PL 111, col. 797
Commentaria in Jeremiam (Rabanus Maurus), J. P. Migne
prophetarum, sermones legis, sermones apostolorum,
sermones etiam Domini et Salvatoris nostri
Jesu Christi hortantur nos ad poenitentiam,
provocant ad salutem. Si audierimus, credimus ei,
« Verba Jeremiae, filli Helciae, de sacerdotibus,
qui fuerunt in Anathoth, in terra Benjamin. Quod
factum est verbum Domini ad eum in diebus Josiae
filii Amon regis Juda, in tertio decimo anno
regni ejus. Et factum est in diebus Joachim filii
Josiae regis Juda, usque ad consummationem undecimi
anni Sedechiae filii Josiae regis Juda, usque
ad transmigrationem Hierusalem, in mense
quinto. » [(Hieron.)] Caeteri prophetae, ut Isaias,
Osee, Joel, fuerunt ante captivitatem decem tribuum
Israel, sive duarum tribuum Judae et Benjamin. Alii
post captivitatem, ut Daniel, Aggaeus et Zacharias.
Jeremias vero et Ezechiel imminente captivitate vaticinium
texuerunt: sed alter eorum in terra Juda,
alter in Babylone. Jeremias cum adhuc esset puer,
prophetare coepit anno tertio decimo Josiae filii Amon
regis Judae; prophetavitque in imperio ejus annis
decem et novem, et postea sub Joachim filio ejus
annis undecim: et sub Sedechia, qui ultimus fuit
regum Juda, annis undecim, usque ad quintum mensem,
quando a Babyloniis capta est Hierusalem.
Joachaz vero et Jechoniae terni menses (quorum alter
in Aegyptum, alter cum matre ductus est in Babylonem),
in supradictis annis computantur. Ac per
hoc ab exordio prophetiae suae usque ad captivitatem
Hierusalem, in qua et ipse captus est, prophetavit
annis quadraginta et uno, praeter illud tempus,
quando ductus est in Aegyptum. Ibique prophetavit
in Taphnis, ut hoc ipso volumine continetur. Pro
verbis Jeremiae Septuaginta posuerunt, « Verbum
quod factum est ad Jeremiam, » hoc videlicet sensu,
quod verba Jeremiae verbum sit Domini. Fuit autem
de genere sacerdotum, qui habitabant contra septentrionem
Hierusalem in tertio milliario et viculo Anathoth.
Simulque admirabilis clementia Domini, quod
jam captivitate vicina, et Babylonio exercitu vallante
Hierusalem, nihilhominus populum ad poenitentiam
provocat, malens salvare conversos quam
perdere delinquentes. Pro transmigratione, quod
omnes alii voce consona transtulerunt, Septuaginta
posuerunt captivitatem. Post exordium autem vaticinationis
Jeremiae, tricesimo quinto prophetiae ejus
anno, Ezechiel in Babylone his qui cum eo capti
fuerant, exorsus est prophetare.
« Et factum est verbum Domini ad me dicens:
Priusquam te formarem in utero, novi te; et antequam
exires de vulva, sanctificavi te: prophetam
sermones etiam Domini et Salvatoris nostri
Jesu Christi hortantur nos ad poenitentiam,
provocant ad salutem. Si audierimus, credimus ei,
« Verba Jeremiae, filli Helciae, de sacerdotibus,
qui fuerunt in Anathoth, in terra Benjamin. Quod
factum est verbum Domini ad eum in diebus Josiae
filii Amon regis Juda, in tertio decimo anno
regni ejus. Et factum est in diebus Joachim filii
Josiae regis Juda, usque ad consummationem undecimi
anni Sedechiae filii Josiae regis Juda, usque
ad transmigrationem Hierusalem, in mense
quinto. » [(Hieron.)] Caeteri prophetae, ut Isaias,
Osee, Joel, fuerunt ante captivitatem decem tribuum
Israel, sive duarum tribuum Judae et Benjamin. Alii
post captivitatem, ut Daniel, Aggaeus et Zacharias.
Jeremias vero et Ezechiel imminente captivitate vaticinium
texuerunt: sed alter eorum in terra Juda,
alter in Babylone. Jeremias cum adhuc esset puer,
prophetare coepit anno tertio decimo Josiae filii Amon
regis Judae; prophetavitque in imperio ejus annis
decem et novem, et postea sub Joachim filio ejus
annis undecim: et sub Sedechia, qui ultimus fuit
regum Juda, annis undecim, usque ad quintum mensem,
quando a Babyloniis capta est Hierusalem.
Joachaz vero et Jechoniae terni menses (quorum alter
in Aegyptum, alter cum matre ductus est in Babylonem),
in supradictis annis computantur. Ac per
hoc ab exordio prophetiae suae usque ad captivitatem
Hierusalem, in qua et ipse captus est, prophetavit
annis quadraginta et uno, praeter illud tempus,
quando ductus est in Aegyptum. Ibique prophetavit
in Taphnis, ut hoc ipso volumine continetur. Pro
verbis Jeremiae Septuaginta posuerunt, « Verbum
quod factum est ad Jeremiam, » hoc videlicet sensu,
quod verba Jeremiae verbum sit Domini. Fuit autem
de genere sacerdotum, qui habitabant contra septentrionem
Hierusalem in tertio milliario et viculo Anathoth.
Simulque admirabilis clementia Domini, quod
jam captivitate vicina, et Babylonio exercitu vallante
Hierusalem, nihilhominus populum ad poenitentiam
provocat, malens salvare conversos quam
perdere delinquentes. Pro transmigratione, quod
omnes alii voce consona transtulerunt, Septuaginta
posuerunt captivitatem. Post exordium autem vaticinationis
Jeremiae, tricesimo quinto prophetiae ejus
anno, Ezechiel in Babylone his qui cum eo capti
fuerant, exorsus est prophetare.
« Et factum est verbum Domini ad me dicens:
Priusquam te formarem in utero, novi te; et antequam
exires de vulva, sanctificavi te: prophetam