PL 195, col. 387
Sermones de oneribus (Aelredus Rievallensis), J. P. Migne
Christi? Tribulatio, an angustia, an persecutio,
an fames, an gladius? [(Rom. VIII.)]
Horum itaque
patientia muri Babylonis arietati corruerunt, latum
ducibus relinquentes ingressum. Sic mirum in modum
principes, qui orbem sibi subjecerant pugnando,
martyres Christo subjiciunt patiendo. Tunc
vere levatum est signum, quando in corona regis
crux locatur pro gloria, quae fuerat terrori pro
poena, pro contumelia pudori. Tunc coepit apparere
etiam mundo gloria Christi, quando ubique per orbem
templa subvertebantur, idola conculcabantur,
martyres coronabantur, exsultantibus in hac gloria
sanctis praedicatoribus Christi, de quibus ait: Vocavi
fortes meos in ira mea: exsultantes in gloria
mea. Itaque mandavit sanctificatis; fortes vel exsultantes
vocavit. Praecepit nimirum sanctificatis, quos
sua laetificavit praesentia, quos proprii oris erudivit
doctrina, quibus ascendens in coelum praedicationis
officium et dispensationem injunxit sacramentorum. Euntes,
inquit, docete omnes gentes, baptizantes eos
in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti [(Matth.
XXVIII)]
. Caeteros sane, sive martyres, sive doctores,
absens corpore, sed praesens divinitate vocavit, vocatos
justificavit [(Rom. VIII)] , justificatos ad alios
vocandos erudiendosque transmisit. Quamvis quocunque
tempore fuerint omnes praecones veritatis,
sanctificatos potuerit appellare propter castitatem,
fortes propter charitatem, exsultantes propter spem.
Nam castitate perfecta nihil sanctius, charitate nihil
fortius, spe coelestium nihil jucundius. Et haec
quidem fide quaesita sunt, persecutionibus probata,
Christi gloria coruscante firmata. Fides itaque contulit
sanctimoniam, ira probavit dilectionem, spem
inspectio gloriae confirmavit. Sed et nos, fratres
charissimi, sanctificemur in gratia ejus; fortes simus
in ore ipsius; exsultantes in gloria ejus. Quod
nomine sanctificationis castitas appelletur. Scripturarum
consuetudo commendat. Nam cum aliquando
filiis dicatur Israel: Sanctificamini in crastinum [(Jos. VII)]
;
aliquando, in diem tertium [(Exod. XIX)]
,
a carnali commistione certis temporibus prohibentur.
Hinc est quod panes quaerens a sacerdote
David, cum audisset non esse ibi panes laicos, sed
tantum panes propositionis, sacerdoti interroganti
utrum mundi essent pueri, maxime a mulieribus, respondit: Siquidem de mulieribus agitur, continuimus
nos ab heri et nudiustertius, et sunt vasa puerorum
sancta
[(I Reg. XXI)]
. Unde Apostolus: Sciat unusquisque
vas suum possidere in sanctificatione et honore, et
non in passione desiderii [(I Thess. IV)]
. Sciendum autem
est quia est castitas carnalis, castitas sensualis, castitas
spiritualis. Castitas carnalis est, si homo voluntatem
suam ab omni illicita coinquinatione cohibeat.
Castitas sensualis, si membrorum omnium
sensus ab omni illicita delectatione contineat. Castitas
spiritualis, si omnes affectiones immundas,
cogitationesque impuras a cordis sui oculis abigens,
eas priusquam carnem perstringant, ejiciat. Eia
charissimi, carnali illi populo, cui carnalia sola sapiebant,
an fames, an gladius? [(Rom. VIII.)]
Horum itaque
patientia muri Babylonis arietati corruerunt, latum
ducibus relinquentes ingressum. Sic mirum in modum
principes, qui orbem sibi subjecerant pugnando,
martyres Christo subjiciunt patiendo. Tunc
vere levatum est signum, quando in corona regis
crux locatur pro gloria, quae fuerat terrori pro
poena, pro contumelia pudori. Tunc coepit apparere
etiam mundo gloria Christi, quando ubique per orbem
templa subvertebantur, idola conculcabantur,
martyres coronabantur, exsultantibus in hac gloria
sanctis praedicatoribus Christi, de quibus ait: Vocavi
fortes meos in ira mea: exsultantes in gloria
mea. Itaque mandavit sanctificatis; fortes vel exsultantes
vocavit. Praecepit nimirum sanctificatis, quos
sua laetificavit praesentia, quos proprii oris erudivit
doctrina, quibus ascendens in coelum praedicationis
officium et dispensationem injunxit sacramentorum. Euntes,
inquit, docete omnes gentes, baptizantes eos
in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti [(Matth.
XXVIII)]
. Caeteros sane, sive martyres, sive doctores,
absens corpore, sed praesens divinitate vocavit, vocatos
justificavit [(Rom. VIII)] , justificatos ad alios
vocandos erudiendosque transmisit. Quamvis quocunque
tempore fuerint omnes praecones veritatis,
sanctificatos potuerit appellare propter castitatem,
fortes propter charitatem, exsultantes propter spem.
Nam castitate perfecta nihil sanctius, charitate nihil
fortius, spe coelestium nihil jucundius. Et haec
quidem fide quaesita sunt, persecutionibus probata,
Christi gloria coruscante firmata. Fides itaque contulit
sanctimoniam, ira probavit dilectionem, spem
inspectio gloriae confirmavit. Sed et nos, fratres
charissimi, sanctificemur in gratia ejus; fortes simus
in ore ipsius; exsultantes in gloria ejus. Quod
nomine sanctificationis castitas appelletur. Scripturarum
consuetudo commendat. Nam cum aliquando
filiis dicatur Israel: Sanctificamini in crastinum [(Jos. VII)]
;
aliquando, in diem tertium [(Exod. XIX)]
,
a carnali commistione certis temporibus prohibentur.
Hinc est quod panes quaerens a sacerdote
David, cum audisset non esse ibi panes laicos, sed
tantum panes propositionis, sacerdoti interroganti
utrum mundi essent pueri, maxime a mulieribus, respondit: Siquidem de mulieribus agitur, continuimus
nos ab heri et nudiustertius, et sunt vasa puerorum
sancta
[(I Reg. XXI)]
. Unde Apostolus: Sciat unusquisque
vas suum possidere in sanctificatione et honore, et
non in passione desiderii [(I Thess. IV)]
. Sciendum autem
est quia est castitas carnalis, castitas sensualis, castitas
spiritualis. Castitas carnalis est, si homo voluntatem
suam ab omni illicita coinquinatione cohibeat.
Castitas sensualis, si membrorum omnium
sensus ab omni illicita delectatione contineat. Castitas
spiritualis, si omnes affectiones immundas,
cogitationesque impuras a cordis sui oculis abigens,
eas priusquam carnem perstringant, ejiciat. Eia
charissimi, carnali illi populo, cui carnalia sola sapiebant,