PG 89, col. 336
Ποὐλει γνῶναι τοῦ πονηροῦ χαρσκτῆρος τὰ ἰδις
ματα; Ὁ φθόνος, τὸ μἴσος, ἡ διαβολὴ, ὁ τύφος, ἡ
πλεονεξία, ἡ ἐμπαθὴς ἐπιθυμία, τὸ κατὰ τὴν δοξο-
μανίαν s ἀῤῥώστημα. Ταῦτά ἐστι καὶ τὰ τοιαῦτα,
οἶς ἡ μορφὴ τοῦ ἐναντίου χαρακτηρίζεται. Ὁ οὐν
ταῖς τοιαύταις κηλίσι τὴν ψυχὴν ἐκκεκνλισμένος¹,
ἐὰν Πατέρα καλέση, ποῖος αὐτοῦ ἀκούσεται; Δηλαδὴ
ὁ συγγενῶς πρὸς τὺν κεκληκότα ἔχων. Οὐτός ἐστιν
οὐχ ὁ οὐράνιος, ἀλλʼ ὁ καταχθόνιος· οὖ γὰρ τὰ ση-
μεῖα φέρει τῆς ἀγχιστείας, ἐκεῖνος τῆς ἰδίας συγ-
γενείας ἀντιποιήσεται. Οὐκοῦν ἡ τοῦ πονηροῦ ἀν-
δρὸς προσευχὴ ἔως ἄν τῇ πονηρίᾳ ῇ τοῦ διαβόλου
ἐπίκλησις γίνεται. Τοῦ δὲ ἀφεστῶτος τῆς πονηρίας.
καὶ ἐν ἀγνότητι ὶ ζῶντος, τὸν ἀγαθὸν Πατέρα ἡ
φωνὴ πρυσκαλέσεται.
δυουῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ πρὸς Λύιον ἐ ἀσκητήr.
Εἰ τοίνυν τις τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ὑποδύεται,
ὅσα δὲ τῷ ὀνόματι τούτῳ συνθεωρεῖται μὴ δεικνύει
τῷ βίῳ, καταψεύδεται τοῦ ὁνόματος ὁ τοιοῦτος. Οὕτε
γὰρ τὸν Κύριον ἔστι μὴ δικαιοσύνην εἶναι καὶ κα-
θαρότητα, καὶ ἀλήθειαν, καὶ κακοῦ παντὸς ἀλλο-
τρίωσιν· οὕτε ἀληθῶς Χριστιανὸν ἔστιν εἶναι, μὴ
κάκείνων τῶν ὀνομάτων ἐν ἑαυτῷ τὴν κοινωνίαν
δεικνύοντα.
Κιρίλλου λεροσολύμων, ἐκ τοῦ Κατηχητιπσῦ.
Οὐδὶν ἡμῖν ὄφελος, τὴν τῶν Χριστιανῶν κεκλῆ-
σθαι προσηγορίαν, μὴ καὶ τῶν ἔργων ἐπακολου-
θούντων. έγραπται γάρ· « Εἱ τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ
ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε ἄν. »
7οῦ Χρυσοστόμου ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον.
Ὁ γὰρ Πατέρα εἰπὼν Θεὸν ἀμαρτημάτων
ἄφεσιν, καὶ κολάσεως ἀναίρεσιν⁹, δικαιοσύνην, καὶ
ἀγιασμὸν, καὶ ἀπολύτρωσιν, καὶ υἱοθεσίαν, καὶ πρὸς
τὸν r Μονογενῆ οἰκειότητα, καὶ Πνεύματος χορηγίαν.
διὰ τῆς μικρᾶς s ταύτης λέξεως ὡμολόγησεν. Οὐδὲ
γὰρ δυνατὸν, Πατέρα καλέσαι τὸν Θεὸν, μὴ πάντων r
ἐπιτυχόντα τῶν ἀγαθῶν καὶ γενόμενον υἱὸν Θεοῦ.
« Ὁσοι γὰρ, φησὶ, πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοῖ
εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. » Οὐκοῦν ὁ Πατέρα καλέσας τὸν
Θεὸν, δίκαιον ἂν εἴη τοιαύτην ἐπιδείκνυσθαι πολι-
τείαν, ὡς μὴ τῆς συγγενείας ταύτης ἀνάξιον
φανῆναι. « Οὐδεὶς γὰρ, φησὶ, δύναται δυσὶ κυρίοις
δουλεύειν, καὶ Θεῷ καὶ μαμμμωνᾷ. »
Μὴ τοίνυν περιττὰ φιλοσόφει· καὶ γὰρ ἀπεφή-
νατο ὁ Θεὸς ἅπαξ, καὶ εἶπεν, ἀδύνατον εἶναι ταύτην
κὰκείνην συμβῆναι τὴν δουλείαν · μὴ τοίνυν λέγε σὺ,
ὅτι δυνατόν. Ὁταν γὰρ ὁ μὲν ἀρπάζειν κελεύῃ, ὁ
s κενοδοξίαν. ἐγκεκυλισμένος. πάντως. ἐ εὐχή. 1 ἀγαθότητι · In nostro exemplari subjungitur
hoc testimonium sequenti sub nomine Cyrilli. ἐ ὁλύμπιον. ὶ Herveti editio hoc testim. jungit priorὶ
sub nomine Greg. Nvεs. Cod. Vatic. scpar. ἐκ τῆς ἐρμηνείας. ⁵ καl. ⁵ καί. τήν. s τῆς μμιᾶς.
Noxæ.
ματα; Ὁ φθόνος, τὸ μἴσος, ἡ διαβολὴ, ὁ τύφος, ἡ
πλεονεξία, ἡ ἐμπαθὴς ἐπιθυμία, τὸ κατὰ τὴν δοξο-
μανίαν s ἀῤῥώστημα. Ταῦτά ἐστι καὶ τὰ τοιαῦτα,
οἶς ἡ μορφὴ τοῦ ἐναντίου χαρακτηρίζεται. Ὁ οὐν
ταῖς τοιαύταις κηλίσι τὴν ψυχὴν ἐκκεκνλισμένος¹,
ἐὰν Πατέρα καλέση, ποῖος αὐτοῦ ἀκούσεται; Δηλαδὴ
ὁ συγγενῶς πρὸς τὺν κεκληκότα ἔχων. Οὐτός ἐστιν
οὐχ ὁ οὐράνιος, ἀλλʼ ὁ καταχθόνιος· οὖ γὰρ τὰ ση-
μεῖα φέρει τῆς ἀγχιστείας, ἐκεῖνος τῆς ἰδίας συγ-
γενείας ἀντιποιήσεται. Οὐκοῦν ἡ τοῦ πονηροῦ ἀν-
δρὸς προσευχὴ ἔως ἄν τῇ πονηρίᾳ ῇ τοῦ διαβόλου
ἐπίκλησις γίνεται. Τοῦ δὲ ἀφεστῶτος τῆς πονηρίας.
καὶ ἐν ἀγνότητι ὶ ζῶντος, τὸν ἀγαθὸν Πατέρα ἡ
φωνὴ πρυσκαλέσεται.
δυουῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ πρὸς Λύιον ἐ ἀσκητήr.
Εἰ τοίνυν τις τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ὑποδύεται,
ὅσα δὲ τῷ ὀνόματι τούτῳ συνθεωρεῖται μὴ δεικνύει
τῷ βίῳ, καταψεύδεται τοῦ ὁνόματος ὁ τοιοῦτος. Οὕτε
γὰρ τὸν Κύριον ἔστι μὴ δικαιοσύνην εἶναι καὶ κα-
θαρότητα, καὶ ἀλήθειαν, καὶ κακοῦ παντὸς ἀλλο-
τρίωσιν· οὕτε ἀληθῶς Χριστιανὸν ἔστιν εἶναι, μὴ
κάκείνων τῶν ὀνομάτων ἐν ἑαυτῷ τὴν κοινωνίαν
δεικνύοντα.
Κιρίλλου λεροσολύμων, ἐκ τοῦ Κατηχητιπσῦ.
Οὐδὶν ἡμῖν ὄφελος, τὴν τῶν Χριστιανῶν κεκλῆ-
σθαι προσηγορίαν, μὴ καὶ τῶν ἔργων ἐπακολου-
θούντων. έγραπται γάρ· « Εἱ τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ
ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε ἄν. »
7οῦ Χρυσοστόμου ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον.
Ὁ γὰρ Πατέρα εἰπὼν Θεὸν ἀμαρτημάτων
ἄφεσιν, καὶ κολάσεως ἀναίρεσιν⁹, δικαιοσύνην, καὶ
ἀγιασμὸν, καὶ ἀπολύτρωσιν, καὶ υἱοθεσίαν, καὶ πρὸς
τὸν r Μονογενῆ οἰκειότητα, καὶ Πνεύματος χορηγίαν.
διὰ τῆς μικρᾶς s ταύτης λέξεως ὡμολόγησεν. Οὐδὲ
γὰρ δυνατὸν, Πατέρα καλέσαι τὸν Θεὸν, μὴ πάντων r
ἐπιτυχόντα τῶν ἀγαθῶν καὶ γενόμενον υἱὸν Θεοῦ.
« Ὁσοι γὰρ, φησὶ, πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοῖ
εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. » Οὐκοῦν ὁ Πατέρα καλέσας τὸν
Θεὸν, δίκαιον ἂν εἴη τοιαύτην ἐπιδείκνυσθαι πολι-
τείαν, ὡς μὴ τῆς συγγενείας ταύτης ἀνάξιον
φανῆναι. « Οὐδεὶς γὰρ, φησὶ, δύναται δυσὶ κυρίοις
δουλεύειν, καὶ Θεῷ καὶ μαμμμωνᾷ. »
Μὴ τοίνυν περιττὰ φιλοσόφει· καὶ γὰρ ἀπεφή-
νατο ὁ Θεὸς ἅπαξ, καὶ εἶπεν, ἀδύνατον εἶναι ταύτην
κὰκείνην συμβῆναι τὴν δουλείαν · μὴ τοίνυν λέγε σὺ,
ὅτι δυνατόν. Ὁταν γὰρ ὁ μὲν ἀρπάζειν κελεύῃ, ὁ
s κενοδοξίαν. ἐγκεκυλισμένος. πάντως. ἐ εὐχή. 1 ἀγαθότητι · In nostro exemplari subjungitur
hoc testimonium sequenti sub nomine Cyrilli. ἐ ὁλύμπιον. ὶ Herveti editio hoc testim. jungit priorὶ
sub nomine Greg. Nvεs. Cod. Vatic. scpar. ἐκ τῆς ἐρμηνείας. ⁵ καl. ⁵ καί. τήν. s τῆς μμιᾶς.
Noxæ.