PL 171, col. 343
Sermones (Hildebertus Cenomanensis), J. P. Migne
Intentionis directio in omnibus actionibus necessaria, serm. 25, 72.
Volucres quas Abraham a victimis abigebat, figura distractionum nobis vel invitis supervenientium, quas ut Abraham
volucres, sic nos a sacrificio et oratione fugare tenemur, serm. 69, 116 et saepius.
Mortalitas popularis, bestiarum infestatio, aegritudines post Pascha, jam Hildeberti tempore frequentiores immissae
ut plurimum in poenam indignarum communionum, serm. 38.
Superbia natione coelestis illuc reverti conatur unde decidit, serm. 27, 68 et alibi saepe.
Per peccatum disceditur ad regionem dissimilitudinis, quia per illud amittimus imaginem et similitudinem Dei, serm.
12, 13, et alibi saepius.
Hujus regionis princeps diabolus est, serm. 21.
Diaeta trium dierum necessaria ut ad Deum revertamur, serm. 7, 36 et alibi.
Dialogus elegans inter hominem saecularem avertere volentem virum religiosum a statu suo, et ipsum in eo perseverare
decernentem, serm. 73.
Perseverantia in ordine monastico summe commendata, serm. 73.
Christus ipse fundator ordinis Benedictini, serm. 117, 118.
Nigra vestis et corona monachalis quid suadeant, serm. 120.
Silentium monasticum, et assiduitas ad exercitia communia commendantur, serm. 119, 122.
Quam exacta debet esse monachorum obedientia, serm. 50.
Loca regularia, seu claustralia, et eorum singulorum ad pietatem usus et moralis applicatio, serm. 63.
Observantiae regularis pathetica commendatio, serm. 70 et alibi saepe.
Plura hic adtexere supersedemus, quae ex indice sedulus lector deprehendere poterit. Haec autem compendiose
retulimus, quibus notum fieret ex horum lectione sermonum non modicam utilitatem percepturos,
vitae vere Christianae, imo et asceticae studiosos, necnon curiosos et avidos ipsos antiquitatis sacrae scrutatores,
qui nunc inter litteratos quemdam quasi principatum sibi vindicare videntur.
Nec modicum etiam inde percipient oblectamentum et fructum aevi hujus sacri verbi praecones, qui
conciones suas, quantum possunt, ex ipsis sacrae Scripturae verbis concinnare student, cum industriae illius
suae nunquam satis laudandae, quasi prodromum et exemplar cum S. Bernardo amico et suppare suo animadvertent
Venerabilem Hildebertum. Haec autem omnia ad calcem cujusque sermonis, prout sese offeres
occasio indicare, lectori non morabimur.
SERMONES DE TEMPORE.
I. IN ADVENTU DOMINI SERMO PRIMUS. De utilitatibus adventus Domini.
211 « Dicite, pusillanimes, confortamini, et nolite
timere. Ecce Deus vester veniet, et salvabit
vos. Tunc aperientur oculi caecorum, et aures surdorum
patebunt. Tunc saliet sicut cervus claudus,
et aperta erit lingua mutorum [(Isa. XXXV, 4-6)] . »
Ante adventum Domini, fratres charissimi, in
tanta caligine genus humanum volvebatur, quod
nec Deum cognoscebant, neque verba ejus audire
volebant, neque bene operabantur, neque peccata
sua confitebantur. Cumque multis animae infirmitatibus
detinerentur, placuit summo medico eos visitare,
et suis medicinis eos relevare. Sed notat Isaias
propheta in quatuor languoribus eos specialiter laborare.
Caeci enim erant, et surdi, et muti, et claudi.
Cum [vero] aegritudines eorum sanare vellet, ne
miseri desperarent, voluit eis adventum suum praenuntiare;
voluit consolationibus suis eos confortare.
Vultis audire qui sunt legati? Isaias, et alii prophetae.
Audite quam consolationem legatis injunxit:
Vos, ministri mei, dicite miseris qui jacent in doloribus,
qui desperant in infirmitatibus: O « pusillanimes,
confortamini, quia ecce Deus vester veniet. »
Ecce medicina vestra. Ecce salus vestra
veniet, et salvabit vos. Eas infirmitates, quibus
subjacetis, sanabit. Quia tunc aperientur oculi caecorum,
Volucres quas Abraham a victimis abigebat, figura distractionum nobis vel invitis supervenientium, quas ut Abraham
volucres, sic nos a sacrificio et oratione fugare tenemur, serm. 69, 116 et saepius.
Mortalitas popularis, bestiarum infestatio, aegritudines post Pascha, jam Hildeberti tempore frequentiores immissae
ut plurimum in poenam indignarum communionum, serm. 38.
Superbia natione coelestis illuc reverti conatur unde decidit, serm. 27, 68 et alibi saepe.
Per peccatum disceditur ad regionem dissimilitudinis, quia per illud amittimus imaginem et similitudinem Dei, serm.
12, 13, et alibi saepius.
Hujus regionis princeps diabolus est, serm. 21.
Diaeta trium dierum necessaria ut ad Deum revertamur, serm. 7, 36 et alibi.
Dialogus elegans inter hominem saecularem avertere volentem virum religiosum a statu suo, et ipsum in eo perseverare
decernentem, serm. 73.
Perseverantia in ordine monastico summe commendata, serm. 73.
Christus ipse fundator ordinis Benedictini, serm. 117, 118.
Nigra vestis et corona monachalis quid suadeant, serm. 120.
Silentium monasticum, et assiduitas ad exercitia communia commendantur, serm. 119, 122.
Quam exacta debet esse monachorum obedientia, serm. 50.
Loca regularia, seu claustralia, et eorum singulorum ad pietatem usus et moralis applicatio, serm. 63.
Observantiae regularis pathetica commendatio, serm. 70 et alibi saepe.
Plura hic adtexere supersedemus, quae ex indice sedulus lector deprehendere poterit. Haec autem compendiose
retulimus, quibus notum fieret ex horum lectione sermonum non modicam utilitatem percepturos,
vitae vere Christianae, imo et asceticae studiosos, necnon curiosos et avidos ipsos antiquitatis sacrae scrutatores,
qui nunc inter litteratos quemdam quasi principatum sibi vindicare videntur.
Nec modicum etiam inde percipient oblectamentum et fructum aevi hujus sacri verbi praecones, qui
conciones suas, quantum possunt, ex ipsis sacrae Scripturae verbis concinnare student, cum industriae illius
suae nunquam satis laudandae, quasi prodromum et exemplar cum S. Bernardo amico et suppare suo animadvertent
Venerabilem Hildebertum. Haec autem omnia ad calcem cujusque sermonis, prout sese offeres
occasio indicare, lectori non morabimur.
SERMONES DE TEMPORE.
I. IN ADVENTU DOMINI SERMO PRIMUS. De utilitatibus adventus Domini.
211 « Dicite, pusillanimes, confortamini, et nolite
timere. Ecce Deus vester veniet, et salvabit
vos. Tunc aperientur oculi caecorum, et aures surdorum
patebunt. Tunc saliet sicut cervus claudus,
et aperta erit lingua mutorum [(Isa. XXXV, 4-6)] . »
Ante adventum Domini, fratres charissimi, in
tanta caligine genus humanum volvebatur, quod
nec Deum cognoscebant, neque verba ejus audire
volebant, neque bene operabantur, neque peccata
sua confitebantur. Cumque multis animae infirmitatibus
detinerentur, placuit summo medico eos visitare,
et suis medicinis eos relevare. Sed notat Isaias
propheta in quatuor languoribus eos specialiter laborare.
Caeci enim erant, et surdi, et muti, et claudi.
Cum [vero] aegritudines eorum sanare vellet, ne
miseri desperarent, voluit eis adventum suum praenuntiare;
voluit consolationibus suis eos confortare.
Vultis audire qui sunt legati? Isaias, et alii prophetae.
Audite quam consolationem legatis injunxit:
Vos, ministri mei, dicite miseris qui jacent in doloribus,
qui desperant in infirmitatibus: O « pusillanimes,
confortamini, quia ecce Deus vester veniet. »
Ecce medicina vestra. Ecce salus vestra
veniet, et salvabit vos. Eas infirmitates, quibus
subjacetis, sanabit. Quia tunc aperientur oculi caecorum,