PL 147, col. 1228

Et Flamini laus debita
Per saeculorum saecula. Amen.
XI. De sancto Nicolao.
Rex regum, Deus omnium,
Sanctorum decus et gloria, qui duces
Sacrae militiae novis
Semper muneribus perspicuos facis:
Ornas et diademate
Regni perpetuo, quo pariter frui,
Tecum vixisse tempore
Ante principii constitit ut diem.
Adsunt unde celebria,
Horum festa piis laudibus annua,
Cum mundus sua praemia
Per dimensa sui climata praedicat.
Te poscentibus annue
Uti dulcisonis cantibus
Nicolaus adit sidera fulgidus.
. . . . . . . . . . .
In quarta puer hic semel,
Et sexta feria suxerat ubera,
Quod mirabile prandium
Contractum minime te sine creditur.
Transactis puerilibus
Annis, Ecclesiae limina saepius
Observans patrimonii
Haeredem fieri te voluit sui.
Auro non modico viri
Sedat pauperiem, quam patitur mise
Stupro germine nobiles
Tres a se genitas tradere virgines.
Hoc Myrea metropolis
Digna promeruit praesule pro sui,
Quem divina fidelibus
Vox audita tuis signat episcopum.
Compulsus precibus, maris
Compressit citius grande periculum,
Et ponto prope subrutos
Tranquillo penitus restituit loco.
Nautis nil minuit, datum
Angusto sancis in tempore triticum,
Sed per juge biennium
Cunctis hoc fuerat copia civibus.
Hostis fraudibus obvians
Versuti pelago vas oleum ferens
Effundi jubet ocius,
Quod combussit aquae materiam diu.
Post poena capitis reos
Tres a morte viros eripit impiger,
Cujus namque potentiae
Et clausae bifores sponte sua patent.
In somnis modo Caesarem,
Exarchumque modo territat acriter,
Et valde positus procul
Pellit parta trium funera principum.
Nicolae, salutifer
Et tutor famulis esto perenniter
Cunctis te celebrantibus