PG 95, col. 267
paravit. Ecquis enim est, qui cum epulas instru-
xerit, vocatis amicis, nollet omnes venire, suisque
honis satiari? Quorsum enim convivium paravit,
nisi ut amicos suos illo exciperet? Quod si hoc
nobis adeo curæ est, quid de magnifico Deo, qui
solus natura supraquam eximie bonus est, dice-
mus : qui quo plura largitur, hoc magis et oblecta-
tur, quam is qui accipit, maximamque adco sibi
salutem conciliat?
21. Hoc itaque tecum reputa, qui ea quæ dicta
suit, in dubium revocas? quisquis hominum evi-
guum quidem virtutis fermentum collegit, nec pa-
nem statim ex eo facere non sategit; sed, cum id
quidem in animo habuerit, vel ob socordiam, vet
incuriam, vel imbecillitatem animi, vel moras quo-
idie trahendo, non potuit, inopinate præventus
cum non speraret, exsectusque improvisa deme-
tentis face, futurum non essæ ut justus Judex et
Dominus ejus obliviscatur: sed ei post mortem
propinquos et amicos suscitabit, quorum mentes
regat, et corda trahat, animasque ad opem et 6962
auxilium ipse præstandam inlectat ; hi Domino
corda ipsorum divinitus tangente et impellente in
id incumbent, ut quæ defuncto prætermissa
erant, ipsi persolvant. At quisquis rursus lagitio-
sam vitam undique spinis obsitam, impurisque
confertam materiis, posthabitis conscientiæ consi-
liis, duxerit; quin per summam licentiam et accu-
ratioris vitæ neglectum, in voluptatum cœno hæ-
serit, explendoque omnia carnis desideria omissa
ex toto animæ cura, sensum omnino carnalem ha-
buerit: hlc si eo in statu interceptus vita mi-
graverit, neminem qui manum porrigat
tur; sed ita omnino cum eo agetur, ut ne ab
uxore quidem, aut liberis, aut fratribus, aut
cognatis, aut amicis ullatenus adjuvetur: utpote
quem nec Deus quidem alicujus faciat.
22. Mihi itaque, ac si cui amicitiæ jure devin-
ctus sum, illud si fieri potest contingat, ut ipse
sihi auxilio sim, ncc officii partem ullam inchoa-
tam elinquam. Sin vero haud impletis muneribus
mors præverterit, velit Dominus qui dives est in
misericordia, cognatos meos et propinquos inle-
ctere, animosque eurum et corda accendere ut
per bona Deoque accepta opera mihi quam prom-
ptissime suppetias ferant, et si quid humana infir-
mitate prætermiserim oicii, id meo nomine post
mortem præstent. Paa, Domine, qui mirabilium
Deus es, liberalisque indigentium provisor, ut in
adventu tuo nihil aut parvum aut magnum occur-
rat quod vel mihi desit, vel cuiquam eorum qui
in te conidunt. Sic enim divino ille eloquio Chry-
sortomus, cujus supra mentionem feci, me diserte
xerit, vocatis amicis, nollet omnes venire, suisque
honis satiari? Quorsum enim convivium paravit,
nisi ut amicos suos illo exciperet? Quod si hoc
nobis adeo curæ est, quid de magnifico Deo, qui
solus natura supraquam eximie bonus est, dice-
mus : qui quo plura largitur, hoc magis et oblecta-
tur, quam is qui accipit, maximamque adco sibi
salutem conciliat?
21. Hoc itaque tecum reputa, qui ea quæ dicta
suit, in dubium revocas? quisquis hominum evi-
guum quidem virtutis fermentum collegit, nec pa-
nem statim ex eo facere non sategit; sed, cum id
quidem in animo habuerit, vel ob socordiam, vet
incuriam, vel imbecillitatem animi, vel moras quo-
idie trahendo, non potuit, inopinate præventus
cum non speraret, exsectusque improvisa deme-
tentis face, futurum non essæ ut justus Judex et
Dominus ejus obliviscatur: sed ei post mortem
propinquos et amicos suscitabit, quorum mentes
regat, et corda trahat, animasque ad opem et 6962
auxilium ipse præstandam inlectat ; hi Domino
corda ipsorum divinitus tangente et impellente in
id incumbent, ut quæ defuncto prætermissa
erant, ipsi persolvant. At quisquis rursus lagitio-
sam vitam undique spinis obsitam, impurisque
confertam materiis, posthabitis conscientiæ consi-
liis, duxerit; quin per summam licentiam et accu-
ratioris vitæ neglectum, in voluptatum cœno hæ-
serit, explendoque omnia carnis desideria omissa
ex toto animæ cura, sensum omnino carnalem ha-
buerit: hlc si eo in statu interceptus vita mi-
graverit, neminem qui manum porrigat
tur; sed ita omnino cum eo agetur, ut ne ab
uxore quidem, aut liberis, aut fratribus, aut
cognatis, aut amicis ullatenus adjuvetur: utpote
quem nec Deus quidem alicujus faciat.
22. Mihi itaque, ac si cui amicitiæ jure devin-
ctus sum, illud si fieri potest contingat, ut ipse
sihi auxilio sim, ncc officii partem ullam inchoa-
tam elinquam. Sin vero haud impletis muneribus
mors præverterit, velit Dominus qui dives est in
misericordia, cognatos meos et propinquos inle-
ctere, animosque eurum et corda accendere ut
per bona Deoque accepta opera mihi quam prom-
ptissime suppetias ferant, et si quid humana infir-
mitate prætermiserim oicii, id meo nomine post
mortem præstent. Paa, Domine, qui mirabilium
Deus es, liberalisque indigentium provisor, ut in
adventu tuo nihil aut parvum aut magnum occur-
rat quod vel mihi desit, vel cuiquam eorum qui
in te conidunt. Sic enim divino ille eloquio Chry-
sortomus, cujus supra mentionem feci, me diserte