PL 105, col. 381
387 S. EIGILIS ABBATIS FULDENSIS quidam vero illum sibi præesse contendunt. Quem una A hoc modo, licet in angulo, sugurrantes : « Si le vel gocietas appetebat, altera denegabat; et in omnibus his confabulationibus semper ad exemplum amissi abbatis austeritas versabatur, quem non tam sua quam adulatorum et accusatorum subvertebat ne-
Seitis quare? quia habet in hae alla et generosa electione, quia infirma mundi et contempiiditia elegit Deus. Infirmitas namque in Dee innocentia est, ignobilitas autem bumilitas : te nobis preficimus, dic nobis, oramus, in veritate, si velis junc nobis ſacere bene: putamus sane, quid velis, et facias; tu enim nosti, cum quali tribula-
quitia. Quidam autem Fratrum, de nobili genere abbatem h creare conati sunt, dicentes : « Si hund guecipimus, deſendit nos contra comites et potentiores nobis; quin et imperatorem nobis sua di- gnitato propitium facit.
Tali etiam, non dico nobilitati, sed ignobilitati si colla subiieimus, quo nos vertimus, si aversus fue- rit a nobis opprimens nos? si ei bumiliter suggeri- mus ut quiescat, ſortasse majori commotus jracun- dia, non quiescit, quia confidentiam habet in propin- quis.
» His hoc modo altercantibus, alius quidem zedens affirmabat, satius eligendum patrem doctrina pollentem, alius juvenem, alius medioerem. E contra vero alii retractantes dicebant : « $i doctum et nimis eloquentem promoverimus, et postmodum sanam doctrinam postponens, iracundus et obstinatus contra preceptum veritatis fuerit ef- fectus; quid faciemus ? scit enim multiplices syllo-
gizmos, et deprimit nos, cum austeritate pauca sibi auppliciter suggerentes, licet justam habeamus que- relam ; aut forte (quod timendum, quin et dolendum est) si ejus obstinationi paululum necessario respon- sum dederimus, ita dixerit : Quare contenditis me- cum, cum regula prohibeat uti monachus cum ab- hate suo non contendat? et sie cum voluerit, et quo-
tiescmque voluertt, necessartam suggestionem Aleet esse contentlonem; ac per hoc, fratres, omnla tuta timentes formidamus, et nescimus quo nos ver- tamus. In multis siquidem rebus conterriti sumus : quia, ut vulgo dicitur, Homo ustulatus ignem timet.
Nonne igitur ista, que protulimus, ita nobis jam fulsse vel deinceps fleri posse videntur? Nonnulli igitur ex nostris, quos bene fraternitas vestra novit ex nomine, sub prætextu alicujus utilitatis ad alia monasteria propter quamdam parvissimam respon- sionem necessarie dletlonis in exsilium transmissi propria loco privantur, et (quod eo siquidem tem- pore dietu et visu miserahile fuit) senes atque de-
crepiti absque ulla miseratione ad diversa loca tra- hebantur laviti. Seitis, fratres, si hæc ita sint? Sci- mus sine dublo, quia scitis, nec vos horum quidquam latere poles, quorum natitiam longo tempore penes vos habuistis.
» Sic et sie, frater Modeste, questio versabstur; et sic de hujusmodi personis sentientes dicebant. Sed nec quidem aberant in bac permutatone verborum coztaneis consocii, « Scilicet Ratgarii abbatis.
Seitis quare? quia habet in hae alla et generosa electione, quia infirma mundi et contempiiditia elegit Deus. Infirmitas namque in Dee innocentia est, ignobilitas autem bumilitas : te nobis preficimus, dic nobis, oramus, in veritate, si velis junc nobis ſacere bene: putamus sane, quid velis, et facias; tu enim nosti, cum quali tribula-
quitia. Quidam autem Fratrum, de nobili genere abbatem h creare conati sunt, dicentes : « Si hund guecipimus, deſendit nos contra comites et potentiores nobis; quin et imperatorem nobis sua di- gnitato propitium facit.
Tali etiam, non dico nobilitati, sed ignobilitati si colla subiieimus, quo nos vertimus, si aversus fue- rit a nobis opprimens nos? si ei bumiliter suggeri- mus ut quiescat, ſortasse majori commotus jracun- dia, non quiescit, quia confidentiam habet in propin- quis.
» His hoc modo altercantibus, alius quidem zedens affirmabat, satius eligendum patrem doctrina pollentem, alius juvenem, alius medioerem. E contra vero alii retractantes dicebant : « $i doctum et nimis eloquentem promoverimus, et postmodum sanam doctrinam postponens, iracundus et obstinatus contra preceptum veritatis fuerit ef- fectus; quid faciemus ? scit enim multiplices syllo-
gizmos, et deprimit nos, cum austeritate pauca sibi auppliciter suggerentes, licet justam habeamus que- relam ; aut forte (quod timendum, quin et dolendum est) si ejus obstinationi paululum necessario respon- sum dederimus, ita dixerit : Quare contenditis me- cum, cum regula prohibeat uti monachus cum ab- hate suo non contendat? et sie cum voluerit, et quo-
tiescmque voluertt, necessartam suggestionem Aleet esse contentlonem; ac per hoc, fratres, omnla tuta timentes formidamus, et nescimus quo nos ver- tamus. In multis siquidem rebus conterriti sumus : quia, ut vulgo dicitur, Homo ustulatus ignem timet.
Nonne igitur ista, que protulimus, ita nobis jam fulsse vel deinceps fleri posse videntur? Nonnulli igitur ex nostris, quos bene fraternitas vestra novit ex nomine, sub prætextu alicujus utilitatis ad alia monasteria propter quamdam parvissimam respon- sionem necessarie dletlonis in exsilium transmissi propria loco privantur, et (quod eo siquidem tem- pore dietu et visu miserahile fuit) senes atque de-
crepiti absque ulla miseratione ad diversa loca tra- hebantur laviti. Seitis, fratres, si hæc ita sint? Sci- mus sine dublo, quia scitis, nec vos horum quidquam latere poles, quorum natitiam longo tempore penes vos habuistis.
» Sic et sie, frater Modeste, questio versabstur; et sic de hujusmodi personis sentientes dicebant. Sed nec quidem aberant in bac permutatone verborum coztaneis consocii, « Scilicet Ratgarii abbatis.