PL 185, col. 1283
De miraculis (Herbertus Turrium in Sardinia), J. P. Migne
non lare indigeo, sed abundo omnibus bonis, et
habeo cibum manducare quem vos nescitis. Tantummodo
sollicitus sum de vestra salute, et vos
nihilominus inde solliciti estote. » Tunc vale dicto
cum festinatione recessit, et ita repente subtractus
est ab oculis intuentis, ut magis visus sit evanuisse
quam abiisse. Ille vero quantocius accitis
fratribus qui ei assistebant, jubet eos instanter
prosequi recedentem, et precibus multis ad hospitium
cogere. Qui celerrime abeuntes cum hac illacque
discurrerent, ne ullum quidem ipsius vestigium
repererunt. Unde vir Dei certissime angelum
Dei, vel potius ipsum angelorum Regem et Dominum
Jesum credidit affuisse, qui talia dicere, et
cordis ipsius arcana potuit agnoscere. De cujus
beata praesentia tantum devotionis et gratiae mente
foecundata concepit et peperit, ut post annos ferme
viginti, cum mihi ista referret, prae nimio pietatis
affectu etiam tunc a lacrymis abstinere non posset.
179 Processu itaque temporis cum ad ipsius
notitiam beati Bernardi celebre nomen, et virtutum
ejus magnalia, fama ubique praeconante venirent,
non potuit requiescere spiritus ejus, donec
felicissimo illius magisterio gubernandum se dederet,
ut de ferventiore ferventissimum et de sanctiore
sanctissimum redderet. A quo tandem benigne
susceptus, et desiderato Clarevallensi collegio
sociatus, tanta in eo virtutum gratia radiavit, ut
in omni sanctitate mirabilis appareret, etiam quibusque
perfectis. Huic ergo multas et magnas consolationes
per Spiritum suum pius Deus immittebat,
multaque illi (quod pro certo comperimus) de
secretis coelestibus revelabat. Ipse tamen, quia cenodoxiae
pestem incurrere metuebat, de multis paucissima,
ipsaque paucissimis referebat.
Factum est autem in una dierum, cum prima
cantaretur in choro, et ipse conjunctus psallentibus
stabat in ordine suo. Et ecce apparuit ei vigilanti
atque psallenti sanctus Malachias, qui in eadem
ecclesia jacet honorifice tumulatus. Residebat
vero in cathedra juxta altare, annulo, baculo, mitra,
caeterisque pontificalibus infutis magnifice
adornatus, tanquam missarum solemnia post finem
illius horae celebraturus. Erat autem tunc anniversaria
dies depositionis ejusdem sancti, qui etiam
omnium fidelium defunctorum dies est solemnis.
Apparuit quoque cum eo beatus Bernardus ejusdem
ecclesiae felicissimus pastor atque patronus,
qui et ipse erat vestibus pretiosis et candidis micans
atque mitratus, minime tamen infulatus. Et
merito quidem. Erat enim paterfamilias, in propria
domo deferens atque congratulans venerando ac
spirituali hospiti suo, dignoque 180 honore praeveniens
amantissimum, cedebat ei libentissime solemnia
missarum, ea potissimum die qua sanctus
ille pontifex curiam supernam ingressus, et
coelestibus hymnis primo fuerat honoratus. Unde
etiam ipse beatus Pater officiosum ac sedulum sese
habeo cibum manducare quem vos nescitis. Tantummodo
sollicitus sum de vestra salute, et vos
nihilominus inde solliciti estote. » Tunc vale dicto
cum festinatione recessit, et ita repente subtractus
est ab oculis intuentis, ut magis visus sit evanuisse
quam abiisse. Ille vero quantocius accitis
fratribus qui ei assistebant, jubet eos instanter
prosequi recedentem, et precibus multis ad hospitium
cogere. Qui celerrime abeuntes cum hac illacque
discurrerent, ne ullum quidem ipsius vestigium
repererunt. Unde vir Dei certissime angelum
Dei, vel potius ipsum angelorum Regem et Dominum
Jesum credidit affuisse, qui talia dicere, et
cordis ipsius arcana potuit agnoscere. De cujus
beata praesentia tantum devotionis et gratiae mente
foecundata concepit et peperit, ut post annos ferme
viginti, cum mihi ista referret, prae nimio pietatis
affectu etiam tunc a lacrymis abstinere non posset.
179 Processu itaque temporis cum ad ipsius
notitiam beati Bernardi celebre nomen, et virtutum
ejus magnalia, fama ubique praeconante venirent,
non potuit requiescere spiritus ejus, donec
felicissimo illius magisterio gubernandum se dederet,
ut de ferventiore ferventissimum et de sanctiore
sanctissimum redderet. A quo tandem benigne
susceptus, et desiderato Clarevallensi collegio
sociatus, tanta in eo virtutum gratia radiavit, ut
in omni sanctitate mirabilis appareret, etiam quibusque
perfectis. Huic ergo multas et magnas consolationes
per Spiritum suum pius Deus immittebat,
multaque illi (quod pro certo comperimus) de
secretis coelestibus revelabat. Ipse tamen, quia cenodoxiae
pestem incurrere metuebat, de multis paucissima,
ipsaque paucissimis referebat.
Factum est autem in una dierum, cum prima
cantaretur in choro, et ipse conjunctus psallentibus
stabat in ordine suo. Et ecce apparuit ei vigilanti
atque psallenti sanctus Malachias, qui in eadem
ecclesia jacet honorifice tumulatus. Residebat
vero in cathedra juxta altare, annulo, baculo, mitra,
caeterisque pontificalibus infutis magnifice
adornatus, tanquam missarum solemnia post finem
illius horae celebraturus. Erat autem tunc anniversaria
dies depositionis ejusdem sancti, qui etiam
omnium fidelium defunctorum dies est solemnis.
Apparuit quoque cum eo beatus Bernardus ejusdem
ecclesiae felicissimus pastor atque patronus,
qui et ipse erat vestibus pretiosis et candidis micans
atque mitratus, minime tamen infulatus. Et
merito quidem. Erat enim paterfamilias, in propria
domo deferens atque congratulans venerando ac
spirituali hospiti suo, dignoque 180 honore praeveniens
amantissimum, cedebat ei libentissime solemnia
missarum, ea potissimum die qua sanctus
ille pontifex curiam supernam ingressus, et
coelestibus hymnis primo fuerat honoratus. Unde
etiam ipse beatus Pater officiosum ac sedulum sese