PL 142, col. 701
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
voluntate et petitis domni Guillelmi ipsius loci
tunc temporis venerabilis patris.
Denique Aimoini
continuator, lib. V, c. 47, testatur quod, dum monachi
sancti Germani a Pratis coenobii saeculari modo
vitam ducerent, piissimus Robertus rex una cum uxore
sua, videlicet Constantia regina, accersens domnum
Guillelmum abbatem Divionensis coenobii, ei abbatiam
dedit beati Germani, qui, eam regulariter instituens,
anno Domini 1030, seu potius 31, annum a Januario
mense incipiendo, ut patet ex indictione XIV, littera
Dominicali C, feria VI, Kalendis Januarii vita decessit.
Quo die in Necrologio veteri Fiscamnensis
monasterii legitur, Kal. Januarii depositio beatae
memoriae domni Willelmi abbatis istius loci, et multorum
monasteriorum patris. Die vero 22 Februarii
notatur prima ejus translatio, et obitus Joannis ejus
successoris, his verbis, VIII Kal. Martii translatio
beatae memoriae domni Willelmi abbatis, simul et
depositio domni Johannis abbatis, et sui patris Rotberti.
In Necrologio sancti Germani a Pratis memoratur die Kal. Januarii,
ubi dicitur domnus abba
Willelmus nimia religiositate sollicitus. De viris illustribus
qui Willelmi magisterio, variis in monasteriis
suo regimini subjectis, floruerunt, visum non
est operae pretium hic agere, cum illi suis locis infra
memorentur.
6.
Porro etsi nullo publico cultu, quod quidem
sciamus, apud veteres sanctus Guillelmus honoratus
fuerit, illum tamen in fastis sacris ad diem Januarii,
qui ejus natalis est, inter sanctos inseruerunt Arnoldus
Wion et Hugo Menardus in Menologio ac
Martyrologio Benedictinis; quos imitati recentiores
omnes, sancti nomine donarunt: nec immerito, cum
tanta praesto sint ad illius sanctitatem demonstrandam
argumenta, vix ut ulla pro quovis hujus saeculi
sancto certiora reperiantur, nempe mortis praecognitio,
miraculorum patratio, ac prae caeteris integerrima
vita ac regulae monasticae observatio singularis.
Hinc Glaber, Vitae ejus scriptor, vir gravis et magnae
auctoritatis, capite ultimo, sancti Guillelmi mortem ad sanctum deificum lumen transitum
appellat, observatque,
quod notatu dignissimum est, quae in
vivis adhuc agens operatus erat miracula, etiam et
post mortem ad ejus sepulcrum perdurasse. Audiendus
est in lib. IV Historiarum, c. 4: Unum restat,
inquit, quod novi ibidem (in sancti Guillelmi
Vita) minime contineri. Migravit enim praedictus
Pater a saeculo ad beatorum requiem in Neustriae
partibus, in Fiscamnense videlicet monasterio . . . sepultusque
est, uti tantum condecebat virum, in loco
optimo ejusdem ecclesiae. Post aliquot fere dies, contigit
1.
Dulcedine sancti Spiritus praeditis Patribus venerandis,
ac diligendis fratribus, ubique Ecclesiarum
tunc temporis venerabilis patris.
Denique Aimoini
continuator, lib. V, c. 47, testatur quod, dum monachi
sancti Germani a Pratis coenobii saeculari modo
vitam ducerent, piissimus Robertus rex una cum uxore
sua, videlicet Constantia regina, accersens domnum
Guillelmum abbatem Divionensis coenobii, ei abbatiam
dedit beati Germani, qui, eam regulariter instituens,
anno Domini 1030, seu potius 31, annum a Januario
mense incipiendo, ut patet ex indictione XIV, littera
Dominicali C, feria VI, Kalendis Januarii vita decessit.
Quo die in Necrologio veteri Fiscamnensis
monasterii legitur, Kal. Januarii depositio beatae
memoriae domni Willelmi abbatis istius loci, et multorum
monasteriorum patris. Die vero 22 Februarii
notatur prima ejus translatio, et obitus Joannis ejus
successoris, his verbis, VIII Kal. Martii translatio
beatae memoriae domni Willelmi abbatis, simul et
depositio domni Johannis abbatis, et sui patris Rotberti.
In Necrologio sancti Germani a Pratis memoratur die Kal. Januarii,
ubi dicitur domnus abba
Willelmus nimia religiositate sollicitus. De viris illustribus
qui Willelmi magisterio, variis in monasteriis
suo regimini subjectis, floruerunt, visum non
est operae pretium hic agere, cum illi suis locis infra
memorentur.
6.
Porro etsi nullo publico cultu, quod quidem
sciamus, apud veteres sanctus Guillelmus honoratus
fuerit, illum tamen in fastis sacris ad diem Januarii,
qui ejus natalis est, inter sanctos inseruerunt Arnoldus
Wion et Hugo Menardus in Menologio ac
Martyrologio Benedictinis; quos imitati recentiores
omnes, sancti nomine donarunt: nec immerito, cum
tanta praesto sint ad illius sanctitatem demonstrandam
argumenta, vix ut ulla pro quovis hujus saeculi
sancto certiora reperiantur, nempe mortis praecognitio,
miraculorum patratio, ac prae caeteris integerrima
vita ac regulae monasticae observatio singularis.
Hinc Glaber, Vitae ejus scriptor, vir gravis et magnae
auctoritatis, capite ultimo, sancti Guillelmi mortem ad sanctum deificum lumen transitum
appellat, observatque,
quod notatu dignissimum est, quae in
vivis adhuc agens operatus erat miracula, etiam et
post mortem ad ejus sepulcrum perdurasse. Audiendus
est in lib. IV Historiarum, c. 4: Unum restat,
inquit, quod novi ibidem (in sancti Guillelmi
Vita) minime contineri. Migravit enim praedictus
Pater a saeculo ad beatorum requiem in Neustriae
partibus, in Fiscamnense videlicet monasterio . . . sepultusque
est, uti tantum condecebat virum, in loco
optimo ejusdem ecclesiae. Post aliquot fere dies, contigit
1.
Dulcedine sancti Spiritus praeditis Patribus venerandis,
ac diligendis fratribus, ubique Ecclesiarum