PG 95, col. 132
tum sapientiæ, tum potentiæ suæ divitias osten- ἐ δειξιν τοῦ πλούτου τῆς αὐτοῦ σοφίας τε καὶ δυνά-
μεως· ὡς ἂν θαυμαζόμενος ποθοῖτο πλίον· ποθού-
μενος δὲ νοοῖτο νοούμενος δὲ, θεοειδὲς ἀπεργάζοιτο
τὸ νοερὸν ζῶον καὶ λογικόν · διʼ ὁ καὶ τὰ πλήθη
τῶν εἰδῶν ἐτεκτήνατο· « Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ
κτίσεως κόσμου, τοῖς ποιήμασιι νοούμενα καθορᾶ--
ται· » καὶ, « Ἐκ καλλονῆς ὶ κτισμάτων ἀναλόγως
ὁ γενεσιουργὸς κσταλαμβάνεται. » Τπεοστάσεων δὲ
πάλιν καθʼ ἕκαστον εἶδος διαφοράν τε καὶ τὴν πρὸς
ἀλλήλας συνάφειαν ἐποιήσατε· συνάφειαν μὲν φυσι-
κήν· πᾶσαι γὰρ αἱ ὑπὸ τὸ αὐτὸ εἶδος ὑποστάσεις,
τῷ λόγῳ τῆς φύσεως ἤνωνται· διαφορὰν δὲ ὑποστα-
τικήν· διακέκριται γὰρ ἀλλήλων χαρακτηριστικοῖς
τισιν ἰδιώμασιν· ἐπειδὴ γὰρ τὸ μοναδικὸν ε, ἀκοι-
naturæ ratione cohærent : hypostasium vero diffe- νώνητον καὶ ἀμείλικετον, ἡ δὲ πρὸς τὰ ὀμοειδῆ κοι-
rentia, eo quod propter impressas quasdam pro- ἄ νωνία ἡδὺ καὶ μειλίχιον· [ πᾶν γὰρ ζῶον τὸ ὅμοιον
ἀγαπᾷ· ] καὶ αὕτη πρώτη ἡ [μόνη ]μακαρία, καὶ
ἄναρχος καὶ ἀνώλεθρος φύσις, τρισὶν ὑποστάσεσιν
ἐνθεωρεῖται· φησὶ γὰρ ἡ ἐνυπόστατος σοφία· « Ἐγώ
εἰμι ἢ προσέχαιρεν· » ὁ Πατὴρ καὶ Θεὸς δηλαδή·
διὰ τοῦτο καθʼ ἕκαστον τάγμα τῶν ἀγγελικῶν δυνά-
μεων διαφόρους ὑποστάσεις ἐδημιούργησεν· οὐ μὴν
ἀλλὰ καὶ καθʼ ἕκαστον εἶδος, ὡς ἂν κοινωνοῦντες
ἀλλήλοις φύσεως ⁹, χαρεῖεν ἐν ἀλλήλοις· καὶ φυσικῇ
σχέσει συναπτόμενοι, ἀλλήλων κὴδοιντο καὶ φιλικῶς
πρὸς ἀλλήλους ⁹ διάκοιντο. ʼἩ δὲ τῶν ὑποστάσεων
διαφορὰ, τὸ οἰκεῖον διακρίνει τοῦ ἀλλοτρίου [ οὐ )
κατὰ γένος καὶ κτῆμα· ὡς ἂν ἔκαστος τὸ οἰκεῖον
ἐπιγινώσκων φρεντίζοι, ααὶ μὴ ἐπιβαίνοι ὡς οἰκείῳ,
sui curam gererent, amica erga se invicem necεs- , τῷ ἀλλοτρίῳ· καὶ ὡς ἂν ἡ ἐκάστου ὕπαρξις γω-
situdine. Hypostasium autem differentia, quod ⁹ρίζοιτο. Χρὴ τοιγαροῦν τὸν περί τινος ποιούμενον
ζήτησιν εἰδέναι πρῶτον s, τί ἐστιν· aἶθʼ οὐτως,
εἰ ἔν ἢ δύο εἰσί. Τοῦτο δέ φημι περὶ τῶν ἐιὶ τοῦ
Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ζητουμένων, καὶ θελη-
μάεων, καὶ ἐνεργειῶν, καὶ λοεπῶν ἰδιωμάτων. Ἀλλʼ
ἵνα τοῦτο σαφέστερον γένηται, εἴπωμεν πρῶτον τί
διαφέρει φύσις ὑποετάσεως· καὶ τότε ἀρεδήλως-
γνωσόμεθα, τά τε ευστατιεὲ τδςς φύσεως, καὲ τὰ
τῆς ὑποστάσεως ἰδιώματα. Καὶ εἶεα σκεψόμεθα,περὶ
τῶν ἐν τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Τηεοῦ Χριστῷ, εἴτε ἀλt
εἴη, εἴτε διπλᾶ.
quæritur. Quod ut iat planius, dicamus primo quid naturam inter et personam intersit; tunacque li-
quido cognoscemus, quænam naturæ, ac quænam hypostasis proprietates constituentes sint, ac tum
demum, num ca, quæ in Domino nosiro Jesu Christo evsistunt, simplicia sint, an duplicia, con-
4. Natura quidem, secundum sanctos Patres, D δ, bύσις μὲν οὖν ἐστι κατὰ τοὺς ἀγίους εἰπεῖν
commune quiddam est et indefinitum; sive spe- Πατέρας, τὸ κοινὸν καὶ ἀόριστον· ἤτοι τὸ εἰδικῶ-
cies specialissima; puta homo, bellua, volucre, τατον εἶδος· οἰον, ἄνθρωπος, θηρίον, ζῶον, πτηνὸν,
equus, bos, canis : hypostasis autem quiddam est ἵππος, βοῦς, [κύων.] πόστασις σ δὲ, τὸ μερικὸν,
Vide Greg. orat. 34, p. 543. Rom. , 20. ⁵ Sap. Xmn, 5. ⁴ Lib. Rhet., et vmu et α Mora.
VARI LECTSONES.
ὰ Eit. ἐνοlτo. Vettus interpr. desiderαtus uniatur. ὶ Reg. ἐκ καλλονῆς καὶ μεγέθους. Sap. Xmn, 5 ἐκ μὲ-
γέθους καλλονῆς. tn Nostro additur τουτέστι τοῖς συμβεβηκόσι. Quod esse Scholium autumo. Ambo
Nostri κοινωνῶσι, καὶ φυσικῇ σχέσει συναπτόμενοι ἀλλήλοις βοηθῶσι, καὶ φροντίζωσιν. ʼἩ δὲ τῶν. 9asil.
πρὸς ἀλλήλων. Colb. 1 ἀλλήλοις. r Soli Nostri negationem oὐ habent. Combeisius legendum putat οὐ
κατὰ τένος, καὶ κατὰ κτῆμα, τel ἀλλὰ κατὰ κτῆμα. Annon vero auctor sigusicat discrimaen esse personaarum,
utquælibetidquod sibi ex genere, seu otu proprium est, possideat. s Nostri: πρότερον. s Nostri φανερῶς,
expositio est vocis, ἀριδήλως. s Reg. et Colbcrtini cum Basil. ὑπόστασιν. Vetus interpr. hgpostasis.
μεως· ὡς ἂν θαυμαζόμενος ποθοῖτο πλίον· ποθού-
μενος δὲ νοοῖτο νοούμενος δὲ, θεοειδὲς ἀπεργάζοιτο
τὸ νοερὸν ζῶον καὶ λογικόν · διʼ ὁ καὶ τὰ πλήθη
τῶν εἰδῶν ἐτεκτήνατο· « Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ
κτίσεως κόσμου, τοῖς ποιήμασιι νοούμενα καθορᾶ--
ται· » καὶ, « Ἐκ καλλονῆς ὶ κτισμάτων ἀναλόγως
ὁ γενεσιουργὸς κσταλαμβάνεται. » Τπεοστάσεων δὲ
πάλιν καθʼ ἕκαστον εἶδος διαφοράν τε καὶ τὴν πρὸς
ἀλλήλας συνάφειαν ἐποιήσατε· συνάφειαν μὲν φυσι-
κήν· πᾶσαι γὰρ αἱ ὑπὸ τὸ αὐτὸ εἶδος ὑποστάσεις,
τῷ λόγῳ τῆς φύσεως ἤνωνται· διαφορὰν δὲ ὑποστα-
τικήν· διακέκριται γὰρ ἀλλήλων χαρακτηριστικοῖς
τισιν ἰδιώμασιν· ἐπειδὴ γὰρ τὸ μοναδικὸν ε, ἀκοι-
naturæ ratione cohærent : hypostasium vero diffe- νώνητον καὶ ἀμείλικετον, ἡ δὲ πρὸς τὰ ὀμοειδῆ κοι-
rentia, eo quod propter impressas quasdam pro- ἄ νωνία ἡδὺ καὶ μειλίχιον· [ πᾶν γὰρ ζῶον τὸ ὅμοιον
ἀγαπᾷ· ] καὶ αὕτη πρώτη ἡ [μόνη ]μακαρία, καὶ
ἄναρχος καὶ ἀνώλεθρος φύσις, τρισὶν ὑποστάσεσιν
ἐνθεωρεῖται· φησὶ γὰρ ἡ ἐνυπόστατος σοφία· « Ἐγώ
εἰμι ἢ προσέχαιρεν· » ὁ Πατὴρ καὶ Θεὸς δηλαδή·
διὰ τοῦτο καθʼ ἕκαστον τάγμα τῶν ἀγγελικῶν δυνά-
μεων διαφόρους ὑποστάσεις ἐδημιούργησεν· οὐ μὴν
ἀλλὰ καὶ καθʼ ἕκαστον εἶδος, ὡς ἂν κοινωνοῦντες
ἀλλήλοις φύσεως ⁹, χαρεῖεν ἐν ἀλλήλοις· καὶ φυσικῇ
σχέσει συναπτόμενοι, ἀλλήλων κὴδοιντο καὶ φιλικῶς
πρὸς ἀλλήλους ⁹ διάκοιντο. ʼἩ δὲ τῶν ὑποστάσεων
διαφορὰ, τὸ οἰκεῖον διακρίνει τοῦ ἀλλοτρίου [ οὐ )
κατὰ γένος καὶ κτῆμα· ὡς ἂν ἔκαστος τὸ οἰκεῖον
ἐπιγινώσκων φρεντίζοι, ααὶ μὴ ἐπιβαίνοι ὡς οἰκείῳ,
sui curam gererent, amica erga se invicem necεs- , τῷ ἀλλοτρίῳ· καὶ ὡς ἂν ἡ ἐκάστου ὕπαρξις γω-
situdine. Hypostasium autem differentia, quod ⁹ρίζοιτο. Χρὴ τοιγαροῦν τὸν περί τινος ποιούμενον
ζήτησιν εἰδέναι πρῶτον s, τί ἐστιν· aἶθʼ οὐτως,
εἰ ἔν ἢ δύο εἰσί. Τοῦτο δέ φημι περὶ τῶν ἐιὶ τοῦ
Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ζητουμένων, καὶ θελη-
μάεων, καὶ ἐνεργειῶν, καὶ λοεπῶν ἰδιωμάτων. Ἀλλʼ
ἵνα τοῦτο σαφέστερον γένηται, εἴπωμεν πρῶτον τί
διαφέρει φύσις ὑποετάσεως· καὶ τότε ἀρεδήλως-
γνωσόμεθα, τά τε ευστατιεὲ τδςς φύσεως, καὲ τὰ
τῆς ὑποστάσεως ἰδιώματα. Καὶ εἶεα σκεψόμεθα,περὶ
τῶν ἐν τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Τηεοῦ Χριστῷ, εἴτε ἀλt
εἴη, εἴτε διπλᾶ.
quæritur. Quod ut iat planius, dicamus primo quid naturam inter et personam intersit; tunacque li-
quido cognoscemus, quænam naturæ, ac quænam hypostasis proprietates constituentes sint, ac tum
demum, num ca, quæ in Domino nosiro Jesu Christo evsistunt, simplicia sint, an duplicia, con-
4. Natura quidem, secundum sanctos Patres, D δ, bύσις μὲν οὖν ἐστι κατὰ τοὺς ἀγίους εἰπεῖν
commune quiddam est et indefinitum; sive spe- Πατέρας, τὸ κοινὸν καὶ ἀόριστον· ἤτοι τὸ εἰδικῶ-
cies specialissima; puta homo, bellua, volucre, τατον εἶδος· οἰον, ἄνθρωπος, θηρίον, ζῶον, πτηνὸν,
equus, bos, canis : hypostasis autem quiddam est ἵππος, βοῦς, [κύων.] πόστασις σ δὲ, τὸ μερικὸν,
Vide Greg. orat. 34, p. 543. Rom. , 20. ⁵ Sap. Xmn, 5. ⁴ Lib. Rhet., et vmu et α Mora.
VARI LECTSONES.
ὰ Eit. ἐνοlτo. Vettus interpr. desiderαtus uniatur. ὶ Reg. ἐκ καλλονῆς καὶ μεγέθους. Sap. Xmn, 5 ἐκ μὲ-
γέθους καλλονῆς. tn Nostro additur τουτέστι τοῖς συμβεβηκόσι. Quod esse Scholium autumo. Ambo
Nostri κοινωνῶσι, καὶ φυσικῇ σχέσει συναπτόμενοι ἀλλήλοις βοηθῶσι, καὶ φροντίζωσιν. ʼἩ δὲ τῶν. 9asil.
πρὸς ἀλλήλων. Colb. 1 ἀλλήλοις. r Soli Nostri negationem oὐ habent. Combeisius legendum putat οὐ
κατὰ τένος, καὶ κατὰ κτῆμα, τel ἀλλὰ κατὰ κτῆμα. Annon vero auctor sigusicat discrimaen esse personaarum,
utquælibetidquod sibi ex genere, seu otu proprium est, possideat. s Nostri: πρότερον. s Nostri φανερῶς,
expositio est vocis, ἀριδήλως. s Reg. et Colbcrtini cum Basil. ὑπόστασιν. Vetus interpr. hgpostasis.