PG 89, col. 1313
et adinventas rationes , solum videbimur ventos. Α Ει erat in Patre. et apud Patrem , non ferens secun-
creaturis nobis mortalibus incognita sunt (quis enim
altitudinem cadi mensus est? aut quis profundum
maris comprehendit? aeris fluxum, ventorum impe-
tus, terrze gravitatem, et reliqua substantiw corpo-
re:e), si haec, inquam, cognosci non possunt, quo.
modo ipsam naturam qua: omnia creavit. intelli-
gentia comprehendi posse existimare, non suunna
dementia est ?
Vl. Taceamns igitur nos, ut necesse cst , quibus
sermo non suppetit, ct tonet rursus superne lilius
tonitrui, e superis unde eruditus fuit, cmlesti sa-
pientia loquens : det exordium proposito sermoni,
et sit dux nobis in hac via cum Spiritu principali Β Vanum igitur est dicere , aliquando non esse , qui
quem participavit, eta quo didicit id ad quod le-
stinamus, et dicat : In principio erat Verbum, ct
Verbum erat apud Deum; et Deus erat Verbum. Hoc
erat in principio apud Deum. Omnia per ipsum facta
sunt ‘°. llis enim paucis propositionibus, quod notum
est Dei, dignis Deo manifestum fecit; notum vero
dico, quod et ex Paulo didici, qui ex noto Dei, ali-
quid ignotum Dei esse significavit. Igitur quod no—
tum est ejus, ut dixi, his propositionibus, Joannes
ampla oratione declarat : Illuminans eos quiin te-
nebris ¹¹ ignorantize sunt, eo lumine quod illuminat
omnem hominem venientem in hunc mundum “, ει
necessitate ac vi orationis obstruens omne os.
quod contra Deum loquitur injustitiam et scrupi-
ternain Unigeniti divinitatem negat, ex quo cogni- (ἶ ιρι· SCifldil; et eam a se ipsa sejungit , sectione
tio Dei Patris ad nos manavit. Si enim erat in
principio apud Deum Deus Verbum ; omnibus mente
pra-ditis manifestum est, quod erat quoddam prin-
cipium in quo erat Verbum ; quod principium neces-
sario erat Deus apud quem erat Verbum. Sicut
igitur non potest comprehendere principium mens
sursum tendens , semper enim reperiet altius se
principium; sic non potest superari et transcendi
illud erat ; semper enim occurrit altius erat, omni
cogitatione et ascensu et in sublimius volatu altius
positum. Licet enim se ipsum quis mente et cogi-
tatione semper elevet: ulterius progrediens ac
promovens, nunquam transibit erat. Aliticipat tinem
principium, quod non patitur praeire quemquam:
si enim principium est, non erit ulli secundum.
Secundum enim non est principium; et quod est
in principio, non est post principium. Ergo si Ver-
bum erat in principio , omnino necesse est con-
templari simul Verbum quod erat in principio , ct
principium in quo erat Verbum; etcx quo dicimus
esse principium, ex eo una confiteri Verbum in
principio. Igitur non habet locum , non erat , quia
non erat contrarium est illi erat. Et si erat , quo-
modo non erat? Quid igitur dicendum relinquitur,
nisi quod non erat non-erat; non enim non erat;
sed semper erat subsistens , de quo dicitur erat.
" Joan. ι, l, 5. ’⁸⁸ Rom. ι, l9. ” Luc. ι, 19.
creaturis nobis mortalibus incognita sunt (quis enim
altitudinem cadi mensus est? aut quis profundum
maris comprehendit? aeris fluxum, ventorum impe-
tus, terrze gravitatem, et reliqua substantiw corpo-
re:e), si haec, inquam, cognosci non possunt, quo.
modo ipsam naturam qua: omnia creavit. intelli-
gentia comprehendi posse existimare, non suunna
dementia est ?
Vl. Taceamns igitur nos, ut necesse cst , quibus
sermo non suppetit, ct tonet rursus superne lilius
tonitrui, e superis unde eruditus fuit, cmlesti sa-
pientia loquens : det exordium proposito sermoni,
et sit dux nobis in hac via cum Spiritu principali Β Vanum igitur est dicere , aliquando non esse , qui
quem participavit, eta quo didicit id ad quod le-
stinamus, et dicat : In principio erat Verbum, ct
Verbum erat apud Deum; et Deus erat Verbum. Hoc
erat in principio apud Deum. Omnia per ipsum facta
sunt ‘°. llis enim paucis propositionibus, quod notum
est Dei, dignis Deo manifestum fecit; notum vero
dico, quod et ex Paulo didici, qui ex noto Dei, ali-
quid ignotum Dei esse significavit. Igitur quod no—
tum est ejus, ut dixi, his propositionibus, Joannes
ampla oratione declarat : Illuminans eos quiin te-
nebris ¹¹ ignorantize sunt, eo lumine quod illuminat
omnem hominem venientem in hunc mundum “, ει
necessitate ac vi orationis obstruens omne os.
quod contra Deum loquitur injustitiam et scrupi-
ternain Unigeniti divinitatem negat, ex quo cogni- (ἶ ιρι· SCifldil; et eam a se ipsa sejungit , sectione
tio Dei Patris ad nos manavit. Si enim erat in
principio apud Deum Deus Verbum ; omnibus mente
pra-ditis manifestum est, quod erat quoddam prin-
cipium in quo erat Verbum ; quod principium neces-
sario erat Deus apud quem erat Verbum. Sicut
igitur non potest comprehendere principium mens
sursum tendens , semper enim reperiet altius se
principium; sic non potest superari et transcendi
illud erat ; semper enim occurrit altius erat, omni
cogitatione et ascensu et in sublimius volatu altius
positum. Licet enim se ipsum quis mente et cogi-
tatione semper elevet: ulterius progrediens ac
promovens, nunquam transibit erat. Aliticipat tinem
principium, quod non patitur praeire quemquam:
si enim principium est, non erit ulli secundum.
Secundum enim non est principium; et quod est
in principio, non est post principium. Ergo si Ver-
bum erat in principio , omnino necesse est con-
templari simul Verbum quod erat in principio , ct
principium in quo erat Verbum; etcx quo dicimus
esse principium, ex eo una confiteri Verbum in
principio. Igitur non habet locum , non erat , quia
non erat contrarium est illi erat. Et si erat , quo-
modo non erat? Quid igitur dicendum relinquitur,
nisi quod non erat non-erat; non enim non erat;
sed semper erat subsistens , de quo dicitur erat.
" Joan. ι, l, 5. ’⁸⁸ Rom. ι, l9. ” Luc. ι, 19.