PL 143, col. 483
Vita S. Leonis (Wibertus), J. P. Migne
bellicosum nostrae patriae ducem Gozilonem turpiter
morti tradito, ac pace per hunc beatum praesulem
restituta, non solum Lotharingiae regno, verum
etiam adjacentibus provinciis Christi annuente suffragio.
Nam ejus intercurrente sapientia, legatione
et consilio, est Romano adjunctum et corroboratum
imperio regnum Austrasiae, quod dudum ab origine
tenebat Rodulfus rex Jurensis Burgundiae, et idem
jam dictus pontifex est directus legatus pro pacis
concordia inter suprafatum Conradum Romanorum
principem ac Robertum Franciae regem. Quam legationem
quam honeste compleverit, est testis Francia,
quae adhuc quasi novum refert, quanta in eo
resplenduerit sapientia, quae humilitas, quae denique
in cunctis coeptis efficacia; quam decorus fuerit
habitu mentis et corporis, quam congruus in inferendis
verbis legationis. Quem cuncti ut patrem
nimio amore suscipiebant, quem omnes ut sanctum
summa veneratione excolebant. Itaque tanta firmitate
pacem et concordiam inter utraque regna stabilivit,
ut quoad vixerunt praememorati principes,
cum sibi succedentibus filiis utrisque Henricis,
nullus quantumcunque fraudulenta arte discordiam
inter duo regna serere valuerit. Sed invidus humani
generis hostis perpendens se nequire ejus devotionem
per suos satellites a recto tramite deviare; per
se in illum divino permissu insurgens, nimio corporis
aggravat tanguore continuatim annuali tempore.
Aderat tota lugubris plebis multitudo, de ejus
sospitate desperans; aderat etiam coetus medicorum
dolorem desperativis verbis augmentans; omnium
rigabant ora lacrymae, ipsi quoque jam defecerat
spes vitae. Tunc divino admonitus instinctu, jubet
se nocturnali hora ante sancti Blasii altare ferri,
confisus se ejus dignis meritis a praesenti angustia
citissime liberari. Itaque ibidem raptus in exstasi,
non dico per somnum, qui eum omnino aufugerat,
videt quasi sanctum Blasium ab altari progressum
sese invisentem atque modum languoris compatienter
exquirentem, cunctisque suis languentibus
praecordiis apertis, veluti ipse ea conspicaretur, misericordi
manu abluentem ac medicamine refoventem,
omnibusque suo loco restitutis, eo quo venerat
redeuntem. De qua exstasi regressus, sospes de
lecto surgens, circumstantes advocat, visionem laetus
pandit quam viderat ac, sicuti praelibatus martyr
jusserat, responsorium: Quis Deus magnus sicut
Deus noster [(Psal. LXXVI, 14)]
, cum praesentibus in
voce jubilationis concinit, et nocturnis impletis officiis,
pedibus propriis alacer domum rediit.
XV.
Brunonis matris pietas. Quae in morbum incidit.
Petit ut sine ornatu sepeliatur. Obit. --Verum
quoniam majora exarare stylus properat, videtur
congruum, ut quiddam de ejus matre dignum
memoratu brevi referat. Nam quanta illi fuerit devotionum
1.
Bruno quotannis Romam visitat. Itineris comites
morti tradito, ac pace per hunc beatum praesulem
restituta, non solum Lotharingiae regno, verum
etiam adjacentibus provinciis Christi annuente suffragio.
Nam ejus intercurrente sapientia, legatione
et consilio, est Romano adjunctum et corroboratum
imperio regnum Austrasiae, quod dudum ab origine
tenebat Rodulfus rex Jurensis Burgundiae, et idem
jam dictus pontifex est directus legatus pro pacis
concordia inter suprafatum Conradum Romanorum
principem ac Robertum Franciae regem. Quam legationem
quam honeste compleverit, est testis Francia,
quae adhuc quasi novum refert, quanta in eo
resplenduerit sapientia, quae humilitas, quae denique
in cunctis coeptis efficacia; quam decorus fuerit
habitu mentis et corporis, quam congruus in inferendis
verbis legationis. Quem cuncti ut patrem
nimio amore suscipiebant, quem omnes ut sanctum
summa veneratione excolebant. Itaque tanta firmitate
pacem et concordiam inter utraque regna stabilivit,
ut quoad vixerunt praememorati principes,
cum sibi succedentibus filiis utrisque Henricis,
nullus quantumcunque fraudulenta arte discordiam
inter duo regna serere valuerit. Sed invidus humani
generis hostis perpendens se nequire ejus devotionem
per suos satellites a recto tramite deviare; per
se in illum divino permissu insurgens, nimio corporis
aggravat tanguore continuatim annuali tempore.
Aderat tota lugubris plebis multitudo, de ejus
sospitate desperans; aderat etiam coetus medicorum
dolorem desperativis verbis augmentans; omnium
rigabant ora lacrymae, ipsi quoque jam defecerat
spes vitae. Tunc divino admonitus instinctu, jubet
se nocturnali hora ante sancti Blasii altare ferri,
confisus se ejus dignis meritis a praesenti angustia
citissime liberari. Itaque ibidem raptus in exstasi,
non dico per somnum, qui eum omnino aufugerat,
videt quasi sanctum Blasium ab altari progressum
sese invisentem atque modum languoris compatienter
exquirentem, cunctisque suis languentibus
praecordiis apertis, veluti ipse ea conspicaretur, misericordi
manu abluentem ac medicamine refoventem,
omnibusque suo loco restitutis, eo quo venerat
redeuntem. De qua exstasi regressus, sospes de
lecto surgens, circumstantes advocat, visionem laetus
pandit quam viderat ac, sicuti praelibatus martyr
jusserat, responsorium: Quis Deus magnus sicut
Deus noster [(Psal. LXXVI, 14)]
, cum praesentibus in
voce jubilationis concinit, et nocturnis impletis officiis,
pedibus propriis alacer domum rediit.
XV.
Brunonis matris pietas. Quae in morbum incidit.
Petit ut sine ornatu sepeliatur. Obit. --Verum
quoniam majora exarare stylus properat, videtur
congruum, ut quiddam de ejus matre dignum
memoratu brevi referat. Nam quanta illi fuerit devotionum
1.
Bruno quotannis Romam visitat. Itineris comites