PL 150, col. 824
De concordia regularum (Benedictus Anianensis), J. P. Migne · De persecutione ecclesiae (Bonizo Placentinus), J. P. Migne
dicit: Obauditu oris, obaudivit mihi [(Psal. XVII)]
.
Ergo ipsa obedientia cum bono animo a discipulis
praebeatur: Quia hilarem datorem diligit Deus [(II
Cor. IX)]
. Nam si cum malo animo discipulus obediat,
non solum nobis ore, sed et Deo corde improperat,
quod malo animo facit. Et quamvis impleat, quod
fuerat imperatum, tamen acceptum jam non erit
Deo, qui cor ejus respicit murmurantis. Et quamvis
faciat quod jubetur, tamen, cum malo illud faciat
animo, nullam de ipso facto mercedem Dominus imputabit,
cum scrutans mox Deus corda ejus triste
facientis votum in eo invenerit.
§ VIII.--EX REGULA SANCTI BASILII
[(cap. 71)]
.
Interrog. Si autem obediens quis murmuret?-- Resp. Apostolo dicente: Omnia facite sine murmuratione
et haesitationibus [(Phil. I)]
. Alienus sit a fratrum
unitate qui murmurat, et opus ejus abjiciatur.
Manifestum est iste qualis est, quia infidelitate
aegrotat, et certam futurae spei fiduciam non gerit.
§ IX.--EX REGULA SANCTI FRUCTUOSI
[(cap. 5)]
.
Quidquid fecerint monachi, absque murmuratione
faciant: ne, quod absit, murmurando ea sententia
pereant, qua perierunt hi qui in deserto murmuraverunt.
Illi perierunt manna manducando, et isti in
monasterio murmuratores Scripturas recitando. Illi
manna manducando mortui sunt, et isti Scripturas
legendo, et audiendo spiritali fame quotidie moriuntur.
Illi murmurando terram promissionis non intraverunt,
et isti murmurando paradisi repromissionis
terram non ingrediuntur. Grande malum de Aegypto
exire, mare transvadasse, tympanum cum Moyse et
Maria Pharaone submerso tenuisse, manna manducasse,
et terram repromissionis non intrasse
[(Num.
XI, XIV, XVI, XX)]
. Malum pejus de Aegypto istius saeculi
exire, mare baptismi cum poenitentiae amaritudine
quotidie pergere tympanum [ Leg., pulsare tympanum],
id est, carnem cum Christo crucifigere, et
manna, quod est coelestis gratia, manducare, et
coelestis regionis terram non intrare.
CAPUT IX. DE TACITURNITATE.
§ I.--EX REGULA SANCTI BENEDICTI.
Faciamus quod ait Propheta: Dixi, Custodiam
vias meas, ut non delinquam in lingua mea. Posui ori
meo custodiam, et obmutui, et humiliatus sum, et
Longobardiam remeavit, cumque eo ventum fuisset,
beatricem cum unica filia Bonifacii, nomine Mathildam
(nam paulo ante ejus filius et major filia maleficio
nescio cujus obierant) dolo captas secum duxit
ultra montes, Bonefacii ambiens haereditatem et nesciens
quod suprema dies in proximo sibi pararetur.
Nam vi febrium exagitatus mox ut Reni Franciam
intravit, evocavit ad se magnificum ducem
Gotefridum, redditaque sibi uxore cum Bonefacii
filia omnibusque ad eam pertinentibus possessionibus
multum supplicans ut filio suo jam rege designato
portaret fidelitatem post paucos dies mortuus est,
cujus corpus Spirae honorifice cum patre sepultum
est, suscepitque filius ejus cum matre regni gubernacula.
Post paucos vero dies moritur et papa,
post cujus mortem convenientes in unum clerici
Romanae Ecclesiae simul cum laude populi eligunt
sibi Fridericum Cassinensis monasterii abbatem, de
quo supra memoravimus, quem alio nomine vocaverunt
Stephanum, quem secundum antiquum morem
ad altare beati Petri consecraverunt Romanum
pontificem; is venerabilem Hildebrandum ad diaconatus
promovit ordinem, et eum sanctae Romanae
Ecclesiae ordinavit archidiaconem.
Explicit liber quintus.
INCIPIT LIBER SEXTUS.
Eodem tempore Mediolanensis Ecclesia, quae fere
per ducentos annos superbiae fastu a Romanae
Ecclesiae se subtraxerat ditione, primum se inter
alias Ecclesias subjectam esse cognovit; quod quando
evenerit, quum posteris credo necessarium, huic
opusculo inserere deliberavi. Mediolanensis igitur
civitas totius Longobardiae metropolis temporibus
Romanorum imperatorum sedes erat Augustalis, in
qua multi religiosi floruere episcopi, inter quos et
beatus Ambrosius, gemma sacerdotum, cujus flores
eloquiorum usque hodie in Ecclesia redolent.
Hic secutus Orientales primum antiphonam in
Ecclesia decantare constituit, et longo post tempore
beatus Gregorius cantandi officium tribuit Occidentalibus.
Qui cognoscens quod in unitate cantus
tantum non est regnum Dei, sed in obedientia et
pace, Mediolanensem Ecclesiam in omnibus sacramentis
sanctae Romanae Ecclesiae unitam per reverentiam
beati Ambrosii doctoris, quem in hoc secutus
est, intermiscens illius antiphonas suis cantibus,
secundum antiquum morem cantare permisit.
Post multum vero temporis cum se praefata Ecclesia
Symoniacae tota serviret haereseos [( ita cod. )] , episcopi
veriti Romanum judicium hoc proverbium
.
Ergo ipsa obedientia cum bono animo a discipulis
praebeatur: Quia hilarem datorem diligit Deus [(II
Cor. IX)]
. Nam si cum malo animo discipulus obediat,
non solum nobis ore, sed et Deo corde improperat,
quod malo animo facit. Et quamvis impleat, quod
fuerat imperatum, tamen acceptum jam non erit
Deo, qui cor ejus respicit murmurantis. Et quamvis
faciat quod jubetur, tamen, cum malo illud faciat
animo, nullam de ipso facto mercedem Dominus imputabit,
cum scrutans mox Deus corda ejus triste
facientis votum in eo invenerit.
§ VIII.--EX REGULA SANCTI BASILII
[(cap. 71)]
.
Interrog. Si autem obediens quis murmuret?-- Resp. Apostolo dicente: Omnia facite sine murmuratione
et haesitationibus [(Phil. I)]
. Alienus sit a fratrum
unitate qui murmurat, et opus ejus abjiciatur.
Manifestum est iste qualis est, quia infidelitate
aegrotat, et certam futurae spei fiduciam non gerit.
§ IX.--EX REGULA SANCTI FRUCTUOSI
[(cap. 5)]
.
Quidquid fecerint monachi, absque murmuratione
faciant: ne, quod absit, murmurando ea sententia
pereant, qua perierunt hi qui in deserto murmuraverunt.
Illi perierunt manna manducando, et isti in
monasterio murmuratores Scripturas recitando. Illi
manna manducando mortui sunt, et isti Scripturas
legendo, et audiendo spiritali fame quotidie moriuntur.
Illi murmurando terram promissionis non intraverunt,
et isti murmurando paradisi repromissionis
terram non ingrediuntur. Grande malum de Aegypto
exire, mare transvadasse, tympanum cum Moyse et
Maria Pharaone submerso tenuisse, manna manducasse,
et terram repromissionis non intrasse
[(Num.
XI, XIV, XVI, XX)]
. Malum pejus de Aegypto istius saeculi
exire, mare baptismi cum poenitentiae amaritudine
quotidie pergere tympanum [ Leg., pulsare tympanum],
id est, carnem cum Christo crucifigere, et
manna, quod est coelestis gratia, manducare, et
coelestis regionis terram non intrare.
CAPUT IX. DE TACITURNITATE.
§ I.--EX REGULA SANCTI BENEDICTI.
Faciamus quod ait Propheta: Dixi, Custodiam
vias meas, ut non delinquam in lingua mea. Posui ori
meo custodiam, et obmutui, et humiliatus sum, et
Longobardiam remeavit, cumque eo ventum fuisset,
beatricem cum unica filia Bonifacii, nomine Mathildam
(nam paulo ante ejus filius et major filia maleficio
nescio cujus obierant) dolo captas secum duxit
ultra montes, Bonefacii ambiens haereditatem et nesciens
quod suprema dies in proximo sibi pararetur.
Nam vi febrium exagitatus mox ut Reni Franciam
intravit, evocavit ad se magnificum ducem
Gotefridum, redditaque sibi uxore cum Bonefacii
filia omnibusque ad eam pertinentibus possessionibus
multum supplicans ut filio suo jam rege designato
portaret fidelitatem post paucos dies mortuus est,
cujus corpus Spirae honorifice cum patre sepultum
est, suscepitque filius ejus cum matre regni gubernacula.
Post paucos vero dies moritur et papa,
post cujus mortem convenientes in unum clerici
Romanae Ecclesiae simul cum laude populi eligunt
sibi Fridericum Cassinensis monasterii abbatem, de
quo supra memoravimus, quem alio nomine vocaverunt
Stephanum, quem secundum antiquum morem
ad altare beati Petri consecraverunt Romanum
pontificem; is venerabilem Hildebrandum ad diaconatus
promovit ordinem, et eum sanctae Romanae
Ecclesiae ordinavit archidiaconem.
Explicit liber quintus.
INCIPIT LIBER SEXTUS.
Eodem tempore Mediolanensis Ecclesia, quae fere
per ducentos annos superbiae fastu a Romanae
Ecclesiae se subtraxerat ditione, primum se inter
alias Ecclesias subjectam esse cognovit; quod quando
evenerit, quum posteris credo necessarium, huic
opusculo inserere deliberavi. Mediolanensis igitur
civitas totius Longobardiae metropolis temporibus
Romanorum imperatorum sedes erat Augustalis, in
qua multi religiosi floruere episcopi, inter quos et
beatus Ambrosius, gemma sacerdotum, cujus flores
eloquiorum usque hodie in Ecclesia redolent.
Hic secutus Orientales primum antiphonam in
Ecclesia decantare constituit, et longo post tempore
beatus Gregorius cantandi officium tribuit Occidentalibus.
Qui cognoscens quod in unitate cantus
tantum non est regnum Dei, sed in obedientia et
pace, Mediolanensem Ecclesiam in omnibus sacramentis
sanctae Romanae Ecclesiae unitam per reverentiam
beati Ambrosii doctoris, quem in hoc secutus
est, intermiscens illius antiphonas suis cantibus,
secundum antiquum morem cantare permisit.
Post multum vero temporis cum se praefata Ecclesia
Symoniacae tota serviret haereseos [( ita cod. )] , episcopi
veriti Romanum judicium hoc proverbium