PG 96, col. 1356
τὴν ἁγίαν Παρθένον, καὶ ἐπελάϐετο ὲκ τῆς φύσεως τῆς
σαρκὸς αὐτῆς, καὶ ἧνωσε τῇ ἰδίᾳ τῆς θεότητος ὑπο-
στάσει σάρκα τὴν ἡμῖν ὁμοούσιον, ἔμψυχόν τε καὶ ἐν·
νουν, ὡς αὐτὸς μόνος οἶδε. Προείπον γὰρ ὅτι οὔτε
νοῦς καταλαϐέσθαι ἰσχύει, οὕτε λόγος παραστῆσαι
δύναται, οὒτε ὀφείλει ἄνθρωπος φυσιολογεῖν τὸ ἀνεξ·
ιχνίαστον καὶ ἀνεξερεύνητον πρᾶγμα. Ἐνώσας οὖν
ἐαυτῷ τὴν ἐξ αὐτῆς ληφθεῖσαν φύσιν, ηὖξει 6 ἀναυ-
ξὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῇ ίδίᾳ σαρκὶ, ὲμψυχωμένῃ ψυχῇ
λογικῇ τε καὶ νοερᾷ. Καὶ μὴ τραπεὶς 6 Υἱὸς τοῦ Θεοὲ
ὅπερ ἧν, ἐγένετο βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρός.
Καὶ ἀπετελέσθη ἓνωσις ἀδιαίρετος καὶ ἁσύγχυτος
θεότητος τε καὶ ἁνθρωπότητος · καὶ ίδοὺ 6 ἀσώματος
καλ⁸ ἀψηλάφητος σεσωμάτωται καὶ ψηλαφᾶταιο καὶὸ
πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὲκ τοῦ Πατρδς γεννηθεὶς,
ίδοὺ αὐτὸς καὶ ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου σεσαρκωμένος
γεννᾶται ° καὶ 6 τῶν κόλπων τῶν πατρικῶν μὴ χωριο
σθεὶς, καὶ τὰ σύμπαντα τῇ δυνάμει τῆς θεότητος
συνέχων, καὶ τῶν πάντων τῇ παντοκρατορικῇ δυνα-
μει περιδραττόμενος, 6 αὐτὸς ἑνανθρωπήσας ἐκ τῆς
ἁγίας Παρθένου καὶ γεννηθεὶς, κεῖται έν φὰτνῃ παι-
δίον ἐσπαργανωμένον, τῆς ἁγίας Παρθένου παρθένου
μεινάσης. Τὰ γὰρ θεῖα τοιαῦτὰ ἔστι. Ὠσπερ γὰρ ἠ
ἓνωσις τῆς σαρκὸς καὶ τῆς θεότητος ἁνεξερεύνητος,
οὕτω καὶ ἡ γέννησις. Ἐδυνήθη γὰρ 6 θεῖος Λόγος 6
παντοδύναμος κατὰ ἀλήθειαν σαρκωθῆναι καὶ ἐναν-
θρωπῆσαι ὲν τῇ Δεσποίνῃ, κα)⁵ γεννηθῆναι έξ αὐτῆς,
ιαί τὴν παρθενίαν ὲσφραγισμένην διαφυλάξαι,
οὖν ἀμέλει καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη ὲν μέσῳ
τῶν μαθητῶν.
η’. Διὰ τοῦτο ἡ ἁγία καὶ ἁποστολικὴ Ἐκκλησία
πάντα εὐπειθῶς τὰ θεῖα ἀποδέχεται, πάντα πιστῶς,
πάντα ἁπολυπραγμόνως σέϐει καὶ προσκυνεῖ καὶ τι-
μᾷ. Αὐτὸς οὖν ὁ Υἱὸς Θεοῦ 6 ἀληθινὸς Θεὸς, διὰ τὴν
ἡμετέραν σωτηρίαν παιδίον γεννηθεὶς, αὔξειν λέγει·
ταί τῇ ίδίᾳ σαρκὶ, τὰ ἡμέτερα οἰκειούμενος ἀδιάϐλητα
πάθη, καὶ προκόπτειν σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ διὰ τὴν
ιατὰ μέρος ἀνάδειξιν, ὅπως δείξῃ κυρίως καὶ κατὰ
Ξιλήθειαν εἶναι τὴν ένανθρὼπησιν. Καὶ κοπιᾷν λέγε-
tat, καὶ πεινῇν καὶ διψῇν, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συν-
ιναστραφῆναι, διδάξας καὶ φωτίσας πάντα ἇν-
ῖρωπον ἐρχόμενον είς τὸν κόσμον. Αὐτὸς γάρ ἐστι
τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν.
θ’. Λοιπὸν δὲ διὰ τὴν ἄμετρον αὐτοῦ φιλανθρω-
τίαν καὶ ἔπαθε τῇ ίδίᾳ σαρκί. Αὐτὸς γὰρ 6 Κύριος
τῆς δόξης ὑπὲρ ἡμῶν ἐσταυρώθη, καὶ πάσχει ἀληθῶς.
Ιὰσχει γὰρ ού τῇ θεότητι, ἀλλὰ τῇ ἁδιαιρέτως συν-
ιφθείσῃ αὐτῷ ίδίᾳ σαρκὶ έμψυχωμένῃ, καὶ ἀποθνή-
neat, τῆς ψυχῆς δηλονότι χωρισθείσης τοῦ σώματος.
H γὰρ θεότης ἀδιαίρετος καὶ ἀσύγχυτος καὶ τῇ ψυχῇ
;vaévn ἦν καὶ τῷ σώματι. Κατῆλθεν οὖν 6 Υἱὸς
τοῦ Θεοῦ τῇ ἰδίᾳ ψυχῇ πρὸς τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς,
παὶ πάλιν ἀνέστη, τῆς ψυχῆς ένωθείσης τῷ σώματι.
σαρκὸς αὐτῆς, καὶ ἧνωσε τῇ ἰδίᾳ τῆς θεότητος ὑπο-
στάσει σάρκα τὴν ἡμῖν ὁμοούσιον, ἔμψυχόν τε καὶ ἐν·
νουν, ὡς αὐτὸς μόνος οἶδε. Προείπον γὰρ ὅτι οὔτε
νοῦς καταλαϐέσθαι ἰσχύει, οὕτε λόγος παραστῆσαι
δύναται, οὒτε ὀφείλει ἄνθρωπος φυσιολογεῖν τὸ ἀνεξ·
ιχνίαστον καὶ ἀνεξερεύνητον πρᾶγμα. Ἐνώσας οὖν
ἐαυτῷ τὴν ἐξ αὐτῆς ληφθεῖσαν φύσιν, ηὖξει 6 ἀναυ-
ξὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῇ ίδίᾳ σαρκὶ, ὲμψυχωμένῃ ψυχῇ
λογικῇ τε καὶ νοερᾷ. Καὶ μὴ τραπεὶς 6 Υἱὸς τοῦ Θεοὲ
ὅπερ ἧν, ἐγένετο βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρός.
Καὶ ἀπετελέσθη ἓνωσις ἀδιαίρετος καὶ ἁσύγχυτος
θεότητος τε καὶ ἁνθρωπότητος · καὶ ίδοὺ 6 ἀσώματος
καλ⁸ ἀψηλάφητος σεσωμάτωται καὶ ψηλαφᾶταιο καὶὸ
πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὲκ τοῦ Πατρδς γεννηθεὶς,
ίδοὺ αὐτὸς καὶ ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου σεσαρκωμένος
γεννᾶται ° καὶ 6 τῶν κόλπων τῶν πατρικῶν μὴ χωριο
σθεὶς, καὶ τὰ σύμπαντα τῇ δυνάμει τῆς θεότητος
συνέχων, καὶ τῶν πάντων τῇ παντοκρατορικῇ δυνα-
μει περιδραττόμενος, 6 αὐτὸς ἑνανθρωπήσας ἐκ τῆς
ἁγίας Παρθένου καὶ γεννηθεὶς, κεῖται έν φὰτνῃ παι-
δίον ἐσπαργανωμένον, τῆς ἁγίας Παρθένου παρθένου
μεινάσης. Τὰ γὰρ θεῖα τοιαῦτὰ ἔστι. Ὠσπερ γὰρ ἠ
ἓνωσις τῆς σαρκὸς καὶ τῆς θεότητος ἁνεξερεύνητος,
οὕτω καὶ ἡ γέννησις. Ἐδυνήθη γὰρ 6 θεῖος Λόγος 6
παντοδύναμος κατὰ ἀλήθειαν σαρκωθῆναι καὶ ἐναν-
θρωπῆσαι ὲν τῇ Δεσποίνῃ, κα)⁵ γεννηθῆναι έξ αὐτῆς,
ιαί τὴν παρθενίαν ὲσφραγισμένην διαφυλάξαι,
οὖν ἀμέλει καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη ὲν μέσῳ
τῶν μαθητῶν.
η’. Διὰ τοῦτο ἡ ἁγία καὶ ἁποστολικὴ Ἐκκλησία
πάντα εὐπειθῶς τὰ θεῖα ἀποδέχεται, πάντα πιστῶς,
πάντα ἁπολυπραγμόνως σέϐει καὶ προσκυνεῖ καὶ τι-
μᾷ. Αὐτὸς οὖν ὁ Υἱὸς Θεοῦ 6 ἀληθινὸς Θεὸς, διὰ τὴν
ἡμετέραν σωτηρίαν παιδίον γεννηθεὶς, αὔξειν λέγει·
ταί τῇ ίδίᾳ σαρκὶ, τὰ ἡμέτερα οἰκειούμενος ἀδιάϐλητα
πάθη, καὶ προκόπτειν σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ διὰ τὴν
ιατὰ μέρος ἀνάδειξιν, ὅπως δείξῃ κυρίως καὶ κατὰ
Ξιλήθειαν εἶναι τὴν ένανθρὼπησιν. Καὶ κοπιᾷν λέγε-
tat, καὶ πεινῇν καὶ διψῇν, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συν-
ιναστραφῆναι, διδάξας καὶ φωτίσας πάντα ἇν-
ῖρωπον ἐρχόμενον είς τὸν κόσμον. Αὐτὸς γάρ ἐστι
τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν.
θ’. Λοιπὸν δὲ διὰ τὴν ἄμετρον αὐτοῦ φιλανθρω-
τίαν καὶ ἔπαθε τῇ ίδίᾳ σαρκί. Αὐτὸς γὰρ 6 Κύριος
τῆς δόξης ὑπὲρ ἡμῶν ἐσταυρώθη, καὶ πάσχει ἀληθῶς.
Ιὰσχει γὰρ ού τῇ θεότητι, ἀλλὰ τῇ ἁδιαιρέτως συν-
ιφθείσῃ αὐτῷ ίδίᾳ σαρκὶ έμψυχωμένῃ, καὶ ἀποθνή-
neat, τῆς ψυχῆς δηλονότι χωρισθείσης τοῦ σώματος.
H γὰρ θεότης ἀδιαίρετος καὶ ἀσύγχυτος καὶ τῇ ψυχῇ
;vaévn ἦν καὶ τῷ σώματι. Κατῆλθεν οὖν 6 Υἱὸς
τοῦ Θεοῦ τῇ ἰδίᾳ ψυχῇ πρὸς τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς,
παὶ πάλιν ἀνέστη, τῆς ψυχῆς ένωθείσης τῷ σώματι.