PL 151, col. 647

Carnis putans me pondere
Jam liberatum corpore
Sereno vultu placidus
Me tunc respexit Dominus:
« Quo tu laetus progrederis?
--Te sequor, splendor luminis,
Admirans tantam gloriam,
Cujus opto participem
Me fieri ac socium. »
Ille benigne intulit:
-- « Siste gradum quantocius
Ne procedas ulterius.
Sed redi monasterium;
Nondum tempus venit tuum. » --
Ego nil ausus dicere,
Quid enim contradicere
Vel quid mutire cuperem?
Uno verbo conticui,
Totus in me contremui:
-- « Qua via pergam, Domine!
--Qua venisti regredere,
--Tot hostes vias saepiunt!
Si solus hinc regredior,
Non revertar ad superos. » --
Ille tunc dicto citius,
Sinistram partem intuens,
Trucem cernit imaginem,
Nigram et diabolicam;
Innuit huic digito:
-- « Serve nequam, accedito!
Serve male, hoc facito! » --
Potestative imperat:
-- « Hunc sanum et incolumem
Fratrem reduc ad patriam,
Et ad sanctum Remigium
Reduc cito hunc monachum.
Vide ne quisquam noceat,
Sed impavidus redeat,
Neque tui consimiles
Illum tangant vel leviter. » --
Comitante diabolo
Sic dimissus a Domino;
Commiserat ovem lupo,
Sed fauces malas strinxerat
Et Leviathan vinxerat,
Cujus fauces saevissimas
Atque guttur nequissimum
Hamo perforavit suo.
Tunc simul chaos Erebi
Intrantes, occurrunt mali
Spiritusque nequissimi,
Qui redeuntes proprias,
Sedes habent, sed vacuas;
Unde magis atque magis
Plus tabescant in tenebris.
Dentes stringunt cum fremitu,
Voces torvas cum gemitu
Dant, tormentorum socios
Diro clamore concitant,
Aduncis ut me manibus
Et uncinis candentibus
Me rapiant attentius,
Unum pro multis ut caput
Poenas luat non meritas.
Sed, si fractus orbis ruat
Et coelum cum terra cadat,
Et omne simul pereat
Quod natura consolidans
Stringit irresolubili
Vinculo, nexu quadrupli
Me ferient impavidum
Christi regis diaconum.
Tunc ductor malus caetero
Alloquio terret suo:
« Si vos hunc solum laedere
Malo vultis conamine,
Quid facietis, miseri,
Dum Christus huc redierit?
Ne tangatis prohibeo,
Nec laedatis vobis veto.
Sinitote hunc pergere
Quo jussum est a principe
Qui nos terret sua cruce,
Cujus virtus terribilis
Est nobis formidabilis,
Quam sufferre non possumus
Nec nominare volumus.
Noster princeps non sapiens,
Dum carnis videt tegumen
Purum putavit hominem,
Ignorans Dei Filium
Carne esse absconditum. »
His verbis duros mitigans,
Tantum pavoris incutit
Ut per ignes teterrimos
Et per telorum acies,
Ac per nigras voragines,
Illaesus et incolumis
Sancti sistor Remigii
Infra septa coenobii
Tutoris ope pessimi
Qui me nondum deseruit.
Super altare praesulis
Textum depono Domini,
Deinde pono casulam
Super altaris tabulam
Cum stola, albam pariter
Tum depono celeriter;