PG 94, col. 1460
δὲ τούτων τὴν όμάδα θεωρεῖς, ὲκ τούτων μᾶλλον συν-
άπτεται · ἓν γὰρ καὶ ἓν, δύο · δύο καὶ δύο, τέσσαρα.
Καὶ πάλιν ό ἀριθμὸς, οὑ διαίρεσίς ἐστιν, ἀλλὰ ση-
μεῖον δηλωτικὸν τοῦ ποσοῦ τῶν προκειμένων, είτε
ηνωμένων, εἴτε διῃρημένων, ἄλλου λόγου, καὶ οὑ τοῦ
ἀριθμοῦ ταῦτα διαιροῦντος, ἢ συνάπτοντος. Δέκα γὰρ
πήχεις λέγοντες τοῦδε τοῦ ξύλου τυχὸν, συνεχοῦς
ὄντος, ού συνδιαιρούμεν τῷ ἀριθμῷ καὶ τὴν ὲν τῷ
δεκαπήχει ξύλῳ ἑνότητα · καὶ πάλιν δέκα φοίνικας
λέγοντες, ἐν διαιρέσει τούτους ἐπιστάμεθα· καὶ ἕνα
μόδιον, σίτου τυχὸν, ἢ φοινίκων, λέγοντες, ὲν διαι-
ρέσει τοὺς- τῷ μοδίῳ ἀνεχομένους κόκκους οἴδαμεν.
Καὶ εί μὲν ὀ ἀριθμὸς ὲπιφημισθῇ φύσεσιν, οὑ τὸ
ποσὸν αὑτῶν προηγουμένως, τὸ δὲ ἀλλογενὲς παρ-
ίστησι. Βοὸς γὰρ τυχὸν καὶ ἵππου δύο λέγοντες φύ-
σεις, ού τὴν κατὰ τὺ ποσὸν αὐτῶν διαίρεσιν, ἀλλὰ τὸ
κα τὰ τὸ εἶδος παρηλλαγμένον σημαίνομεν. Τρεῖς δὶ
ἵππους ἢ ἀνθρώπους λέγοντες, Πέτρον τυχδν,καὶ
Ἰάκωϐον, καὶ Ἰωάννην, τὸ διῃρημένον μᾶλλον αύ-
τῶν, καὶ ὼς οὑ τοιοίδε, τόσοι δὲ μᾶλλον δηλοῦμεν.
Καὶ ἐπὶ μὲν τῆς ἁγίας καὶ όμοουσίου Τριάδος τρεῖς
τὰς ὑποστάσεις κηρύττοντες, μίαν τούτων οὐσίαν καὶ
φύσιν ὁμολογοῦμεν.Ἐπὶ δέ γε τῆς σωτηρίου οἰκονοέ
μίας, δύο λέγοντες φύσεις, τὸ ἑτεροειδὲς αὐτῶν, ού
τὸ κεχωρισμένον σημαίνομεν, ὡς ὲκεϊσε τῶν οὐσιῶν
τὸν ἀριθμὸν, κᾶν μηδεμία ὑπόστασις εἴη ἀνούσιος,
οὑτω κάνταῦθα τῶν ὑποστάσεων, κᾶν μηδεμία φύσις
ὰνυπόστατος εἴη, δικαίως ἐκϐάλλοντες.
να . El ἠ δυὰς πάντως εἰσάγει διαίρεσιν, καὶ διὰ
τοῦτο τὸν ἀριθμὸν τῶν φύσεων φεύγετε, τί τῶν ίδιο-
τήτων τὸν ἀριθμὸν οὑκ ἐκκλίνετε ;
νβ’. Μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμέ·
νην ὁμολογεῖτε, καὶ κοινὴ ὑμῖν καὶ ἡμῖν ἡ δόξα ⁸
Πατρῶν γὰρ ὁ λόγος ἐστίν. Ἀλλ’ εί μὲν δύο τὰς φύ-
σεις δηλοῦν διὰ τούτου βούλεσθε, είκαῐος ὑμῖν δ πρὸς
τὴν ἀλήθειαν πόλεμος. Ei δὲ ὡς μιᾶς ἐμφαντικὸν,
τοῦτο ἁπλῶς ἀντιφαντικῶς κατὰ τῶν δύο προΐσχε-
D σΘε, μάτην ὑμῖν το, σεσαρκωμένην (2), παρέρρι-
man-Ei δὲ μήτε μίαν ἁπλῶς, μήτε δύο ἡνωμένας¹
παρίστησι, πάντως ὃ τί ποτε ἐπιμόριον μεταξὺ τῆς
μιᾶς καὶ τῶν δύο πα ραληφθῇ, τοῦτο ἡμῖν δηλώσει τὸ,
σεσαρκωμένην· εἴτε δίμοιρον, εἴτε ἥμισυ τοῦδε
ποσοῦ, ὑμεῖς ἂν εἴητε κύριοι· ὅπου γε οἱ μακάριοι ὁ
Ἀθανὰσιός τε καὶ Κύριλλος ἐνταῦθα καταχρηστικῶς.
NOTAE.
Verbi novimus. sed edocti sumus, carnem alterius
esse παίω-αι, ’Ἄλλη μὲν ἡ σαρκωθεῖσα τοῦ Θεοῦ Δός
γου φύσις, ἄλλη δὲ ἠξτῆς σαρκὸς, ἢν-ᾁναλαὸοὖσα η ⁸τοῦ
Θεοῦ Λόγου φύσις, ’ἐσαρκώθη · Alia incuruata 'Dei
Verbi natura, alia carnis. quam cum Dei Verbi na-
tura accepisset , incarnatus fuit. De Athanasii vero
auctoritate dissertatione singulari dicetur
άπτεται · ἓν γὰρ καὶ ἓν, δύο · δύο καὶ δύο, τέσσαρα.
Καὶ πάλιν ό ἀριθμὸς, οὑ διαίρεσίς ἐστιν, ἀλλὰ ση-
μεῖον δηλωτικὸν τοῦ ποσοῦ τῶν προκειμένων, είτε
ηνωμένων, εἴτε διῃρημένων, ἄλλου λόγου, καὶ οὑ τοῦ
ἀριθμοῦ ταῦτα διαιροῦντος, ἢ συνάπτοντος. Δέκα γὰρ
πήχεις λέγοντες τοῦδε τοῦ ξύλου τυχὸν, συνεχοῦς
ὄντος, ού συνδιαιρούμεν τῷ ἀριθμῷ καὶ τὴν ὲν τῷ
δεκαπήχει ξύλῳ ἑνότητα · καὶ πάλιν δέκα φοίνικας
λέγοντες, ἐν διαιρέσει τούτους ἐπιστάμεθα· καὶ ἕνα
μόδιον, σίτου τυχὸν, ἢ φοινίκων, λέγοντες, ὲν διαι-
ρέσει τοὺς- τῷ μοδίῳ ἀνεχομένους κόκκους οἴδαμεν.
Καὶ εί μὲν ὀ ἀριθμὸς ὲπιφημισθῇ φύσεσιν, οὑ τὸ
ποσὸν αὑτῶν προηγουμένως, τὸ δὲ ἀλλογενὲς παρ-
ίστησι. Βοὸς γὰρ τυχὸν καὶ ἵππου δύο λέγοντες φύ-
σεις, ού τὴν κατὰ τὺ ποσὸν αὐτῶν διαίρεσιν, ἀλλὰ τὸ
κα τὰ τὸ εἶδος παρηλλαγμένον σημαίνομεν. Τρεῖς δὶ
ἵππους ἢ ἀνθρώπους λέγοντες, Πέτρον τυχδν,καὶ
Ἰάκωϐον, καὶ Ἰωάννην, τὸ διῃρημένον μᾶλλον αύ-
τῶν, καὶ ὼς οὑ τοιοίδε, τόσοι δὲ μᾶλλον δηλοῦμεν.
Καὶ ἐπὶ μὲν τῆς ἁγίας καὶ όμοουσίου Τριάδος τρεῖς
τὰς ὑποστάσεις κηρύττοντες, μίαν τούτων οὐσίαν καὶ
φύσιν ὁμολογοῦμεν.Ἐπὶ δέ γε τῆς σωτηρίου οἰκονοέ
μίας, δύο λέγοντες φύσεις, τὸ ἑτεροειδὲς αὐτῶν, ού
τὸ κεχωρισμένον σημαίνομεν, ὡς ὲκεϊσε τῶν οὐσιῶν
τὸν ἀριθμὸν, κᾶν μηδεμία ὑπόστασις εἴη ἀνούσιος,
οὑτω κάνταῦθα τῶν ὑποστάσεων, κᾶν μηδεμία φύσις
ὰνυπόστατος εἴη, δικαίως ἐκϐάλλοντες.
να . El ἠ δυὰς πάντως εἰσάγει διαίρεσιν, καὶ διὰ
τοῦτο τὸν ἀριθμὸν τῶν φύσεων φεύγετε, τί τῶν ίδιο-
τήτων τὸν ἀριθμὸν οὑκ ἐκκλίνετε ;
νβ’. Μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμέ·
νην ὁμολογεῖτε, καὶ κοινὴ ὑμῖν καὶ ἡμῖν ἡ δόξα ⁸
Πατρῶν γὰρ ὁ λόγος ἐστίν. Ἀλλ’ εί μὲν δύο τὰς φύ-
σεις δηλοῦν διὰ τούτου βούλεσθε, είκαῐος ὑμῖν δ πρὸς
τὴν ἀλήθειαν πόλεμος. Ei δὲ ὡς μιᾶς ἐμφαντικὸν,
τοῦτο ἁπλῶς ἀντιφαντικῶς κατὰ τῶν δύο προΐσχε-
D σΘε, μάτην ὑμῖν το, σεσαρκωμένην (2), παρέρρι-
man-Ei δὲ μήτε μίαν ἁπλῶς, μήτε δύο ἡνωμένας¹
παρίστησι, πάντως ὃ τί ποτε ἐπιμόριον μεταξὺ τῆς
μιᾶς καὶ τῶν δύο πα ραληφθῇ, τοῦτο ἡμῖν δηλώσει τὸ,
σεσαρκωμένην· εἴτε δίμοιρον, εἴτε ἥμισυ τοῦδε
ποσοῦ, ὑμεῖς ἂν εἴητε κύριοι· ὅπου γε οἱ μακάριοι ὁ
Ἀθανὰσιός τε καὶ Κύριλλος ἐνταῦθα καταχρηστικῶς.
NOTAE.
Verbi novimus. sed edocti sumus, carnem alterius
esse παίω-αι, ’Ἄλλη μὲν ἡ σαρκωθεῖσα τοῦ Θεοῦ Δός
γου φύσις, ἄλλη δὲ ἠξτῆς σαρκὸς, ἢν-ᾁναλαὸοὖσα η ⁸τοῦ
Θεοῦ Λόγου φύσις, ’ἐσαρκώθη · Alia incuruata 'Dei
Verbi natura, alia carnis. quam cum Dei Verbi na-
tura accepisset , incarnatus fuit. De Athanasii vero
auctoritate dissertatione singulari dicetur