PL 158, col. 717
Meditationes et orationes (Anselmus Cantuariensis), J. P. Migne
humiles requiescit. Et hoc sub manu Joannis, qui Dei gratia
dicitur; ut eidem gratiae quidquid a Deo
percipimus, non nostris meritis ascribamus. Quadraginta
dierum completo jejunio diabolum cum suis
tentamentis superans, angelico est ministerio glorificatus,
edocens nos toto vitae praesentis tempore
delectationes rerum temporalium declinando mundum
cum suo principe pedibus nostris substernere,
et sic angelicis praesidiis communiri. Regnum Dei
praedicando diebus cum populo commoratur, et confluentes
turbas miraculis et verbis aedificat; noctibus
montem frequentans orationibus vacat, admonens
nos pro congruentia temporis nunc proximis,
inter quos vivimus, verbis et exemplis pro modulo
nostro vitae vitam demonstrare; nunc solitudinem
mentis adeuntes et virtutum montem ascendentes
dulcedini supernae contemplationis inhiare, et
intentionem nostram infatigabili affectu in superna
dirigere. In monte coram Petro, et Jacob, et Joanne
transfiguratur, insinuans nobis quod si tanquam
Petrus (qui agnoscens interpretatur) nostram infirmitatem
humiliter agnoscere, si vitiorum supplantatores
(quod Jacobus sonat) fieri, si Dei gratiae (quae
per Joannis nomen innuitur) fideliter nos submittere
studuerimus, ad Jesu gloriam contemplandam illum coelestem
montem, eodem rege nostro duce, feliciter conscendemus.
In Bethania (quod domus obedientiae interpretatur)
Lazarum suscitavit, ostendens omnes, qui
bonae voluntatis studio huic mundo morientes in sinu
obedientiae requiescunt, in vitam aeternam ab eo resuscitandos.
Corpus et sanguinem suum discipulis suis
in coena mystica tradens eorum pedes humiliter lavit,
docens sacrosancta ministeria mundis operibus
et pia mentis humilitate celebranda. Resurrectionis
sacrae gloria sublimandus ludibria perfidorum, asperitatem
verborum, crucis opprobrium, fellis amaritudinem,
et ad ultimum mortem sustinuit, admonens
suos ut qui post mortem ad gloriam pervenire contendunt,
vitae praesentis angustias et labores, pravorumque
oppressiones non solum aequo animo tolerent,
sed omnia hujus mundi aspera pro praemiis
aeternis ament, appetant et gratanter suscipiant. Haec
itaque tam praeclara, tam immensa tui Conditoris
erga te beneficia si digne cogitare, si devote amplecti,
si fervida charitate imitari studueris; non modo
bona per primum parentem amissa recuperabis, sed
multo potiora per ineffabilem Salvatoris tui gratiam
aeternaliter possidebis. Ipse namque Deus tuus per
Incarnationis mysterium factus frater tuus, quid tibi
inenarrabilis gaudii causaverit, dum naturam super
omnem creaturam videris in eo exaltatam!
IX.
Quod orandum sit, ut de lacu miseriae eripiaris,
et de luto faecis.--Quid ergo jam restat, nisi ut, iis
omnibus digne consideratis, modis omnibus ad haereditatem
tantorum bonorum mentem succendas,
ipsumque qui te alia possidenda creavit, continua
supplicatione deposcas, ut te de lacu miseriae, et de
luto faecis eripiat, et tantae beatitudinis possessorem
efficiat? Quid est autem lacus miseriae, nisi profunditas
dicitur; ut eidem gratiae quidquid a Deo
percipimus, non nostris meritis ascribamus. Quadraginta
dierum completo jejunio diabolum cum suis
tentamentis superans, angelico est ministerio glorificatus,
edocens nos toto vitae praesentis tempore
delectationes rerum temporalium declinando mundum
cum suo principe pedibus nostris substernere,
et sic angelicis praesidiis communiri. Regnum Dei
praedicando diebus cum populo commoratur, et confluentes
turbas miraculis et verbis aedificat; noctibus
montem frequentans orationibus vacat, admonens
nos pro congruentia temporis nunc proximis,
inter quos vivimus, verbis et exemplis pro modulo
nostro vitae vitam demonstrare; nunc solitudinem
mentis adeuntes et virtutum montem ascendentes
dulcedini supernae contemplationis inhiare, et
intentionem nostram infatigabili affectu in superna
dirigere. In monte coram Petro, et Jacob, et Joanne
transfiguratur, insinuans nobis quod si tanquam
Petrus (qui agnoscens interpretatur) nostram infirmitatem
humiliter agnoscere, si vitiorum supplantatores
(quod Jacobus sonat) fieri, si Dei gratiae (quae
per Joannis nomen innuitur) fideliter nos submittere
studuerimus, ad Jesu gloriam contemplandam illum coelestem
montem, eodem rege nostro duce, feliciter conscendemus.
In Bethania (quod domus obedientiae interpretatur)
Lazarum suscitavit, ostendens omnes, qui
bonae voluntatis studio huic mundo morientes in sinu
obedientiae requiescunt, in vitam aeternam ab eo resuscitandos.
Corpus et sanguinem suum discipulis suis
in coena mystica tradens eorum pedes humiliter lavit,
docens sacrosancta ministeria mundis operibus
et pia mentis humilitate celebranda. Resurrectionis
sacrae gloria sublimandus ludibria perfidorum, asperitatem
verborum, crucis opprobrium, fellis amaritudinem,
et ad ultimum mortem sustinuit, admonens
suos ut qui post mortem ad gloriam pervenire contendunt,
vitae praesentis angustias et labores, pravorumque
oppressiones non solum aequo animo tolerent,
sed omnia hujus mundi aspera pro praemiis
aeternis ament, appetant et gratanter suscipiant. Haec
itaque tam praeclara, tam immensa tui Conditoris
erga te beneficia si digne cogitare, si devote amplecti,
si fervida charitate imitari studueris; non modo
bona per primum parentem amissa recuperabis, sed
multo potiora per ineffabilem Salvatoris tui gratiam
aeternaliter possidebis. Ipse namque Deus tuus per
Incarnationis mysterium factus frater tuus, quid tibi
inenarrabilis gaudii causaverit, dum naturam super
omnem creaturam videris in eo exaltatam!
IX.
Quod orandum sit, ut de lacu miseriae eripiaris,
et de luto faecis.--Quid ergo jam restat, nisi ut, iis
omnibus digne consideratis, modis omnibus ad haereditatem
tantorum bonorum mentem succendas,
ipsumque qui te alia possidenda creavit, continua
supplicatione deposcas, ut te de lacu miseriae, et de
luto faecis eripiat, et tantae beatitudinis possessorem
efficiat? Quid est autem lacus miseriae, nisi profunditas