PL 106, col. 389

1.
Anno siquidem octingentesimo tertio decimo
felicissimae incarnationis Domini nostri Jesu Christi,
exempto rebus humanis famosissimo imperatore
Carolo victoriosissimo piissimo Augusto, qui regni

Francorum spatia longe lateque dilatavit, et Christi
gloriam suis in finibus ampliavit; insuper et multarum
gentium caecitatem quanta potuit virtute
perculit, ereptasque profundis tenebris lucis claritate
conspicuas reddidit; Ludovicus gloriosus filius ejus
sceptra imperialia sibi debita atque a Deo tradita
post eum feliciter rexit. Decebat quippe Christum
talem ac tantum imperio suo praeficere principem,
in quo non modo aviti specimen eluceret imperii,
sed et qui mentis nobilitate insignis, prudentia singularis,
moribusque innocuus, cunctis sibi subjectis
fieret tot virtutum excellentia imitabilis. Hic ergo
imperii sui primordia talibus tantisque dedicare instituit
auspiciis, ut incorrecta corrigerentur, bona
collapsa erigerentur, et stantia solidarentur. Et

quisque ordo in regno sibi tradito non passim levitate
jactatus a propria regula exorbitaret, sed laicus
ordo justitiae deserviret, atque armis pacem sanctae
Ecclesiae defenderet; monasticus ordo quietem diligeret,
orationi vacaret; et qui se saeculi actibus
secrevisset, eisdem iterum nec voluntate, nec necessitate
semet subderet. Episcopalis autem ordo ut
his omnibus superintenderet, scilicet ut si qui ab iis
aut voluntate, aut necessitate deviarent, eorum solerti
judicio prudentique consilio ad lineam rectitudinis
correcti redirent.
2.
In quibus, ut revera decet, cum multi imitatione
dignissimam talibus ejus monitis praeberent
obtemperantiam, pars horum non minima exstitit
Walcandus venerandus episcopus. Is enim partim