PL 166, col. 1539
Sermo de sacramento Dominicae passionis (Drogo cardinalis), J. P. Migne
cum quidem soror ejus Martha satageret circa frequens
ministerium. Quid memorem de sepulturae officio
quod praevenit: de pedibus ascendens ad unctionem
capitis, cum in ea fremeret illud avaritiae sepulcrum
fetens, odorem pietatis ferre non sustinens?
Non potuit amor tantus, Christo etiam moriente
mori: fugientibus et latentibus viris (hoc est
apostolis) mulier imperterrita stabat ad monumentum,
plorans [(Joan. XX)]
. Non habebat vinum, et tota
super mortuum ardebat. Corpus erat sublatum, et
a monumento recedere non valebat; quo plus de
manibus et oculis auferebatur, eo ardentius animus
insequebatur. Si fieri potuisset, redimendo corpori
sepulcrum lacrymis implesset; stabat, inquit, plorans,
id solum ei de te residebat; corpus erat sublatum,
sed quis auferat ei ploratum? Indulge domina,
indulge totis habenis, et effundere procurrens in infatigabiles
lacrymas, donec sublatum, imo resurgentem,
Dominum tuum consequaris; iterum et iterum
inclinare, vel locum vacuum ubi positus fuerat saepius
intuere; amplius et amplius ipse te ad plorandum
locus irritat, dum ejus quem quaeris absentiam
tibi praesentat. Vidit, inquit, duos angelos in albis
sedentes, unum ad caput, et unum ad pedes, ubi fuerat
positum corpus Jesu; mulier, inquiunt, quid ploras?
quem quaeris? [(Ibid.)]
Equidem bene noveratis, o piissimi
angeli, quid ploraret et quem quaereret; quare
illam commemorando iterum in fletus excitastis? Sed
prope erat insperatae consolationis gaudium, ideo
tota vis doloris et plorationis excurrat. Conversa retrorsum
vidit Jesum stantem, et nesciebat quia Jesus
est [(ibid.)]
. O pium, o delectabile pietatis spectaculum!
Ipse qui quaeritur et desideratur, et occultat
se et manifestatur: occultat se ut ardentius requiratur,
et requisitus cum gaudio inveniatur, inventus
cum sollicitudine teneatur, et tentus non dimittatur,
donec in amoris sui cubiculo mansionem facturus
introducatur. Hac arte ludit sapientia in orbe
terrarum, et deliciae ejus esse cum filiis hominum. Mulier, quid ploras? quem quaeris?
[(Ibid.)]
habes
quem quaeris, et ignoras? habes verum et aeternum
gaudium, et ploras? habes intus quem foris requiris?
Vere stas ad monumentum foris plorans [(Ibid.)]
:
mens tua monumentum meum est, illic non mortuus,
sed in aeternum vivens requiesco, mens tua
hortus meus est. Bene existimasti quia hortulanus
sum, secundus Adam ego sum, operor cum custodio
paradisum meum. Fletus tuus, pietas tua, desiderium
tuum, opus meum est: habes me intra te,
et nescis; ideo quaeris foris, et ecce ego foris apparebo,
ut te intro reducam, et invenias intus quem
foris quaeris. Maria, novi te ex nomine, disce me
cognoscere ex fide. Rabboni, id est, Magister: quod
est dicere, doce me quaerere te, doce me tangere et
ungere te. Noli, ait, me tangere sicut hominem, nec
sicut prius tetigisti et unxisti mortalem: nondum
ascendi ad Patrem meum; nondum credidisti me Patri
coaequalem, coaeternum et consubstantialem:
hoc igitur crede, et tetigisti me. Hominem vides,
ministerium. Quid memorem de sepulturae officio
quod praevenit: de pedibus ascendens ad unctionem
capitis, cum in ea fremeret illud avaritiae sepulcrum
fetens, odorem pietatis ferre non sustinens?
Non potuit amor tantus, Christo etiam moriente
mori: fugientibus et latentibus viris (hoc est
apostolis) mulier imperterrita stabat ad monumentum,
plorans [(Joan. XX)]
. Non habebat vinum, et tota
super mortuum ardebat. Corpus erat sublatum, et
a monumento recedere non valebat; quo plus de
manibus et oculis auferebatur, eo ardentius animus
insequebatur. Si fieri potuisset, redimendo corpori
sepulcrum lacrymis implesset; stabat, inquit, plorans,
id solum ei de te residebat; corpus erat sublatum,
sed quis auferat ei ploratum? Indulge domina,
indulge totis habenis, et effundere procurrens in infatigabiles
lacrymas, donec sublatum, imo resurgentem,
Dominum tuum consequaris; iterum et iterum
inclinare, vel locum vacuum ubi positus fuerat saepius
intuere; amplius et amplius ipse te ad plorandum
locus irritat, dum ejus quem quaeris absentiam
tibi praesentat. Vidit, inquit, duos angelos in albis
sedentes, unum ad caput, et unum ad pedes, ubi fuerat
positum corpus Jesu; mulier, inquiunt, quid ploras?
quem quaeris? [(Ibid.)]
Equidem bene noveratis, o piissimi
angeli, quid ploraret et quem quaereret; quare
illam commemorando iterum in fletus excitastis? Sed
prope erat insperatae consolationis gaudium, ideo
tota vis doloris et plorationis excurrat. Conversa retrorsum
vidit Jesum stantem, et nesciebat quia Jesus
est [(ibid.)]
. O pium, o delectabile pietatis spectaculum!
Ipse qui quaeritur et desideratur, et occultat
se et manifestatur: occultat se ut ardentius requiratur,
et requisitus cum gaudio inveniatur, inventus
cum sollicitudine teneatur, et tentus non dimittatur,
donec in amoris sui cubiculo mansionem facturus
introducatur. Hac arte ludit sapientia in orbe
terrarum, et deliciae ejus esse cum filiis hominum. Mulier, quid ploras? quem quaeris?
[(Ibid.)]
habes
quem quaeris, et ignoras? habes verum et aeternum
gaudium, et ploras? habes intus quem foris requiris?
Vere stas ad monumentum foris plorans [(Ibid.)]
:
mens tua monumentum meum est, illic non mortuus,
sed in aeternum vivens requiesco, mens tua
hortus meus est. Bene existimasti quia hortulanus
sum, secundus Adam ego sum, operor cum custodio
paradisum meum. Fletus tuus, pietas tua, desiderium
tuum, opus meum est: habes me intra te,
et nescis; ideo quaeris foris, et ecce ego foris apparebo,
ut te intro reducam, et invenias intus quem
foris quaeris. Maria, novi te ex nomine, disce me
cognoscere ex fide. Rabboni, id est, Magister: quod
est dicere, doce me quaerere te, doce me tangere et
ungere te. Noli, ait, me tangere sicut hominem, nec
sicut prius tetigisti et unxisti mortalem: nondum
ascendi ad Patrem meum; nondum credidisti me Patri
coaequalem, coaeternum et consubstantialem:
hoc igitur crede, et tetigisti me. Hominem vides,