PL 139, col. 345
Acta (Concilium Mosomense; Auctor incertus (Gerbertus Auriliacensis)), J. P. Mig · Acta (Concilium Causeiense; Auctor incertus (Gerbertus Auriliacensis)), J. P. Mi
habentem: Johannes episcopus servus servorum Dei,
omnibus archiepiscopis Galliarum salutem et apostolicam
benedictionem, et reliqua. Hac epistola recitata,
surrexit Gerbertus Remorum archiepiscopus,
et hanc orationem subintulit.
Exordium: Semper quidem [(vide Patrologiae tom.
CXXXVIII, col. 166)]
, usque in commune oramus.
Hanc orationem Gerbertus finiens, Leoni abbati
scriptam protulit, et epistolam papae recepit,
atque ita resedit. Tum episcopi a concilio secedunt,
et comitem Godefridum consultationibus suis adhibent.
Post haec Gerbertum ad se vocant, et Leonis
abbatis monacum Johannem ad reges Francorum
cum omni honore deduci faciat, orant et obtinent.
Deinde Kalendis Julii Remis habendam synodum
denuntiant. Jam synodus soluta esse videbatur, cum
ecce Gerbertus episcopus legatos episcopos
accipit tanquam a parte Leonis, ut a divino officio
usque ad denuntiatam synodum abstineat. Qui cum
ORATIO EPISCOPORUM HABITA IN CONCILIO CAUSEIO IN
PRAESENTIA LEONIS ABBATIS LEGATI PAPAE JOHANNIS.
Exordium. - Impleta sunt vota nostra, reverentissimi
Patres, quia tocius Galliae episcopis in caritate
conjunctis, apostolica sedes coetui nostro praesidet
per venerabilem abbatem et monachum Leo.
In quo simul et in nobis eam prudentiam morumque
probitatem esse confidimus, ut quae probabiliter
et necessario demonstravimus, non in statera
dolosa et iniqua, sed in equa et rationabili lance
appensa fuisse gaudeamus, juxta illud beati Augustini
in secundo libro de baptismo: Non offeramus,
inquit, stateras dolosas, ubi appendamus quod volumus,
et quomodo volumus tota die dimittamus
pro arbitrio nostro, dicentes: Hoc grave, hoc leve
est! Sed afferamus divinam stateram de Scripturis
sanctis tamquam de thesauris Dominicis, et in illa
quid sit gravius appendamus, immo non appendamus,
sed appensa a Domino recognoscamus. Nimirum
hic vir sanctus et sapiens hoc intelligere videtur,
non ex hominum voluntario sed potius ex
divino juditio majora vel minora habenda esse
peccata. Neque enim dissimulando quodlibet illud
peccatum tacuerimus, ideo illud peccatum non est?
Nec si dijudicare noluerimus, ideo ante oculos
omnibus archiepiscopis Galliarum salutem et apostolicam
benedictionem, et reliqua. Hac epistola recitata,
surrexit Gerbertus Remorum archiepiscopus,
et hanc orationem subintulit.
Exordium: Semper quidem [(vide Patrologiae tom.
CXXXVIII, col. 166)]
, usque in commune oramus.
Hanc orationem Gerbertus finiens, Leoni abbati
scriptam protulit, et epistolam papae recepit,
atque ita resedit. Tum episcopi a concilio secedunt,
et comitem Godefridum consultationibus suis adhibent.
Post haec Gerbertum ad se vocant, et Leonis
abbatis monacum Johannem ad reges Francorum
cum omni honore deduci faciat, orant et obtinent.
Deinde Kalendis Julii Remis habendam synodum
denuntiant. Jam synodus soluta esse videbatur, cum
ecce Gerbertus episcopus legatos episcopos
accipit tanquam a parte Leonis, ut a divino officio
usque ad denuntiatam synodum abstineat. Qui cum
ORATIO EPISCOPORUM HABITA IN CONCILIO CAUSEIO IN
PRAESENTIA LEONIS ABBATIS LEGATI PAPAE JOHANNIS.
Exordium. - Impleta sunt vota nostra, reverentissimi
Patres, quia tocius Galliae episcopis in caritate
conjunctis, apostolica sedes coetui nostro praesidet
per venerabilem abbatem et monachum Leo.
In quo simul et in nobis eam prudentiam morumque
probitatem esse confidimus, ut quae probabiliter
et necessario demonstravimus, non in statera
dolosa et iniqua, sed in equa et rationabili lance
appensa fuisse gaudeamus, juxta illud beati Augustini
in secundo libro de baptismo: Non offeramus,
inquit, stateras dolosas, ubi appendamus quod volumus,
et quomodo volumus tota die dimittamus
pro arbitrio nostro, dicentes: Hoc grave, hoc leve
est! Sed afferamus divinam stateram de Scripturis
sanctis tamquam de thesauris Dominicis, et in illa
quid sit gravius appendamus, immo non appendamus,
sed appensa a Domino recognoscamus. Nimirum
hic vir sanctus et sapiens hoc intelligere videtur,
non ex hominum voluntario sed potius ex
divino juditio majora vel minora habenda esse
peccata. Neque enim dissimulando quodlibet illud
peccatum tacuerimus, ideo illud peccatum non est?
Nec si dijudicare noluerimus, ideo ante oculos