PL 133, col. 55

qui recto gressu illic stare nequibat? quomodo resistere
posset prorsus ignorabat. Verum cum in
summo mortis articulo esset positus, subito illi adfuit
beatus Martinus, apprehendensque manum ejus
dixit ad eum: Quidnam est, et quomodo huc advenisti?
At ille ait: Nescio, domine. Deinde confortans
eum restituit in locum suum.
27.
Ante hoc fere quinquennium dum pater Odo
Romam pergeret, ut monasterium intra ecclesiam
beatissimi Pauli apostoli, ut olim fuerat, reaedificaret,
cogente domno papa et universis ordinibus sacrae
sedis, placuit animo suo prius dictum virum revisere,
eumque de hac re consulere, ut fieret quod
scriptum est: Omnia fac cum consilio, et post factum
non poenitebis [(Eccli. XXXII)]
. Interea factum est dum
de hac re secum quaererent, et multa de spiritualibus
rebus diu sermocinarentur, coepit eum pater Odo
deprecari, ut quidquid sibi eo tempore divinitus
revelatum fuisset, familiariter sibi conferret. Recordatus
denique domnus Adhegrinus sodalitatis antiquae,

et mox inflammatus charitatis igne, respondit
dicens: Illo die, illa hora, psalmodiae peracto cursu
subito adfuit mihi beatus Martinus, cujus praeclara
facies, et quasi assueta familiaritas post benedictionem,
mox mihi dedit facultatem: effatisque sermonibus
aliquantulis, deinde percunctari eum coepi quo
pergeret, aut unde veniret. At ille respondit dicens:
Roma venio, et proficiscor ad Franciam: ad te positus
penes iter, visitationis gratia deverti. Deinde
gratias agens, coepi eum obsecrare, ut quia dignatus
est peccatorem visitare, dignaretur sub ejus tugurium
vel ad modicum requiescere. At ille: Hodie,
inquit, ordinatio fit Ludovici Francorum regis,
et ad ejus unctionem accelero interesse: et idcirco
nullam patior moram habere. Ad haec ego respondi:
Et si ita est ut abire velis, oro ut prius me benedicere
digneris. At ille ait: Non, inquam, necesse
habes benedici a me. Olim quippe qui me benedixit,
similiter et tibi. Cumque incessanter eum urgerem

ut me benediceret, mox ille quasi econtra subjunxit
ut eum similiter benedicerem, affirmans insuper
nullo modo se mihi acquiescere, nisi vicissitudinem
benedictionis rependerem; qua de re non parva inter
nos amica contentio orta est. Ille vero quia nolebat,
ideo contradicebat: ego autem, quia non praesumebam.
Unde factum est, ut, collata prius in
invicem benedictione, mox recessit, abiens meque
cum magno reliquit moerore. Ad probandam tamen
hujus rei fidem adfuit pater Odo fidelissimus arbiter,
qui diem illum et horam annotari jussit, et ita postmodum
omnia diligenter requirens, facta reperit, ut
ipse praedixit.
28.
Sunt hactenus evoluti, nisi fallor, plus quam
triginta anni, ex quo intra ipsam eremum deguit,
Dominicis tantum diebus aut praecipuis festivitatibus
ad monasterium sancti Petri, quod Cluniacum dicitur,
quia duobus fere millibus prope est, assuevit
descendere: sumpta videlicet modica farina, ex qua

sibi panem conficere solet, et fabae paucis granis,
mox ad eremum revertitur. Vino nec aliquando utebatur:
adipe vero vel oleo ejus cibus non conditur.
Patitur omni tempore frigus et calorem: calorem
inter scapulas, frigus inter manus et brachia. Sed
nos vitam prosequentes viri istius, quantocius ad
propositum redeamus, a quo longe digressi sumus.
Sed rursum memini me promisisse vel prius patris
Odonis patientiam exponere, quae est virtutum omnium
fomes: deinde temporis augmentatione reliquas
ejus virtutes diligenter enarrare. Idcirco auxiliante
Domino, prout vires suppetunt, meam pollicitationem
festinabo implere.
Odonem tentant falsi fratres.
29.
Erant in eodem coenobio supradicto quidam