PL 13, col. 81
Adversus Damasum libellus precum ad imperatores (Faustinus; Marcellinus), J. P
I.
Temporibus Constantii imperatoris, filii Constantini,
durior orta est persecutio Christianorum ab impiis
haereticis Arianis, annuente Constantio, qui et
Athanasium episcopum resistentem haereticis persecutus
est, et ut damnaretur ab omnibus episcopis
imperavit. Quod etiam metu principis facere tentaverunt
omnes ubique pontifices, inauditum innocentemque
damnantes. Sed Liberius Romanus episcopus,
et Eusebius Vercellensis, et Lucifer Caralitanus, et
Hilarius Pictavensis dare sententiam noluerunt. Hi
ergo mittuntur in exsilium pro fide servanda. Cum Liberio
Damasus diaconus ejus se simulat proficisci:
unde fugiens de itinere, Romam rediit, ambitione
corruptus. Sed eo die quo Liberius ad exsilium proficiscebatur,
clerus omnis, id est presbyteri et archidiaconus
Felix, et ipse Damasus diaconus et cuncta
Ecclesiae officia, omnes pariter, praesente populo
Romano, sub jurejurando firmaverunt, se, vivente
Liberio, pontificem alterum nullatenus habituros. Sed
clerus contra fas, quod minime decebat, cum summo
perjurii scelere, Felicem archidiaconum ordinatum
in locum Liberii susceperunt. Quod factum universo
populo displicuit, et se ab ejus processione suspendit.
Post annos duos venit Romam Constantius, pro
Liberio rogatur a populo; qui mox annuens ait:
Habetis Liberium, qui qualis a vobis profectus est,
melior revertetur. Hoc autem de consensu ejus,
quo manus perfidiae dederat, indicabat. Tertio anno
redit Liberius, cui obvians cum gaudio populus Romanus
exivit: Felix notatus a senatu vel populo, de
Urbe propellitur, et post parum temporis, impulsu
clericorum qui perjuraverant, irrumpit in Urbem, et
stationem in Juli basilica trans Tiberim dare praesumit:
quem omnis multitudo fidelium et proceres de
Urbe iterum cum magno dedecore projecerunt.
II.
Post annos octo, Valentiniano et Valente conss.,
X kalendarum Decembrium die defunctus est Felix:
Liberius misericordiam fecit in clericos qui perjuraverant,
eosque in locis propriis suscepit. Itemque
octavo kalendas Octobris, Gratiano et Dagalaiso
conss., Liberius humanis rebus eximitur. Tunc presbyteri
et diacones, Ursinus, Amantius et Lupus, cum
plebe sancta quae Liberio fidem servaverat in exsilio
constituto, coeperunt in basilica Juli procedere, et
Temporibus Constantii imperatoris, filii Constantini,
durior orta est persecutio Christianorum ab impiis
haereticis Arianis, annuente Constantio, qui et
Athanasium episcopum resistentem haereticis persecutus
est, et ut damnaretur ab omnibus episcopis
imperavit. Quod etiam metu principis facere tentaverunt
omnes ubique pontifices, inauditum innocentemque
damnantes. Sed Liberius Romanus episcopus,
et Eusebius Vercellensis, et Lucifer Caralitanus, et
Hilarius Pictavensis dare sententiam noluerunt. Hi
ergo mittuntur in exsilium pro fide servanda. Cum Liberio
Damasus diaconus ejus se simulat proficisci:
unde fugiens de itinere, Romam rediit, ambitione
corruptus. Sed eo die quo Liberius ad exsilium proficiscebatur,
clerus omnis, id est presbyteri et archidiaconus
Felix, et ipse Damasus diaconus et cuncta
Ecclesiae officia, omnes pariter, praesente populo
Romano, sub jurejurando firmaverunt, se, vivente
Liberio, pontificem alterum nullatenus habituros. Sed
clerus contra fas, quod minime decebat, cum summo
perjurii scelere, Felicem archidiaconum ordinatum
in locum Liberii susceperunt. Quod factum universo
populo displicuit, et se ab ejus processione suspendit.
Post annos duos venit Romam Constantius, pro
Liberio rogatur a populo; qui mox annuens ait:
Habetis Liberium, qui qualis a vobis profectus est,
melior revertetur. Hoc autem de consensu ejus,
quo manus perfidiae dederat, indicabat. Tertio anno
redit Liberius, cui obvians cum gaudio populus Romanus
exivit: Felix notatus a senatu vel populo, de
Urbe propellitur, et post parum temporis, impulsu
clericorum qui perjuraverant, irrumpit in Urbem, et
stationem in Juli basilica trans Tiberim dare praesumit:
quem omnis multitudo fidelium et proceres de
Urbe iterum cum magno dedecore projecerunt.
II.
Post annos octo, Valentiniano et Valente conss.,
X kalendarum Decembrium die defunctus est Felix:
Liberius misericordiam fecit in clericos qui perjuraverant,
eosque in locis propriis suscepit. Itemque
octavo kalendas Octobris, Gratiano et Dagalaiso
conss., Liberius humanis rebus eximitur. Tunc presbyteri
et diacones, Ursinus, Amantius et Lupus, cum
plebe sancta quae Liberio fidem servaverat in exsilio
constituto, coeperunt in basilica Juli procedere, et