PL 116, col. 152
Liber contra Judaeos (Amulo Lugdunensis), J. P. Migne
adventum; qui tam clarus mundo illuxit, ut de eo
dicat Osee propheta: « Quasi diluculum praeparatus
est egressus ejus [(Ose. VI, 3)] . » Et Habacuc similiter:
« Splendor ejus ut lux erit: cornua in manibus
ejus ibi abscondita est fortitudo ejus [(Habac.
III, 4)] ; » quod apertissime de crucis passione
dictum est.
XVIII.
Sed et Isaias: « Propter Sion, inquit, non
tacebo, et propter Hierusalem non quiescam, donec
egrediatur ut splendor justus ejus, et salvator ejus
ut lampas accendatur. Et videbunt gentes justum
tuum, et cuncti reges inclytum tuum [(Isa. LXII,
1, 2)] . » Quem non longi temporis spatio tardaturum,
sed velociter et citissime de diabolo triumphaturum,
et praedam ac spolia ejus sumpturum Dominus
per eumdem prophetam promittit: qui postquam
dixerat: « Parvulus enim natus est nobis, et
filius datus est nobis: et vocabitur nomen ejus
admirabilis, consiliarius, Deus, fortis, pater futuri
saeculi, princeps pacis [(Isa. IX, 6)] . » Et in
alio loco: « Et vocabitur nomen ejus Emmanuel [(Isa. VII, 14)] ;
» adjecit adhuc, dicens: « Et ait Dominus
ad me, Voca nomen ejus, Accelera spolia
detrahere: Festina praedari [(Isa. VIII, 3)] . » Unde et
contra istos duricordes, qui praesentem Dei justitiam
non recipientes, seipsos elongant a justitia, Deus per
eumdem prophetam clamat, dicens: « Audite me,
duro corde, qui longe estis a justitia. Prope feci
justitiam meam: non elongabitur, et salus mea
non morabitur. Dabo in Sion salutem, et in Hierusalem
gloriam meam [(Isa. XLVI, 12, 13)] . » Prope
« est justus meus: egressus est Salvator meus, et
brachia mea populos judicabunt [(Isa. LI, 5)] . »
Quid autem mirum, si hujusmodi homines errantes,
et in errorem mittentes, illud de ostensione pseudochristi
eorum apud magnum doctorem suum, quem
nominant Josue ben Levi: qui forsitan ipse impius
magister est, quem (sicut supra ostendimus)
septimum post Sammai, et Ellel, scholam eorum
usque ad captivitatem tenuisse beatus Hieronymus
docet [(in cap. VIII Isa.)] : et ipse hanc stropham
ad decipiendum infelicem populum excogitavit, ut
talem promissionem velut pro consolatione haberent
in calamitatibus captivitatis, quae tunc inchoata est.
Quid, inquam, mirum si aut hoc isti finxerunt, aut
ad confirmandam eorum infidelitatem, ipse Satanas
transfigurans se velut angelum lucis; qui etiam
Domino nostro de Scripturis laqueum tentationis
objecit, justo Dei judicio eis illusit? et ei qui dignus
erat ut deciperetur, et deciperet, sic permissus est
apparere, et talia velut ex verbis propheticis proferre,
unde a fide veri Salvatoris averterentur;
et ad exspectanda falsa et inania, juxta desideria
cordis sui, miserabiliter provocarentur? Implente in
eis Deo quod in Psalmis terribiliter ante fuerat
comminatus, dicens: « Et non audivit populus meus
vocem meam, et Israel non intendit mihi: et dimisi
eos secundum desideria cordis eorum. Ibunt
in adventionibus suis [(Psal. LXXX, 12, 13)] . »
dicat Osee propheta: « Quasi diluculum praeparatus
est egressus ejus [(Ose. VI, 3)] . » Et Habacuc similiter:
« Splendor ejus ut lux erit: cornua in manibus
ejus ibi abscondita est fortitudo ejus [(Habac.
III, 4)] ; » quod apertissime de crucis passione
dictum est.
XVIII.
Sed et Isaias: « Propter Sion, inquit, non
tacebo, et propter Hierusalem non quiescam, donec
egrediatur ut splendor justus ejus, et salvator ejus
ut lampas accendatur. Et videbunt gentes justum
tuum, et cuncti reges inclytum tuum [(Isa. LXII,
1, 2)] . » Quem non longi temporis spatio tardaturum,
sed velociter et citissime de diabolo triumphaturum,
et praedam ac spolia ejus sumpturum Dominus
per eumdem prophetam promittit: qui postquam
dixerat: « Parvulus enim natus est nobis, et
filius datus est nobis: et vocabitur nomen ejus
admirabilis, consiliarius, Deus, fortis, pater futuri
saeculi, princeps pacis [(Isa. IX, 6)] . » Et in
alio loco: « Et vocabitur nomen ejus Emmanuel [(Isa. VII, 14)] ;
» adjecit adhuc, dicens: « Et ait Dominus
ad me, Voca nomen ejus, Accelera spolia
detrahere: Festina praedari [(Isa. VIII, 3)] . » Unde et
contra istos duricordes, qui praesentem Dei justitiam
non recipientes, seipsos elongant a justitia, Deus per
eumdem prophetam clamat, dicens: « Audite me,
duro corde, qui longe estis a justitia. Prope feci
justitiam meam: non elongabitur, et salus mea
non morabitur. Dabo in Sion salutem, et in Hierusalem
gloriam meam [(Isa. XLVI, 12, 13)] . » Prope
« est justus meus: egressus est Salvator meus, et
brachia mea populos judicabunt [(Isa. LI, 5)] . »
Quid autem mirum, si hujusmodi homines errantes,
et in errorem mittentes, illud de ostensione pseudochristi
eorum apud magnum doctorem suum, quem
nominant Josue ben Levi: qui forsitan ipse impius
magister est, quem (sicut supra ostendimus)
septimum post Sammai, et Ellel, scholam eorum
usque ad captivitatem tenuisse beatus Hieronymus
docet [(in cap. VIII Isa.)] : et ipse hanc stropham
ad decipiendum infelicem populum excogitavit, ut
talem promissionem velut pro consolatione haberent
in calamitatibus captivitatis, quae tunc inchoata est.
Quid, inquam, mirum si aut hoc isti finxerunt, aut
ad confirmandam eorum infidelitatem, ipse Satanas
transfigurans se velut angelum lucis; qui etiam
Domino nostro de Scripturis laqueum tentationis
objecit, justo Dei judicio eis illusit? et ei qui dignus
erat ut deciperetur, et deciperet, sic permissus est
apparere, et talia velut ex verbis propheticis proferre,
unde a fide veri Salvatoris averterentur;
et ad exspectanda falsa et inania, juxta desideria
cordis sui, miserabiliter provocarentur? Implente in
eis Deo quod in Psalmis terribiliter ante fuerat
comminatus, dicens: « Et non audivit populus meus
vocem meam, et Israel non intendit mihi: et dimisi
eos secundum desideria cordis eorum. Ibunt
in adventionibus suis [(Psal. LXXX, 12, 13)] . »