PG 95, col. 41
η, Ο μὲν οὖν ἐν μακαρίᾳτῇ λήξει Ἀθανάσιος ὁ
θεσπέσιος, ἐν τῷ περὶ σαρκώσεως καὶ Τριάδος λόγῳ,
τάδε φησί· « Θεὸς οὖν ἐστιν ὁ γεννηθεὶς καὶ γενό-
μενος ἄνθρωπος ·καὶ ἡμῖς φαμεν, ὅτι Θεός ἐστιν,
ὅτι καθʼ ἡμᾶς γενόμενος ἄνθρωπος. Ἀλλʼ οὐ Θεὸς
καὶ Θεὸς καὶ Θεὸς, ὁ εἶς τῆς Τριάδος, ὁ τἱὸςτοῦ Θεοῦ
καὶ Θεὸς ἅγιος· ἀλλʼ οὐχ ἀγιος, καὶ ἅγιος,καὶ ἅγιος.
Οὐδὲ τρὶς μόνον ἅγιος, ἀορίστως, καὶ ἀπειράκις
ἅγιος καὶ ὑπεράγιος. » Καὶ πάλιιν ἀλλαχοῦ λέγει·
« Εἴδομεν αὐτὸν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος, οὐδὲ κάλλος.
Ἡν γὰρ αὐτὸν πρὸ τούτου θεωρήσας ἐν τῇ θεῖκῇ
καὶ ἐνδόξῳ μορφῇ καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ
ἐπηρμένου, ὅτε τὰ Χερουβλμ ἐδοξολόνουν αὐτὸν λέ-
γοντα, ἅγιος, ἀγιος, γιος, Κύριος Σαβαὐθ. Καὶ
μετὰ ταῦτα ὀρᾷ αὐτὸν μορφὴν δούλου λαβόντα, καὶ
ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενον. » Ταῦτα προ-
φέρουσιν, ὰ καὶ ἡμεἔςἀσπαζόμεθα· ἀλλʼεἰπάτωσαν·
μόνον εἶδον α τὸν Τἱὸν καθήμενον ἐπὶ θρόνου, ἢ τῷ
Πατρὶ συνεδρεύοντα; μόνον δοξολογούμενον, ῇ σὺν
τῷ Πατρὶ καὶ Πνεύματι; Εἰ μὲν οὖν μόνον, εἰπά-
τωσαν τῷ Υἱῷ μόνῳ καὶ τὸν Τρισάγιον ὕμνον. Et
δὲ σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἔνεύματι, ἐπιγνώτωσαν τῆς
Τριάδος εἶναι ἀχώριστον, τὸν ἐμφαντπκὸν τῶν τριῶν
ὐποστάσεων, καὶ τῆς μιᾶς σὐσίας καὶ κυριότητος
αἶνον. Ἀγιος γὰρ, ἀγιος, ἅγιος, ὑμνοῦντα τὰ Σερα-
φὶμ, καὶ τῇ Τριάδι τὸν ὕμνον προσάγοντα ὑμνοῦσιν
τὸν Ἐησοῦν. Εἰς γὰρ τῆς Τριάδος δ Ἰησοῦς · ct δὲ
τῷ Τἱῷ μόνῳ τὸν Τρισάγιον ἀνατιθέντες ὕμνον, ἀμέτ-
οχον τοῦ ὕμνου τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα τιθέασι.
Τὰ μὲν γὰρ κοινὰ συμπεριλαμβάνει τὰ μερικά· τὰ,, hymonum ad Filium tantummodo referunt, sbb
δὲ μερικὰ, τὰ καθόλου οὐκέτι. Ὁ μὲν γὰρ ἄνθρωπον hymno Patrem et Spiritum sanctum excludunt:
εἰπὼν, πάντας τοὺς κατὰ μέρος ἐσήμανεν· ὁ δὲ
Πέτρον εἰπὼν, αὐτὸν μόνον ὑπέφηνεν, ἀφεὶς τὰς
λοκιπὰς ὑποστάσεις τῆς ἀνθρωπότητος.
mines signiicavit : qui autem Petrum, ipsums solum designavit, omissis cæteris humanæ naturss
personis.
Θ. Πάλιν προβάλλονται τοῦ ἀγίου Ἐπιφανίου, ἐκ
τοῦ εἰς τὴν ἀγίαν Θεοτόκον λόγου· « ʼ8 μακαρία ἐν
γυναιξὶν, ἡ τὸν Aόγον ἐκ σοῦ σαρκωθέντα τεκοῦσα,
Aόγον τὸν τοῦ Πατρὸς Τἰὸν, Λόγον τὸν προαιώνιον
Θεὲν, Λόγον τὸν ἄναρχον καὶ δἶδιον, Aόγον τὸν
ἐμοούσιον τῆς ἀχωρίστου Τριάδος, ἐόγον τὸν σὺν
Πατρὶ καὶ ἀγίῳ Πνεύματι προσκυνούμενον, Δέγον
τὸν σύνθρονον τοῦ Πατρὸς, Λόγον τὸν ἐπὶ τῶν Χε-
ρουβὶμ καθήμενον, Αόγον,δν τστράμορφα ίῶα δοξο-
λογοῦσι, λέγοντα, « ὰγιος, ἄγιος, ἅγιος, Κύριος Σr-D animalia quadrlormia celebrant, sanctus, sanctus,
βαώθ· πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου. »
Εἱ μὲν ἑτέρα ἡ δόξα αὐτοῦ παρὰ τὴν τεῦ Πατρὸς,
μόνου αὐτοῦ καὶ τὸν ὕμνον φήσομεν. Εt δὲ μία δο-
ξολογία, καὶ κονὴ τῆς ἀγίας Τρμάδος, εἶς καὶ κοινὸς
καὶ ὁ ὕμνος. Ἀγιιος γὰρ, ἅγιος,ἅγτος λέγεντα, δοξο-
λογοῦσι τὸν Υὸν, ἀλλʼ οὐ τὸν Τἱὸν μένον, ἀλλʼ ὲς
ἔνα τῆς ἀγίας Τριάδος, μέσον Πατρός τε καὶ Πνεύ-
ματος.
· ?⁶ orat. de selut. ads. Ghristi.
Vaæ LECτρXαs.
v Reg. 2950 in marg. τῇ μνήμῃ. Reg. 1991 εoεν, lsaias scilicet,nec msle.
μτεοε. Gn. XCV,
θεσπέσιος, ἐν τῷ περὶ σαρκώσεως καὶ Τριάδος λόγῳ,
τάδε φησί· « Θεὸς οὖν ἐστιν ὁ γεννηθεὶς καὶ γενό-
μενος ἄνθρωπος ·καὶ ἡμῖς φαμεν, ὅτι Θεός ἐστιν,
ὅτι καθʼ ἡμᾶς γενόμενος ἄνθρωπος. Ἀλλʼ οὐ Θεὸς
καὶ Θεὸς καὶ Θεὸς, ὁ εἶς τῆς Τριάδος, ὁ τἱὸςτοῦ Θεοῦ
καὶ Θεὸς ἅγιος· ἀλλʼ οὐχ ἀγιος, καὶ ἅγιος,καὶ ἅγιος.
Οὐδὲ τρὶς μόνον ἅγιος, ἀορίστως, καὶ ἀπειράκις
ἅγιος καὶ ὑπεράγιος. » Καὶ πάλιιν ἀλλαχοῦ λέγει·
« Εἴδομεν αὐτὸν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος, οὐδὲ κάλλος.
Ἡν γὰρ αὐτὸν πρὸ τούτου θεωρήσας ἐν τῇ θεῖκῇ
καὶ ἐνδόξῳ μορφῇ καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ
ἐπηρμένου, ὅτε τὰ Χερουβλμ ἐδοξολόνουν αὐτὸν λέ-
γοντα, ἅγιος, ἀγιος, γιος, Κύριος Σαβαὐθ. Καὶ
μετὰ ταῦτα ὀρᾷ αὐτὸν μορφὴν δούλου λαβόντα, καὶ
ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενον. » Ταῦτα προ-
φέρουσιν, ὰ καὶ ἡμεἔςἀσπαζόμεθα· ἀλλʼεἰπάτωσαν·
μόνον εἶδον α τὸν Τἱὸν καθήμενον ἐπὶ θρόνου, ἢ τῷ
Πατρὶ συνεδρεύοντα; μόνον δοξολογούμενον, ῇ σὺν
τῷ Πατρὶ καὶ Πνεύματι; Εἰ μὲν οὖν μόνον, εἰπά-
τωσαν τῷ Υἱῷ μόνῳ καὶ τὸν Τρισάγιον ὕμνον. Et
δὲ σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἔνεύματι, ἐπιγνώτωσαν τῆς
Τριάδος εἶναι ἀχώριστον, τὸν ἐμφαντπκὸν τῶν τριῶν
ὐποστάσεων, καὶ τῆς μιᾶς σὐσίας καὶ κυριότητος
αἶνον. Ἀγιος γὰρ, ἀγιος, ἅγιος, ὑμνοῦντα τὰ Σερα-
φὶμ, καὶ τῇ Τριάδι τὸν ὕμνον προσάγοντα ὑμνοῦσιν
τὸν Ἐησοῦν. Εἰς γὰρ τῆς Τριάδος δ Ἰησοῦς · ct δὲ
τῷ Τἱῷ μόνῳ τὸν Τρισάγιον ἀνατιθέντες ὕμνον, ἀμέτ-
οχον τοῦ ὕμνου τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα τιθέασι.
Τὰ μὲν γὰρ κοινὰ συμπεριλαμβάνει τὰ μερικά· τὰ,, hymonum ad Filium tantummodo referunt, sbb
δὲ μερικὰ, τὰ καθόλου οὐκέτι. Ὁ μὲν γὰρ ἄνθρωπον hymno Patrem et Spiritum sanctum excludunt:
εἰπὼν, πάντας τοὺς κατὰ μέρος ἐσήμανεν· ὁ δὲ
Πέτρον εἰπὼν, αὐτὸν μόνον ὑπέφηνεν, ἀφεὶς τὰς
λοκιπὰς ὑποστάσεις τῆς ἀνθρωπότητος.
mines signiicavit : qui autem Petrum, ipsums solum designavit, omissis cæteris humanæ naturss
personis.
Θ. Πάλιν προβάλλονται τοῦ ἀγίου Ἐπιφανίου, ἐκ
τοῦ εἰς τὴν ἀγίαν Θεοτόκον λόγου· « ʼ8 μακαρία ἐν
γυναιξὶν, ἡ τὸν Aόγον ἐκ σοῦ σαρκωθέντα τεκοῦσα,
Aόγον τὸν τοῦ Πατρὸς Τἰὸν, Λόγον τὸν προαιώνιον
Θεὲν, Λόγον τὸν ἄναρχον καὶ δἶδιον, Aόγον τὸν
ἐμοούσιον τῆς ἀχωρίστου Τριάδος, ἐόγον τὸν σὺν
Πατρὶ καὶ ἀγίῳ Πνεύματι προσκυνούμενον, Δέγον
τὸν σύνθρονον τοῦ Πατρὸς, Λόγον τὸν ἐπὶ τῶν Χε-
ρουβὶμ καθήμενον, Αόγον,δν τστράμορφα ίῶα δοξο-
λογοῦσι, λέγοντα, « ὰγιος, ἄγιος, ἅγιος, Κύριος Σr-D animalia quadrlormia celebrant, sanctus, sanctus,
βαώθ· πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου. »
Εἱ μὲν ἑτέρα ἡ δόξα αὐτοῦ παρὰ τὴν τεῦ Πατρὸς,
μόνου αὐτοῦ καὶ τὸν ὕμνον φήσομεν. Εt δὲ μία δο-
ξολογία, καὶ κονὴ τῆς ἀγίας Τρμάδος, εἶς καὶ κοινὸς
καὶ ὁ ὕμνος. Ἀγιιος γὰρ, ἅγιος,ἅγτος λέγεντα, δοξο-
λογοῦσι τὸν Υὸν, ἀλλʼ οὐ τὸν Τἱὸν μένον, ἀλλʼ ὲς
ἔνα τῆς ἀγίας Τριάδος, μέσον Πατρός τε καὶ Πνεύ-
ματος.
· ?⁶ orat. de selut. ads. Ghristi.
Vaæ LECτρXαs.
v Reg. 2950 in marg. τῇ μνήμῃ. Reg. 1991 εoεν, lsaias scilicet,nec msle.
μτεοε. Gn. XCV,