PL 139, col. 346
Acta (Concilium Mosomense; Auctor incertus (Gerbertus Auriliacensis)), J. P. Mig · Acta (Concilium Causeiense; Auctor incertus (Gerbertus Auriliacensis)), J. P. Mi
renueret, in praesentia ipsius Leonis perventum est.
Ibique breviter commemorat, non esse in potestate
cujusquam episcopi vel patriarchae vel apostolici,
quemquam fidelium a communione removere, nisi
sponte confessum vel convictum, vel ad concilium
venire nolentem. Sibi autem nichil horum obstare,
quippe qui nec confessus nec convictus sit, et qui
solus de Gallia ad concilium venerit. Non ergo se
suo juditio dampnaturum, qui in nullo genere oppositorum
sibi male conscius sit. Sed modestia
et probitate domni Liodulfi Treverensis archiepiscopi
conventus et fraterne commonitus, ne occasionem
scandali suis emulis daret, quasi jussionibus
domni apostolici resultare vellet, sub nomine obedientiae,
ut a missarum tantummodo celebritate
abstineret, adquievit, usque ad proximas Kalendas
Julias, quo tempore altera synodus indicta erat,
Et sic discessum est.
divinae majestatis minus est? Non. Proinde pensate
venerandi patres et fratres, quid nobis in causa Arnulfi
judicandum fuerit, quem ante Dei et hominum
oculos in immanum barathrum cecidisse constabat
qui se ipsum proprio ore dampnabat, cujus pro rebellione
et contumacia Africana concilia omne jus
ademerant. Pensate, inquam, quid pro pereuntis
populi salute, qui in tocius regni discrimine melius
et utilius fieri potuerit, quam ut, tiranno excluso
utilis populo et regno constitueretur pastor. Quod
et populi quies et regni soliditas consecuta est. Sed
ecce ex adverso hostis humani generis per organa
sua proloquitur: Non hoc fieri licuit sine sedis
apostolicae auctoritate, non sine praesente legato
nonnisi ab Arnulfo recepta ecclesia.
Reprehensio et confirmatio alternatim digestae. - Haeccine
est auctoritas, ut innumerabilis multitudo
hominum assidue pereat? Nullus Romanus, etiam
invitatus multumque rogatus, subveniat? Et qui potest,
nisi praesente Romano nec audeat nec praesumat?
Omittimus itinerum difficultates; sumptuum
indigentiam, prudentis legati inopiam; et jam
cum Romam ventum fuerit, non apostolicae sedi
liberum licebit proferre juditium, sed quod auri
talentum obtinere poterit apud Crescentium, diaboli
Ibique breviter commemorat, non esse in potestate
cujusquam episcopi vel patriarchae vel apostolici,
quemquam fidelium a communione removere, nisi
sponte confessum vel convictum, vel ad concilium
venire nolentem. Sibi autem nichil horum obstare,
quippe qui nec confessus nec convictus sit, et qui
solus de Gallia ad concilium venerit. Non ergo se
suo juditio dampnaturum, qui in nullo genere oppositorum
sibi male conscius sit. Sed modestia
et probitate domni Liodulfi Treverensis archiepiscopi
conventus et fraterne commonitus, ne occasionem
scandali suis emulis daret, quasi jussionibus
domni apostolici resultare vellet, sub nomine obedientiae,
ut a missarum tantummodo celebritate
abstineret, adquievit, usque ad proximas Kalendas
Julias, quo tempore altera synodus indicta erat,
Et sic discessum est.
divinae majestatis minus est? Non. Proinde pensate
venerandi patres et fratres, quid nobis in causa Arnulfi
judicandum fuerit, quem ante Dei et hominum
oculos in immanum barathrum cecidisse constabat
qui se ipsum proprio ore dampnabat, cujus pro rebellione
et contumacia Africana concilia omne jus
ademerant. Pensate, inquam, quid pro pereuntis
populi salute, qui in tocius regni discrimine melius
et utilius fieri potuerit, quam ut, tiranno excluso
utilis populo et regno constitueretur pastor. Quod
et populi quies et regni soliditas consecuta est. Sed
ecce ex adverso hostis humani generis per organa
sua proloquitur: Non hoc fieri licuit sine sedis
apostolicae auctoritate, non sine praesente legato
nonnisi ab Arnulfo recepta ecclesia.
Reprehensio et confirmatio alternatim digestae. - Haeccine
est auctoritas, ut innumerabilis multitudo
hominum assidue pereat? Nullus Romanus, etiam
invitatus multumque rogatus, subveniat? Et qui potest,
nisi praesente Romano nec audeat nec praesumat?
Omittimus itinerum difficultates; sumptuum
indigentiam, prudentis legati inopiam; et jam
cum Romam ventum fuerit, non apostolicae sedi
liberum licebit proferre juditium, sed quod auri
talentum obtinere poterit apud Crescentium, diaboli