PL 120, col. 31
Privilegium monasterii Corbeiensis (Auctores varii), J. P. Migne · Expositio in Matthaeum (Paschasius Radbertus), J. P. Migne
Freculfus, Lexoviensis Ecclesiae episcopus, episcopali
auctoritate ratum decernens, in nomine Patris
et Filii et Spiritus sancti subscripsi.
Saxobodus, Sagensis Ecclesiae episcopus, hoc decretum
consensi, et subscripsi.
Imo, Noviomagensis Ecclesiae indignus episcopus,
hoc privilegium consensi, et subscripsi.
1-2. Dum sacrae professionis obedientia, coram
fratribus Evangelium, uti consuetudinis est, diebus solemnibus,
licetine limato loquendi genere, exhortandi
magis gratia quam docendi, tractaretur, coeperunt
nonnulli eorum religione ferventes instanti devotione
frequenter exposcere (nec si possem intendentes)
beati Matthaei evangelistae textum narrationis per ordinem
explicarem, ut fluenta totius doctrinae litteris
contradicta ad plurimos uberius emanarent. Qui mox,
memetipsum ingressus, posui, novo tactus affatu,
maculosam fragilitatis vitam coram oculis, quibus
essem criminibus obvolutus. Et coepi dumosi pectoris
ingenium, quod largitoris in me praestiterat indulgentia,
disquirere, profunditatemque tanti mysterii
perscrutari; si forte virtus divina siccam vellet
fonte doctrinarum rigare pectoris rupem, et mei laboris
stylo sanctorum Patrum sensus unitatis eloquio
legentibus coaptare. Ita sane ut nec eloquentia, variis
obscene sententiarum consuta pictatiis, animum
lectoris offenderet; nec rimarum tramites diversi nitorem
intelligentiae confunderent. Sed haec multum
mecum diuque pudore pressus pertractans, auctoris
venia continuo et gratia, per quam divinitus apostolatum
meruit, ante oculos effulsit. Occurrit etiam
quod publicanum se non erubuerit fateri, et qualiter
sit vocatus a teloneo, Evangelica voce manifeste
omnibus voluerit praedicari. Quibus quasi plane praemonitus,
coepi ulterius nihil dubitare de venia, nihilque
haesitare, quod debeam, ejus suffragio adjutus,
doctrinarum convivio admitti; in cujus profecto,
ante infusionem Spiritus, jam prandio Dominus cum
peccatoribus et publicanis dignatus est epulari. Quem
si recte inspicimus per totum textum Evangelii, curam
peccatorum specialius gerit; unde et mores instituit,
atque fontem verae conversionis patenter
ubique ostendit. Propter quod, etsi peccatorem me
auctoritate ratum decernens, in nomine Patris
et Filii et Spiritus sancti subscripsi.
Saxobodus, Sagensis Ecclesiae episcopus, hoc decretum
consensi, et subscripsi.
Imo, Noviomagensis Ecclesiae indignus episcopus,
hoc privilegium consensi, et subscripsi.
1-2. Dum sacrae professionis obedientia, coram
fratribus Evangelium, uti consuetudinis est, diebus solemnibus,
licetine limato loquendi genere, exhortandi
magis gratia quam docendi, tractaretur, coeperunt
nonnulli eorum religione ferventes instanti devotione
frequenter exposcere (nec si possem intendentes)
beati Matthaei evangelistae textum narrationis per ordinem
explicarem, ut fluenta totius doctrinae litteris
contradicta ad plurimos uberius emanarent. Qui mox,
memetipsum ingressus, posui, novo tactus affatu,
maculosam fragilitatis vitam coram oculis, quibus
essem criminibus obvolutus. Et coepi dumosi pectoris
ingenium, quod largitoris in me praestiterat indulgentia,
disquirere, profunditatemque tanti mysterii
perscrutari; si forte virtus divina siccam vellet
fonte doctrinarum rigare pectoris rupem, et mei laboris
stylo sanctorum Patrum sensus unitatis eloquio
legentibus coaptare. Ita sane ut nec eloquentia, variis
obscene sententiarum consuta pictatiis, animum
lectoris offenderet; nec rimarum tramites diversi nitorem
intelligentiae confunderent. Sed haec multum
mecum diuque pudore pressus pertractans, auctoris
venia continuo et gratia, per quam divinitus apostolatum
meruit, ante oculos effulsit. Occurrit etiam
quod publicanum se non erubuerit fateri, et qualiter
sit vocatus a teloneo, Evangelica voce manifeste
omnibus voluerit praedicari. Quibus quasi plane praemonitus,
coepi ulterius nihil dubitare de venia, nihilque
haesitare, quod debeam, ejus suffragio adjutus,
doctrinarum convivio admitti; in cujus profecto,
ante infusionem Spiritus, jam prandio Dominus cum
peccatoribus et publicanis dignatus est epulari. Quem
si recte inspicimus per totum textum Evangelii, curam
peccatorum specialius gerit; unde et mores instituit,
atque fontem verae conversionis patenter
ubique ostendit. Propter quod, etsi peccatorem me