PL 103, col. 327
De rectoribus Christianis (Sedulius Scotus), J. P. Migne
Sed et in Novi Testamenti tempore multi sanctissimi
rectores, beneficiorum Altissimi non fuerunt
immemores; sed quanto caeteris divina largiente
gratia fortiores eminebant et gloriosiores,
tanto magis Omnipotenti dignos recompensabant honores;
qualis erat magnus et optimus imperator
Constantinus, qui insigni pietate decoratus, superna
disponente providentia, potitus est Europa universa
atque Libya; super has etiam maximam Asiae partem
tenens, subjectos habuit ubique devotos. Sed
etiam barbarorum alii quidem sponte serviebant,
alii devicti. Ubique triumphi videbantur, et victor
cernebatur in omnibus imperator, qui divinae celsitudinis
potentiam cognoscens atque admirans, et
tanta sibi et humano generi collata per Omnipotentis
gratiam beneficia enumerans, divitias divina
laude atque honoris gloria refertas in hunc modum
descripsit dicens: Sacratissimam custodiens fidem,
veritatis luce participatus sum; luminis veritate gubernatus,
sacram agnosco fidem. Denique per hoc,
sicuti res ipsa confirmat, venerabilem religionem
esse conspicio, et doctrinam agnitionis sanctissimi
Dei omnibus offerentem. Hujus cultum me habere
profiteor, quia hujus Dei virtutem in auxilio habens,
inchoans a finibus Oceani, omnem terrarum orbem
firma spe salutis obtinui. Hunc Deum colo, cujus
signum Deo dicatus meus exercitus portat in humeris,
et a quo dum justo sermone aliquid poscitur impetratur.
Ex ipsis autem tropaeis insignibus beneficia
repente suscipio. Hunc itaque Deum immortali
memoria me honorare profiteor, eumque summa
puraque mente super omnia esse credo. Hunc inclinatis
genibus invocabo, qui puram tantummodo
mentem et immaculatam animam ab omnibus exigit;
virtutis et pietatis actus exquirit, mansuetudinis et
clementiae delectatur operibus, mites amat, habet
odio turbulentos, diligit fidem, punit perfidiam, omnemque
potentiam cum fastu despicit, superborum
punit asperitatem, ad fastum elevatos perimit, humilibus
autem ac patientibus digna retribuit. Quibus omnibus
consideratis, multas Deo refero gratias, quoniam
integra providentia omne genus humanum
colens legem divinam, reddita sibi pace decenter
exsultet.
Et haec quidem piissimus atque Christianissimus
imperator dans gloriam Deo pro immensis ipsius beneficiis
dicebat. Quis enim rector sub Christiani nominis
titulo insignitus, atque ab infantia tutela matris
Ecclesiae ubere lacte sinu educatus, et in principali
dignitatis apice divina disponente gratia
sublimatus, non jugiter Omnipotenti victimas gratiarum
offeret, non illius voluntati humiliter atque
ardenter obedire, et sanctis ejus servis placare non
magnopere contendet? si rex impius Nabuchodonosor
Deum Israel honorat, si Alexander Magnus cum
esset paganissimus illius templum adiit, illius majestati
cervicem subdidit, se genibus provolutus curvat,
ab illo auxilium efflagitat, illi victimas immolat,
atque insuper sancti pontificem templi Jaddum plurimis
rectores, beneficiorum Altissimi non fuerunt
immemores; sed quanto caeteris divina largiente
gratia fortiores eminebant et gloriosiores,
tanto magis Omnipotenti dignos recompensabant honores;
qualis erat magnus et optimus imperator
Constantinus, qui insigni pietate decoratus, superna
disponente providentia, potitus est Europa universa
atque Libya; super has etiam maximam Asiae partem
tenens, subjectos habuit ubique devotos. Sed
etiam barbarorum alii quidem sponte serviebant,
alii devicti. Ubique triumphi videbantur, et victor
cernebatur in omnibus imperator, qui divinae celsitudinis
potentiam cognoscens atque admirans, et
tanta sibi et humano generi collata per Omnipotentis
gratiam beneficia enumerans, divitias divina
laude atque honoris gloria refertas in hunc modum
descripsit dicens: Sacratissimam custodiens fidem,
veritatis luce participatus sum; luminis veritate gubernatus,
sacram agnosco fidem. Denique per hoc,
sicuti res ipsa confirmat, venerabilem religionem
esse conspicio, et doctrinam agnitionis sanctissimi
Dei omnibus offerentem. Hujus cultum me habere
profiteor, quia hujus Dei virtutem in auxilio habens,
inchoans a finibus Oceani, omnem terrarum orbem
firma spe salutis obtinui. Hunc Deum colo, cujus
signum Deo dicatus meus exercitus portat in humeris,
et a quo dum justo sermone aliquid poscitur impetratur.
Ex ipsis autem tropaeis insignibus beneficia
repente suscipio. Hunc itaque Deum immortali
memoria me honorare profiteor, eumque summa
puraque mente super omnia esse credo. Hunc inclinatis
genibus invocabo, qui puram tantummodo
mentem et immaculatam animam ab omnibus exigit;
virtutis et pietatis actus exquirit, mansuetudinis et
clementiae delectatur operibus, mites amat, habet
odio turbulentos, diligit fidem, punit perfidiam, omnemque
potentiam cum fastu despicit, superborum
punit asperitatem, ad fastum elevatos perimit, humilibus
autem ac patientibus digna retribuit. Quibus omnibus
consideratis, multas Deo refero gratias, quoniam
integra providentia omne genus humanum
colens legem divinam, reddita sibi pace decenter
exsultet.
Et haec quidem piissimus atque Christianissimus
imperator dans gloriam Deo pro immensis ipsius beneficiis
dicebat. Quis enim rector sub Christiani nominis
titulo insignitus, atque ab infantia tutela matris
Ecclesiae ubere lacte sinu educatus, et in principali
dignitatis apice divina disponente gratia
sublimatus, non jugiter Omnipotenti victimas gratiarum
offeret, non illius voluntati humiliter atque
ardenter obedire, et sanctis ejus servis placare non
magnopere contendet? si rex impius Nabuchodonosor
Deum Israel honorat, si Alexander Magnus cum
esset paganissimus illius templum adiit, illius majestati
cervicem subdidit, se genibus provolutus curvat,
ab illo auxilium efflagitat, illi victimas immolat,
atque insuper sancti pontificem templi Jaddum plurimis