο τῆς
ιν ἀνθρώποις ἀληθοῦς πίστεως τὸ μακάριον, τὸ τὸν
μὲν Θεὸν καί ἄνθρωπον κηρύττειν, τὴν δὲ σάρκα
καὶ Λόγον ὁμολογεῖν, καὶ τὸν μὲν Θεὸν εἰδέναι, ὅτι
καὶ ἄνθρωπος εἴη, καὶ τὴν σάρκα μὴ ἀγνοεῖν, ὅτι
καὶ Λόγος ἐστίν. - Τοῦ αὑτοῦ, ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ.
Ἕκ Παρθένου τοίνυν τεχθεὶς ἄνθρωπος ὁ μονογε-
νὴς Θεὸς, καὶ κατὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ καιροῦ
μέλλων αὐτὸς ἐαυτῷ τὴν τοῦ ἀνθρώπου προκοπὴν
αις Θεὸν ἀπεργάζεσθαι, ταύτην τὴν τάξιν ἐν πᾶσι
tot; εύαγγελικοῖς λόγοις ἐφύλαξεν, ἵνα ἑαυτὸν καὶ
“ Luc. xxxv; Joan. vr, 11. ⁸⁸ Joan. ιιι, 45. ⁸⁸ b
(66) γεν. Ed. Mill. γειναμένης.
6⁸1 Ibid. £5 αὐτῆς άληθῶς.
bid. καὶ πιὼν ὡς ἡμεῖς
καὶ - ἐξ αὐτῆς.
ἀληθῶς.
(69) Ibid. φάντασμα.
(70 ὡς ἄνθρ. Ibid. ι
ὡς άνθρ. Ibid. prtemittitur ἀληθῶς.
70
άληθῶς, καὶ (68) γαλακτοτροφηθεὶς άληθῶς ἐξ αὑ-
τῆς. Εἰ γὰρ φαντασία (69) ἦνὴὲνανθρώπησις, φάν-
τασμα καὶ ἡ σωτηρία. Διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἄνθρω·
πος μὲν, τὸ φαινόμενον, Θεὸς δὲ, τὸ μὴ φαινόμενον”
ἐσθίων μὲν, ὡς ἄνθρωπος, ἀληθῶς ὡς ἡμεῖς’ εἶχε
γάρ τῆς σαρκὸς τὸ ὁμοιοπαθὲς ὡς ἡμεῖς ⁸ τρέφων δὲ
ὲκ πέντε ἄρτων τοὺς πεντακισχιλίους, ὡς Θεὸς
ἀποθνήσκων μὲν ὡς ἄνθρωπος’ὰληθῶς· νεκρὸν δὲ
τετραή με ρον ἐγείρων ὡς Θεὸς⁸ καθεύδων είς τὸ πλοῖον
ὡς ἅνθρωπος (70), καὶ περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων
ὡς Θεός.
Ἀντιόχου ἐπισκόπου Πτολεμαΐδος.
Hi; (71) συγχέῃς τὰς φύσεις, καὶ οὐ ναρκήσεις
περὶ την οἰκονομίαν.
Τοῦ ἁγίου 'Uaplov. ἐπισκόπου καί ὀμολογητοῦ,
ἐν τῷ περὶ πίστεως θ’ λόγῳ.
Οὐκ οἶδεν ὅντως τὴν ἑαυτοῦ ζωὴν, ὃς Ἰησοῦν τὸν
Χριστὸν ὡς άληθῆ Θεὸν, οὕτως καὶ ἀληθῆ ἄνθρωπον
οὐκ ἐπίσταται. Τοῦ γὰρ αὐτοῦ κινδύνου τὸ πρᾶγμα
τυγχάνει, ἐὰν Χριστὸν Ἰησοῦν, ἣ (75) Πνεῦμα Θεὸν,
ἢ σάρκα τοῦ ἡμετέρου ἀρνησὼμεθα σώματος.ι⁶Ἀπας
τοιγαροῦν, ὃς ἂν ὁμολογήσῃ με ἔμπροσθεν τῶν άν-
θρὼπων, κάγὼ ὁμολογήσω αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ
Πατρός μου τοῦ ὲν τοῖς οὐρανοῖς· ὸς δ’ ἂν ἀπαρνή-
σηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, κάγὼ ἀρνήσο-
μαι αὑτὸν ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ὲν ούρα-
νοίς. ι Ταῦτα ὀ Λόγος σὰρξ γενόμενος ἔλεγε, καὶ ἇν-
ορωπος Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος τῆς δόξης ἐδίδα-
σκε, πρὸς τὴν τῆς Ἐκκλησίας σωτηρίαν μεσίτης αὐτὸς
ὑπάρχων ὲν αὐτῷ τῷ μυστηρίῳ, δι’ οὗπερ Θεῷ καὶ
ἀνθρώποις ἐμεσίτευσεν. Εἷς τυγχάνων τὸ συναμφό-
τερον, ὲκ τῶν ὲνωθεισῶν είς αὐτὸ τοῦτο δὲ φύσεων
ιν καὶ ταύτὸν δι’ ἑκατέρας φύσεως ῶν. Πλὴν οὕτως
ὡς ἐν ἑκατέρῳ μηδετέρου χηρεύειν, μή πως παύ-
σηται Θεὸς εἶναι τικτὸμενος ἄνθ ρωπος, ἢ πάλιν ἄν·
ορωπος ούχὶ τῷ διαμένειν Θεὸς. Οὺκοῦν, τοῦτο τῆς
ιν ἀνθρώποις ἀληθοῦς πίστεως τὸ μακάριον, τὸ τὸν
μὲν Θεὸν καί ἄνθρωπον κηρύττειν, τὴν δὲ σάρκα
καὶ Λόγον ὁμολογεῖν, καὶ τὸν μὲν Θεὸν εἰδέναι, ὅτι
καὶ ἄνθρωπος εἴη, καὶ τὴν σάρκα μὴ ἀγνοεῖν, ὅτι
καὶ Λόγος ἐστίν. - Τοῦ αὑτοῦ, ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ.
Ἕκ Παρθένου τοίνυν τεχθεὶς ἄνθρωπος ὁ μονογε-
νὴς Θεὸς, καὶ κατὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ καιροῦ
μέλλων αὐτὸς ἐαυτῷ τὴν τοῦ ἀνθρώπου προκοπὴν
αις Θεὸν ἀπεργάζεσθαι, ταύτην τὴν τάξιν ἐν πᾶσι
tot; εύαγγελικοῖς λόγοις ἐφύλαξεν, ἵνα ἑαυτὸν καὶ
“ Luc. xxxv; Joan. vr, 11. ⁸⁸ Joan. ιιι, 45. ⁸⁸ b
(66) γεν. Ed. Mill. γειναμένης.
6⁸1 Ibid. £5 αὐτῆς άληθῶς.
bid. καὶ πιὼν ὡς ἡμεῖς
καὶ - ἐξ αὐτῆς.
ἀληθῶς.
(69) Ibid. φάντασμα.
(70 ὡς ἄνθρ. Ibid. ι
ὡς άνθρ. Ibid. prtemittitur ἀληθῶς.
70