PL 182, col. 424
Epistolae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
apostolica Romam traxit; sed et aliis quam pluribus
ex illo episcopatu viris religiosis? sintne obedituri
huic, et sacramenta accepturi ab homine bis
intruso, primo quidem per Regem, deinde per Legatum?
Quippe qui illum in sanctuarium Dei, contra
jus et fas, contra mandatum summi Pontificis, in
injuriam summae Sedis et totius Romanae curiae, cum
non potuit per ostium, fodit argenteo, ut aiunt, sarculo,
unde impudenter intrusit. Ante, nisi fallor,
suis sedibus exsulabunt, quam dare acquiescant manus
idolo huic, nisi vestra violenta auctoritas obviarit.
Caeterum quam sanctiori vestroque apostolatu
digniori zelo gladium Phinees in confusionem duorum
tam turpiter fornicantium stringeretis, quam
tot sanctos aut de suis fugere locis permittitis, aut
contra conscientias suas cogitis remanere?
EPISTOLA CCXXXVI. AD TOTAM CURIAM ROMANAM. Unde supra.
Dominis et patribus reverendis, episcopis et cardinalibus
curiae, frater BERNARDUS Clarae-Vallis vocatus
abbas, salutem et nostras qualescunque orationes.
1.
Omnibus scribendum fuit de eo quod spectat
ad omnes. Nec vereor ne forte praesumptionis arguar,
quippe qui, licet omnium minimus, tamen 231
Romanae curiae injuriam a me non judico alienam.
Urimur assidue, dico vobis, urimur graviter
nimis, ita ut nos taedeat etiam vivere. In domo Dei
videmus horrenda. Et, quia corrigere nos non possumus,
saltem suggerimus his ad quos spectat. Si
quidem emendaverint, bene; sin autem, nos animas
nostras liberavimus: vos excusationem non habebitis
de peccato. Non ignoratis prolatam esse sententiam
a domino papa bonae memoriae Innocentio,
cum vestro et Romanae curiae generali assensu, irritam
esse Willelmi Eboracensis electionem, imo intrusionem,
nisi Willelmus alter, tunc decanus, quod
objectum ei fuerat, propriae manus juramento repelleret.
Nec vos latuit quam plena esset sententia,
non judicii, sed misericordiae: nimirum cum hoc
Willelmus ipse quaesisset. Sed utinam vel ipsa stet,
et quod adversus eam factum est, stare non possit.
Quid enim? Non juravit ille, et iste in cathedra
pestilentiae sedet. Quis tribuat ut adversus fornicationem
hanc Phinees cum pugione procedat, aut
vivat in sede sua Petrus, qui spiritu labiorum suorum
interficiat impios? Multi clamant ad vos in toto
corde suo, ut sacrilegium hoc digna animadversione
vindicare studeatis. Alioquin, dico vobis, scandalum
magnum nimis erit in Ecclesia Dei: et timeo ne Romanae
Sedis auctoritas gravem admodum jacturam
et detrimentum grande suscipiat, nisi in eum qui
pervertit generalem ejus sententiam vindicta processerit,
et taliter, ut caeteri metum habeant.
ex illo episcopatu viris religiosis? sintne obedituri
huic, et sacramenta accepturi ab homine bis
intruso, primo quidem per Regem, deinde per Legatum?
Quippe qui illum in sanctuarium Dei, contra
jus et fas, contra mandatum summi Pontificis, in
injuriam summae Sedis et totius Romanae curiae, cum
non potuit per ostium, fodit argenteo, ut aiunt, sarculo,
unde impudenter intrusit. Ante, nisi fallor,
suis sedibus exsulabunt, quam dare acquiescant manus
idolo huic, nisi vestra violenta auctoritas obviarit.
Caeterum quam sanctiori vestroque apostolatu
digniori zelo gladium Phinees in confusionem duorum
tam turpiter fornicantium stringeretis, quam
tot sanctos aut de suis fugere locis permittitis, aut
contra conscientias suas cogitis remanere?
EPISTOLA CCXXXVI. AD TOTAM CURIAM ROMANAM. Unde supra.
Dominis et patribus reverendis, episcopis et cardinalibus
curiae, frater BERNARDUS Clarae-Vallis vocatus
abbas, salutem et nostras qualescunque orationes.
1.
Omnibus scribendum fuit de eo quod spectat
ad omnes. Nec vereor ne forte praesumptionis arguar,
quippe qui, licet omnium minimus, tamen 231
Romanae curiae injuriam a me non judico alienam.
Urimur assidue, dico vobis, urimur graviter
nimis, ita ut nos taedeat etiam vivere. In domo Dei
videmus horrenda. Et, quia corrigere nos non possumus,
saltem suggerimus his ad quos spectat. Si
quidem emendaverint, bene; sin autem, nos animas
nostras liberavimus: vos excusationem non habebitis
de peccato. Non ignoratis prolatam esse sententiam
a domino papa bonae memoriae Innocentio,
cum vestro et Romanae curiae generali assensu, irritam
esse Willelmi Eboracensis electionem, imo intrusionem,
nisi Willelmus alter, tunc decanus, quod
objectum ei fuerat, propriae manus juramento repelleret.
Nec vos latuit quam plena esset sententia,
non judicii, sed misericordiae: nimirum cum hoc
Willelmus ipse quaesisset. Sed utinam vel ipsa stet,
et quod adversus eam factum est, stare non possit.
Quid enim? Non juravit ille, et iste in cathedra
pestilentiae sedet. Quis tribuat ut adversus fornicationem
hanc Phinees cum pugione procedat, aut
vivat in sede sua Petrus, qui spiritu labiorum suorum
interficiat impios? Multi clamant ad vos in toto
corde suo, ut sacrilegium hoc digna animadversione
vindicare studeatis. Alioquin, dico vobis, scandalum
magnum nimis erit in Ecclesia Dei: et timeo ne Romanae
Sedis auctoritas gravem admodum jacturam
et detrimentum grande suscipiat, nisi in eum qui
pervertit generalem ejus sententiam vindicta processerit,
et taliter, ut caeteri metum habeant.