PG 90, col. 928
κ’. Καὶὸ,’Λδελφὺς εἶπε · Παρακαλῶ σε, Πάτερ,
μαθεῖν, πῶς ὴ ἀγάπη ήμεροϊ τὸν θυμόν. Καὶ ἀπ·-
εκρίθη ὁ γέρων· Ἑ⁹.ιιδὴ ἔχει τὸ ἐλεεῖν, καὶ τὺ εὺε ρ-
γετεῖν τὸν πλησίον · καὶ τὸ μακροθυμεῖν ἐπ’ αὐτὸν,
καὶ τὸ ὑπομένειν τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ὲπαγόμενα, ὡς πολλὰ-
κις εἰρήκαμεν. Ταῦτα οὖν ἔχουσα ἡ ἀγάπη, ὴμεροῖ
τὸν θυμὸν τοῦ κεκτημένου αὐτήν. Καὶ ὁ ’Δδελφὺς
εἷπε’ Οὐ μικρὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἀλλὰ μακάριος ὁ
δυνάμενος κτήσασθαι αὑτήν. Ἐγὼ δὲ ὅντως μακράν
εἰμι ἀπ’ αὐτῆς. Πλὴν Παρακαλῶ σε, πάτερ, εἰπεῖν
μοι, τί ἐστι τὸ μακροθυμεῖν.
καί. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων · Τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς
δεινοῖς, κα¹ι τὸ ὑπομένειν πονηρά · καὶ τὸ ἀναμένειν
τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, καὶ τὸ μὴ ἐξάγειν θυμὸν ὡς
ἔτυχε, μηδὲ λόγον λαλεῖν ὲν ἀφροσύνῃ, μηδὲ ὑπονοεῖν
τι ἦ ἐννοεῖν τῶν μὴ πρεπόντων θεοσεϐεῖ, καθὼς εἶπεν
ἡ Γραφή · Ἕως καιροῦ ἀνθέξεται μαχρόθυμος (b),
καὶ ὕστερον ἀναδώσει αὐτῷ εὐφροσύνη· ἕως κια-
,ροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ · καὶ χείλη πολ-
λῶν [SixL πιστῶν, fidelium1éx6mrfio‘smt σύν-
εσιν αὑτοῦ.
κβ’. Ταῦτα οὖν ἐστι τὰ γνωρίσματα τῆς μακροθυ-
μίας ⁶ οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ λογίσασθαι ἑαυτὸν εἶναι
αἴτιον τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μακροθυμίας ἐστὶν ἴδιον.
Ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἔχει ' ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν συμ-
ϐαινόντων ἡμῖν, πρὸς παίδευσιν ἡμῶν ὲπισυμϐαίνει,
ἢ πρὸς παρελθόντων ἁμαρτιῶν ἀναίρεσιν, ἢ πρὸς
ἐνεστώσης ἀμελείας διόρθωσιν, ῆπρδς μελλόντων
ἁμαρτημάτων [aL πλημμελημάτων] ἀνακοπὴν. ’0
οὖν λογιζόμενος, ὅτι δι’ ἓν τούτων συνέϐη ὁ πειρα-
σμὸς, οὐκ ἀγανακτεῖ τυπτόμενος, μάλιστα καὶ συν-
ειδὼς ἐαυτῷ ἁμαρτίας· οὐδὲ αἰτιᾶται τὸν, δι’ οὗ ὁ
πειρασμὸς· κᾶν γὰρ δι’ αὑτοῦ, κᾶν δι’ ἄλλου, πάντως
πιεῖν εἶχε τῶν θείων χριμάτων τὸ ποτήριον· ἀλλ’ εἰς
τὸν Θεὸν ἀποϐλέπει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ συγχωρήσαν-
τι, καὶ ἑαυτὸν αἰτιᾶται, καὶ δέχεται τὴν παιδείαν
προθύμως, ὥσπερ ὁ Δαόὶδ ἐπὶ τοῦ Σεμεῒ, καὶ ὥσπερ
ὁ Ἰὼϐ ἐπὶ τῆς γυναικόςο ὁ δὲ ἄφρων, αἰτεῖ μὲν πολ-
λάκις τὸν Θεὸν ἐλεηθῆναι · ἐρχόμενον δὲ τὸ ἔλεος, οὐ
D παραδέχεται, ἐπειδὴ οὐχ ὡς ἐκεῖνος ἢθελεν, ἦλθεν ·
ἀλλ’ ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν συμφέρειν ἡγήσατο. Καὶ
διὰ τοῦτο ὀλιγωρεῖ καὶ 0ορυ6εῖται’ καὶ ποτέ μὲν,
fide interpretis estalinde Sixtinte interpres, etsi
nec ipse satis expedite , Et postea reddetur ei ju-
cundt'tas. Vox ἁναδώσει, sic absolute posita. neutra
est, nec aliter exponenda, quam quod llerodoto di-
cuntur πηγαὶ ἀναδοῦναι, erumpere, exstare, stam-
rire; ut quod lsa. Lvnt, 8 : Tum: erumpet matutinum
lumen tuam; quanquam ibi est, ῥαγήσεται. Sed
elegantius iestriSiraph. qui ipse scripsit Grarec, et
iu quo lumina Graeci sermonis, alia longe quam in
LXX Senioribus ε in quibus etiam laboravit inter-
pres, ut non accurate omnia redderet.
μαθεῖν, πῶς ὴ ἀγάπη ήμεροϊ τὸν θυμόν. Καὶ ἀπ·-
εκρίθη ὁ γέρων· Ἑ⁹.ιιδὴ ἔχει τὸ ἐλεεῖν, καὶ τὺ εὺε ρ-
γετεῖν τὸν πλησίον · καὶ τὸ μακροθυμεῖν ἐπ’ αὐτὸν,
καὶ τὸ ὑπομένειν τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ὲπαγόμενα, ὡς πολλὰ-
κις εἰρήκαμεν. Ταῦτα οὖν ἔχουσα ἡ ἀγάπη, ὴμεροῖ
τὸν θυμὸν τοῦ κεκτημένου αὐτήν. Καὶ ὁ ’Δδελφὺς
εἷπε’ Οὐ μικρὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἀλλὰ μακάριος ὁ
δυνάμενος κτήσασθαι αὑτήν. Ἐγὼ δὲ ὅντως μακράν
εἰμι ἀπ’ αὐτῆς. Πλὴν Παρακαλῶ σε, πάτερ, εἰπεῖν
μοι, τί ἐστι τὸ μακροθυμεῖν.
καί. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων · Τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς
δεινοῖς, κα¹ι τὸ ὑπομένειν πονηρά · καὶ τὸ ἀναμένειν
τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, καὶ τὸ μὴ ἐξάγειν θυμὸν ὡς
ἔτυχε, μηδὲ λόγον λαλεῖν ὲν ἀφροσύνῃ, μηδὲ ὑπονοεῖν
τι ἦ ἐννοεῖν τῶν μὴ πρεπόντων θεοσεϐεῖ, καθὼς εἶπεν
ἡ Γραφή · Ἕως καιροῦ ἀνθέξεται μαχρόθυμος (b),
καὶ ὕστερον ἀναδώσει αὐτῷ εὐφροσύνη· ἕως κια-
,ροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ · καὶ χείλη πολ-
λῶν [SixL πιστῶν, fidelium1éx6mrfio‘smt σύν-
εσιν αὑτοῦ.
κβ’. Ταῦτα οὖν ἐστι τὰ γνωρίσματα τῆς μακροθυ-
μίας ⁶ οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ λογίσασθαι ἑαυτὸν εἶναι
αἴτιον τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μακροθυμίας ἐστὶν ἴδιον.
Ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἔχει ' ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν συμ-
ϐαινόντων ἡμῖν, πρὸς παίδευσιν ἡμῶν ὲπισυμϐαίνει,
ἢ πρὸς παρελθόντων ἁμαρτιῶν ἀναίρεσιν, ἢ πρὸς
ἐνεστώσης ἀμελείας διόρθωσιν, ῆπρδς μελλόντων
ἁμαρτημάτων [aL πλημμελημάτων] ἀνακοπὴν. ’0
οὖν λογιζόμενος, ὅτι δι’ ἓν τούτων συνέϐη ὁ πειρα-
σμὸς, οὐκ ἀγανακτεῖ τυπτόμενος, μάλιστα καὶ συν-
ειδὼς ἐαυτῷ ἁμαρτίας· οὐδὲ αἰτιᾶται τὸν, δι’ οὗ ὁ
πειρασμὸς· κᾶν γὰρ δι’ αὑτοῦ, κᾶν δι’ ἄλλου, πάντως
πιεῖν εἶχε τῶν θείων χριμάτων τὸ ποτήριον· ἀλλ’ εἰς
τὸν Θεὸν ἀποϐλέπει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ συγχωρήσαν-
τι, καὶ ἑαυτὸν αἰτιᾶται, καὶ δέχεται τὴν παιδείαν
προθύμως, ὥσπερ ὁ Δαόὶδ ἐπὶ τοῦ Σεμεῒ, καὶ ὥσπερ
ὁ Ἰὼϐ ἐπὶ τῆς γυναικόςο ὁ δὲ ἄφρων, αἰτεῖ μὲν πολ-
λάκις τὸν Θεὸν ἐλεηθῆναι · ἐρχόμενον δὲ τὸ ἔλεος, οὐ
D παραδέχεται, ἐπειδὴ οὐχ ὡς ἐκεῖνος ἢθελεν, ἦλθεν ·
ἀλλ’ ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν συμφέρειν ἡγήσατο. Καὶ
διὰ τοῦτο ὀλιγωρεῖ καὶ 0ορυ6εῖται’ καὶ ποτέ μὲν,
fide interpretis estalinde Sixtinte interpres, etsi
nec ipse satis expedite , Et postea reddetur ei ju-
cundt'tas. Vox ἁναδώσει, sic absolute posita. neutra
est, nec aliter exponenda, quam quod llerodoto di-
cuntur πηγαὶ ἀναδοῦναι, erumpere, exstare, stam-
rire; ut quod lsa. Lvnt, 8 : Tum: erumpet matutinum
lumen tuam; quanquam ibi est, ῥαγήσεται. Sed
elegantius iestriSiraph. qui ipse scripsit Grarec, et
iu quo lumina Graeci sermonis, alia longe quam in
LXX Senioribus ε in quibus etiam laboravit inter-
pres, ut non accurate omnia redderet.