PL 132, col. 87
Chronicon (Regino Prumiensis), J. P. Migne
auctoritatem Dei omnipotentis et beatorum principum
Petri et Pauli, et domni pontificis et universalis
papae [Nicolai 8-10, 12], ut nullus eam in suam
parrochiam reciperet, sed eam funditus in omnibus
ecclesiis suis praedicarent excommunicatam, et ab
omni christianorum communione sequestratam, insuper
et anathematis vinculo innodatam, et inter
impias et scelerosas damnatam, donec de pestiferis
factionibus suis atque perpetrato perjurio ante domni
apostolici praesentiam dignam acciperet poenitentiam.
His summatim commemoratis, revertamur ad
Hlotharii regis ingemiscendam causam. Legatus
itaque apostolicae sedis, compositis in Gallia
rebus, Romam unde venerat reversus est. Rursusque
Waldrada ejusque complicibus decertantibus, regis
animus adversum Thietbirgam commovetur, excitantur
irae, et in sopitis discordiarum et odiorum
cineribus denuo copiosus ignis accenditur. Despicitur,
abhominatur reicitur, adulterii crimen
inpingitur, omnique ingenii arte exquiritur, qualiter
puniri quasi rea possit. Illa praevidens imminere sibi
mortis periculum, latenter aufugit, et ad Carolum
perveniens, ejus se tuitioni commisit; quod cum,
fama divulgante, Nicolaus papa cognovisset, misit
Carolo regi epistolam collaudatoriam , haec
continentem:
« Inter alios sanctae Ecclesiae religiosos propugnatores,
et veritatis strenuos defensores neminem
magis super Thietbirgae, gloriosae reginae, contritione
sollicitum, neminem magis ipsius incommoditatibus
condoluisse quam vestrae pietatis affectum recolimus. »
Et post congruentem exhortationem addidit:
« Excellentiam vestram nolumus ignorare, adeo Hlotharium
regem Thiebirgam, conjugem suam, diversis
afflictionibus subdidisse, et innumeris pressuris
contra praestita juramenta subegisse, ut nobis
coacta nunc scriberet, regia se velle exui dignitate
seu copula, et sola privata vita fore contentam.
Cui nos scripsimus, non hoc aliter fieri
posse, nisi eandem vitam conjux ejus Hlotharius
elegisset. Verum, sicut multorum relatu didicimus,
ipse Hlotharius conventum celebrare disposuit,
et eandem Thietbirgam examini proprio et
judicio subicere meditatur. Et siquidem eam
praestigiis falsitatis suae vel argumentosis ambagibus
Petri et Pauli, et domni pontificis et universalis
papae [Nicolai 8-10, 12], ut nullus eam in suam
parrochiam reciperet, sed eam funditus in omnibus
ecclesiis suis praedicarent excommunicatam, et ab
omni christianorum communione sequestratam, insuper
et anathematis vinculo innodatam, et inter
impias et scelerosas damnatam, donec de pestiferis
factionibus suis atque perpetrato perjurio ante domni
apostolici praesentiam dignam acciperet poenitentiam.
His summatim commemoratis, revertamur ad
Hlotharii regis ingemiscendam causam. Legatus
itaque apostolicae sedis, compositis in Gallia
rebus, Romam unde venerat reversus est. Rursusque
Waldrada ejusque complicibus decertantibus, regis
animus adversum Thietbirgam commovetur, excitantur
irae, et in sopitis discordiarum et odiorum
cineribus denuo copiosus ignis accenditur. Despicitur,
abhominatur reicitur, adulterii crimen
inpingitur, omnique ingenii arte exquiritur, qualiter
puniri quasi rea possit. Illa praevidens imminere sibi
mortis periculum, latenter aufugit, et ad Carolum
perveniens, ejus se tuitioni commisit; quod cum,
fama divulgante, Nicolaus papa cognovisset, misit
Carolo regi epistolam collaudatoriam , haec
continentem:
« Inter alios sanctae Ecclesiae religiosos propugnatores,
et veritatis strenuos defensores neminem
magis super Thietbirgae, gloriosae reginae, contritione
sollicitum, neminem magis ipsius incommoditatibus
condoluisse quam vestrae pietatis affectum recolimus. »
Et post congruentem exhortationem addidit:
« Excellentiam vestram nolumus ignorare, adeo Hlotharium
regem Thiebirgam, conjugem suam, diversis
afflictionibus subdidisse, et innumeris pressuris
contra praestita juramenta subegisse, ut nobis
coacta nunc scriberet, regia se velle exui dignitate
seu copula, et sola privata vita fore contentam.
Cui nos scripsimus, non hoc aliter fieri
posse, nisi eandem vitam conjux ejus Hlotharius
elegisset. Verum, sicut multorum relatu didicimus,
ipse Hlotharius conventum celebrare disposuit,
et eandem Thietbirgam examini proprio et
judicio subicere meditatur. Et siquidem eam
praestigiis falsitatis suae vel argumentosis ambagibus